PoczytAnki – AnnaWojtczak.pl

PoczytAnki – Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały?

Anna Wojtczak — Sun, 23 Oct 2022 05:00:00 +0000

Zapraszam was do recenzji książki dwóch autorek Adele Faber i Elein Mazlish. Bohaterki dzisiejszych poczytAnek są ekspertkami komunikacji międzypokoleniowej. W swoich książkach podają konkretne i sprawdzone metody na budowanie trwałej więzi poprzez rozmowę. Pierwszą książką autorek jest publikacja „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”. O tej książce napisze następnym razem.

Kiedy na świat przychodzi nasze dziecko, mamy wrażenie, że zależność ta będzie trwała cały czas. Natomiast z czasem nadejścia dojrzewania uruchamia się w nastolatku naturalna potrzeba oderwania od nas, co budzi w nas poczucie porażki. Nasze dzieci zaczynają z nami mniej rozmawiać; mają swoje tajemnice; niechętnie dzielą się swoimi przeżyciami; stawiają nam granice i czasem bardzo dynamicznie stawiają warunki. Czy można coś z tym zrobić? Jak mówić do nastolatków?

Jak słuchać, żeby słyszeć?

Kiedy nasz przyjaciel ma problem i prosi nas o spotkanie, wówczas chętnie pozostawiamy nasze sprawy, by oświęcić mu czas. Potrafimy wówczas słuchać i pocieszyć. Nie przychodzi nam do głowy podać mu schemat rozwiązania jego problemu, a tym bardziej nie załatwiamy w jego imieniu sytuacji konfliktowej. A jak jest z naszymi dziećmi? Czy nie jest tak, że zdarza się nam zbagatelizować problem, z którym przyszło dziecko? Każemy mu czekać, bo właśnie naszej przyjaciółce wydarzyło się coś strasznego? Czy nie przekładamy innych spraw nad problemem dziecka? A gdy już jesteśmy z nim, to czy przypadkiem nie dajemy rad i rozwiązujemy ten problem za niego? Z moich doświadczeń pedagogicznych wynika, że często tak jest. Rodzice potrafią się sami skłócić za swoje dzieci, gdy te już dawno zapomniały, w czym problem. Jednak niechęć rodziców przechodzi do przestrzeni dzieci i często nastolatki zrywają między sobą relacje.

Jak komunikować się z nastolatkiem?

Może zauważyliście, że mieliśmy misję nauczenia naszego dziecko umiejętności sprzątania po sobie, mycia się co wieczór, przebierania, jedzenia posiłków przy stole i nagle, nie wiadomo, kiedy, nasza pociecha wkraczając w wiek dojrzewania kompletnie zapomina te umiejętności! Do łóżka lubi chodzić spać w dresie; najchętniej jadłoby w łóżku i z niego nie wychodziło; bałagan w pokoju rośnie jak przysłowiowe drożdże; może przedkładać higienę ciała nad wygląd. Może chować się w obszernych bluzach w kapturze lub eksponować swoje ciało. I praktycznie mamy wrażenie, że na nowo zaczynamy całą edukację. Co się takiego wydarzyło?!

Zmienny mózg

Okres dojrzewania, to Koktajl Mołotowa w mózgu. Zmiany biochemiczne powodują, że nastolatkowi samemu trudno ze sobą wytrzymać. Gdybym mogła to do czegoś porównać, to u kobiet czas przed miesiączką, czas ciąży i menopauza, a u mężczyzn czas wzięcia odpowiedzialności za rodzinę, andropauza i kryzys wieku średniego w jednym. Nastrój naszego dziecka zmienia się w ciągu dnia kilku jak nie kilkunastokrotnie. I to co dla nas wydaje się błahe, dla nich jest końcem świata. Dobrze jest to uszanować i podejść do tego ze spokojem. Charakteryzuje ich w tym czasie wysoka wrażliwość na siebie i nawet jeśli chcieliby być bardziej wyważeni, nie potrafią. Więc litania typu: umyj zęby, idź spać, bo już późno, nie chodź w tych spodniach, daj wypiorę jeszcze bardziej buduje mur w komunikacji z nastolatkiem. Jak myślicie, gdyby wam ktoś tak głowę suszył, chyba dostalibyście gorączki.

W naszych wypowiedziach podświadome lokujemy: obwinianie, oskarżanie, przezywanie, groźby, rozkazy, kazania i morały, ostrzeżenia, męczeństwo, porównywanie, sarkazm i wieszczenie. Ten ogromy wór sami dostaliśmy jako schedę od naszych rodziców i potrzebujemy dużej świadomości, by nie przekazać go naszym nastolatkom. To bardzo trudny czas dla nas jako rodziców, by poradzić sobie ze swoją frustracją i dla nastolatków, bo czują się w tym czasie ogromnie rozbici. Ten czas jest jednak potrzebny do kształtowania swojej odrębności i osobowości. Bądźmy wsparciem dla własnych nastolatków.

To jak mówić, by nas słuchały?

Czasami poprzez fakt, że nikt nas nie nauczył pozytywnej komunikacji, najczęściej korzystamy z zakazów, osądzania i mówienia poprzez komunikat Ty. Kiedy nasze dziecko zrobi coś, czego nie akceptujemy, wówczas mówimy:

Absolutnie nie pójdziesz na całonocne urodziny. (zakaz)
Co, naprawdę? Tylko głupek mógł tak pomyśleć. (osądzanie)
Ty nigdy nie potrafisz posprzątać łazienki do porządku. (osądzenie i mówienie przez komunikat TY).

Korzystając z pozytywnej komunikacji opieramy się na zrozumieniu całego zdarzenia stosując pięciostopniowy sposób komunikacji. Najpierw opisz co czujesz jako rodzic w sytuacji, gdy dziecko nie zrobiło czego od niego oczekiwaliśmy. Potem określ, czego oczekujesz. Następnie pokaż, jak dziecko może poprawić swoje postępowanie. Zaproponuj wybór i przejdźcie do działania.

Zobacz, jak to może wyglądać na wybranym przykładzie:

– JA: Kasiu, umówiłyśmy się na posprzątanie łazienki. Czuję złość, bo łazienka nadal jest brudna.
– KASIA: No tak, zapomniałam.
– JA: Oczekuję, że jak na coś się umawiamy, to dotrzymujesz słowa.
– KASIA: Ojej tak, miałam jeszcze coś do dokończenia i muszę jeszcze zadanie zrobić.
– JA: Rozumiem, że masz swoje rzeczy do zrobienia. Możesz posprzątać łazienkę teraz, w czasie przerwy, między zadaniami jako odskocznię od pracy lub najpóźniej o 18.00. Co wybierasz?
– KASIA: Super, zrobię sobie przerwę między zadaniami, bo teraz chcę dokończyć tę pracę.
– JA: Nastaw sobie budzik, byś pamiętała.
– KASIA: Dzięki mamo. Już nastawiam.

Wspólne poszukiwanie rozwiązań w sytuacjach konfliktowych

Są jednak sytuacje, gdy konflikt przybiera zdecydowanie większy obrót. By nie zacietrzewić się w swoim stereotypowym podejściu i uszanować zdanie swojego nastolatka, warto poświęcić czas na zrozumienie jego perspektywy. Często zdarza się, że tak kurczowo trzymamy się swojej opcji, że nie dostrzegamy innych rozwiązań, a tym samym pobudek naszych dzieci. W takich sytuacjach proponuję pięciostopniowe wspólne poszukiwanie rozwiązań w sytuacjach konfliktowych.

Krok 1

Poproś dziecko, by opisało swój punkt widzenia tej sytuacji. Poznaj lepiej jego motywy.

Krok 2

Przedstaw teraz swój punkt widzenia. Opisz, jak ty widzisz całą sytuację.

Krok 3

Zaproś dziecko do wspólnego poszukania rozwiązania tej sytuacji.

Krok 4

Weźcie kartę i zapiszcie wszystkie pomysły, które wam przyszły do głowy, bez ich oceny.

Krok 5

Wybierzcie z propozycji te, które według was są do zaakceptowania dla obu stron.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Jak mówić do nastolatków? Jak komunikować się z nastolatkami?

Jak komunikować się z nastolatkiem? Ano otwarcie z szacunkiem do jego opinii i do niego samego. Zdaję sobie sprawę, że jesteśmy dorośli, mamy spore doświadczenie i za nami lata szkoły, pracy i życia rodzinnego. Natomiast dobrze jest uszanować przeszłość i ugruntować się w teraźniejszości. Świat stele ewoluuje, nasze wartości i przyzwolenie społeczne także ulega przekształceniu, stąd to, co było dobre piętnaście lat temu, we współczesnym świecie może nie mieć już takiego znaczenia. Absolutnie nie nakłaniam na porzucenie własnych wartości. Proponuję przyjrzeć się im w świetle współczesnych trendów wychowania.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Jak mówić do nastolatków, żeby nas słuchały. Jak słuchać, żeby z nami rozmawiały” Adele Faber i Eleine Mazlish. To książka napisana w formie opisu konsultacji z rodzicami i ich dziećmi. W prosty i przystępny sposób pokazująca jakimi schematami się poruszamy, my jako dorośli i jakie są tego konsekwencje. Daje konkretne przykłady działań, które są opisane w formie historyjek obrazkowych. Jak dla mnie to obowiązkowa lektura dla rodziców nastolatków. Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat:

Przeczytałeś już:

PoczytAnki – Nie jestem kosmitą. Mam zespół Aspergera.

Anna Wojtczak — Sun, 09 Oct 2022 05:00:00 +0000

Kiedy jest się dzieckiem, a potem nastolatkiem pogłębiają się różnice. I wcale nie chodzi tu o różnice rozwojowe, bo one zawsze istnieją, bardziej dostrzec można, że mimo starań, ciągle coś nie wychodziło według planu. Wzrastało poczucie osamotnienia z powodu braku akceptacji rówieśników, z którymi chciało się spędzać czas, jednak większość proponowanych zabaw było nudnych. Zatem woleliście siedzieć gdzieś w kącie z książką w ręku lub próbować prowadzić konwersację, jednak najlepiej rozmawiało się z „rozgarniętym” dorosłym. Świat, który był nieprzewidywalny sprawiał, że czuliście panikę. Tak, wiele osób z zespołem Aspergera w ten sposób wspomina swoje lata młodzieńcze.

Czym jest zespół Aspergera?

Początki historii datuje się na rok 1994, kiedy to do austriackiego doktora medycyny Hansa Aspergera pojawiać się zaczęły niezwykłe dzieci. Były niesamowicie inteligentne, potrafiły rozmawiać z dorosłymi i miały ciekawe zainteresowania. Często nazywał je „małymi profesorami”. To co sprawiło, że znalazły się pod opieką psychiatry, to nieprawidłowy kontakt z innymi ludźmi i trudności w komunikowaniu się. Sam lekarz mógł także należeć do tej grupy, ponieważ od najmłodszych lat skupiony był na swoich pasjach. Znał na pamięć wielkie dzieła literackie i odnosił się z entuzjazmem do nauki języków obcych. Badania doktora Aspergera i Kannera w latach osiemdziesiątych na nowo poruszyły psychiatrę Lornę Wing, matkę dziewczynki, u której zdiagnozowano autyzm. Naturalną koleją rzeczy było poświęcenie się temu zagadnieniu. Dzięki jej pracy wyodrębniono nowy rodzaj zaburzenia rozwojowego, któremu nadano nazwę pochodzącą od nazwiska austriackiego lekarza – zespół Aspergera.

Świat dziecka z zespołem Aspergera

Świat dziecka z zespołem Aspergera jest, a dokładnie musi być przewidywalny. Częściej ten syndrom dotyka chłopców niż dziewczynki. Z racji potrzeby skupienia swojej uwagi na rozwijaniu pasji, sprawia, że zdecydowanie przewyższa swoich rówieśników w jakiejś dziedzinie wiedzy. Natomiast w szkole może mieć problemy w nauce z niektórymi przedmiotami. Z racji faktu, że osoby z zespołem Aspergera nie rozumieją przenośni, sarkazmu i wypowiedzi nie wprost, mają problem z komunikacją z innymi osobami. Właściwie, błędne jest określenie, że dzieci są „inne”. Ich trudność dotyczy problemów społecznych, co skutkuje wycofaniem się. Leczenie opiera się na terapii behawioralnej oraz kognitywnej. W szkole uczniowie tacy są najczęściej włączani do Treningu Umiejętności Społecznych. To co sprawia, że rówieśnicy niechętnie nawiązują relację z , to brak empatii, lakoniczne wypowiedzi, kłopoty z porozumiewaniem się, wrażenie przebywania we własnym świecie; potrzeba rutynowych zachowań, wyuczonych schematów postępowań. W związku z rozwijaniem swojej pasji dziecko najchętniej poświęca czas na dyskusje w tym temacie, co zazwyczaj nudzi inne dzieci. Charakterystycznym objawem są także nietypowe nawyki żywieniowe, które mogą powodować niską wagę ciała. Dodatkowo potrzeba rytualizacji zachowań i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne związane chociażby z układaniem ubrań, komponowaniem dnia, gromadzeniem gadżetów itp. Należy pamiętać, że nie muszą występować wszystkie wymienione powyżej objawy.

Jak komunikować się z dzieckiem z zespołem Aspergera?

Należy stale pamiętać, że w komunikacji z dzieckiem z ZA należy formułować proste komunikaty, oparte na prawdzie i bez przenośni, czyli zamiast powiedzieć: No chyba zaraz padnę trupem jak nie posprzątasz, tego bałaganu! Powiedz lepiej: Odłóż klocki na półkę, a potem poukładaj książki na półce nad łóżkiem. Od najmłodszych lat wskazane jest rozwijanie poprawnej komunikacji, nim zaczniemy rozwijać u dziecka kompetencje społeczne. W poradniku pani Edyty Pietrzak znajdziemy konkretne wskazówki, jak rozwijać umiejętności komunikacyjne dziecka z zespołem Aspergera:

Mów o konkretach – jeśli zależy ci by dziecko posprzątało pokój, wskaż konkretnie co ma zrobić.
Dziel złożone polecenia na części. Dawaj dziecku czas na przetworzenie polecenia i jego wykonania.
Formułuj pozytywne komunikaty – mów, co ma dziecko zrobić, np. Chodź po woli, usiądź, umyj zęby.
Unikaj sarkazmu, ironii, wypowiedzi wieloznacznych. Ono ich nie rozumie, bierze je dosłownie.
Informuj o swoich emocjach, gdy bezpośredniość dziecka z ZA cię zraniła.
Nazywaj emocje jakie zauważyłeś w reakcji dziecka. Dzięki czemu bliżej mu będzie do swojej emocjonalności.
Upewnij się, że dziecko cię zrozumiało. Poproś o informację zwrotną, np.: Proszę powtórz, co masz zrobić?

Komunikacja z dzieckiem powinna być oparta na szczerej relacji i pozytywnych komunikatach.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Miłość i relacje

Nieprawdą jest, że dzieciom nie zależy na relacji z innymi rówieśnikami i osobami płci przeciwnej. Dokładnie tak samo potrzebują atencji do prawidłowego rozwijania się i układania się z rzeczywistością z jaką im przyjdzie żyć. Dlatego poszukują kontaktu z innymi, próbują komunikować się z różnym skutkiem. Często uciekają do relacji zapożyczonej rozmawiając poprzez komunikator w Internecie. Jest ona dla nich zdecydowanie bezpieczniejsza, ponieważ daje czas na zebranie myśli, ubranie jej w słowa i napisanie. W relacji jeden na jeden może „spalić się” ze względu na dużą wrażliwość. Może rozpraszać go światło, hałas, wszelkie inne bodźce. Zdecydowanie mocniej czują sensorycznie. Stąd bliski kontakt fizyczny z drugą osobą może stwarzać pewne problemy. Mimo wszystko osoba z ZA nie jest skazana na samotność. Wiele dorosłych osób jest w związku, maja dobre rodziny i własne dzieci. Nim jednak zdecyduje się na zbudowanie z kimś relacji, najpierw przeprowadza casting a partnera. Poszukuje partnera, z którym w pierwszej kolejności nawiąże nić intelektualnej więzi. Osoba taka musi być interesująca intelektualnie. Fascynacja ta przekłada się na odczucia emocjonalne, które ZA interpretuje jako stan zakochania. W związku z wysoką wrażliwością, uroda także ma znaczenie. W relacji bardzo często skupiają się na własnych potrzebach, można rzec, że są zero jedynkowi. Nie potrzebują partnera, by odczuwać bliskość, ważniejsza jest dla nich więź intelektualna niż fizyczna. Nie przepadają za dotykiem, często określają strefy dotyku swojego ciała. W sytuacjach intymnych także zachowują rutynowość. Będąc w relacji z osobą z zespołem Aspergera stale należy trzymać się określonych zasad, oczywiście narzuconych przez ZA, w przeciwnym razie związkowi grozi kryzys. Jak najbardziej można tworzyć szczęśliwą relację przyjacielską lub związkową, natomiast odpowiedzialność za nią spoczywa po drugiej stronie z uszanowaniem odrębności partnera.

Co z ta agresją?

Dzieci z zespołem Aspergera chodzące do przedszkola, szkoły, a później pracujące, mogą odreagowywać swoje trudne emocje w domu. Poza nim starają się kontrolować swoje zachowanie, ponieważ są już na tyle świadome, że reagując z przysłowiowego „gadziego mózgu” (walcz, uciekaj, zamroź się) mogą przysporzyć sobie niepotrzebnych wrogów. Dlatego kumulują w sobie emocje, by po powrocie do domu, bezpiecznej przestrzeni, wyrzucić z siebie problemy całego dnia. Będąc rodzicami należy przede wszystkim wypracować spójny sposób reakcji na wybuchy złości swojego dziecka. Rozbieżności w reakcji mogą totalnie rozbić zasady w rodzinne. Należy bardzo uważać na słowa i nie pozwalać sobie na gaszenie agresji agresją. To tylko pogarsza sytuację. Matki najczęściej podchodzą do problemu emocjonalnie, ojcowie z dystansem i rzeczowo poszukują rozwiązań. Jeżeli czujemy, że sami mamy problem z narastającą złością w sobie, warto wówczas nazwać te emocje i poprosić drugiego rodzica o pomoc. Dobrym wyjściem jest odwracanie uwagi zdenerwowanego dziecka poprzez poruszenie ciekawego dla niego tematu. W sytuacji, gdy narasta złość na jednego z rodziców, warto przerwać eskalację poprzez zastąpienie go drugim rodzicem lub starszym rodzeństwem. Takie odłączenie pozwala szybciej wywentylować emocje wobec danego rodzica. Dobrym pomysłem jest przygotowanie z dzieckiem banku reakcji na złość. Należy pamiętać, że robi się go w sytuacji, gdy dziecko nie jest pobudzone emocjonalnie. Zapisanie sposobów radzenia sobie w przypadku pojawiającej się złości, dobrze jest umieścić w miejscu dostępnym dla dziecka. Co może robić, gdy zaczyna odczuwać narastająca w nim złość?

Może skupić swoją uwagę na oddychaniu i pogłębiać oddech.
Może zamknąć oczy i na chwile przenieść się w swoje ulubione miejsce.
Może narysować swoją złość.
Może pognieść kartkę, podrzeć ją i wyrzucić potem do kosza.
Wyjść na chwilę z pomieszczenia, odseparować się od innych.
Posłuchać swojej ulubionej muzyki.
Włączyć komedię lub inny film.

Absolutnie nie można wyrazić zgody i należy to jasno komunikować, by obrażać innych i krzyczeć na nich. Rzucać przedmiotami, grozić, szarpać czy rzucać się z pięściami. Każde łamanie zasad, po wywentylowaniu emocji, powinno być szczegółowo omówione i przeanalizowane. Należy także znaleźć zastępcze, akceptowalne zachowanie, które użyje następnym razem. Z jednej strony łatwo żyje się z osobą z ZA, pod warunkiem trzymania się narzuconych przez niego reguł. Z drugiej strony, trudno, bo stale trzeba pozostać świadomym i nie karać za objawy zaburzenia.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Nie jestem kosmitą. Mam zespół Aspergera. Joanny Ławickiej. Autorka w wieku dojrzałym otrzymała diagnozę zespołu Aspergera i od tego momentu zaczęła rozumieć, co się z nią działo w czasie, gdy środowisko piętnowało ją jako inną. Książka otwiera na świat osób z tym zaburzeniem Dopełnieniem tej książki jest „Kaktus na walentynki czyli miłość Aspergerowca” Petera Schmidta. To niezwykła historia miłosna z perspektywy człowieka autystycznego. Mimo bycia samotnym wilkiem, potrzeba bycia w stadzie zwycięża i pan Schmidt konstruuje związek oparty na zasadach, które pozwalają zbudować szczęśliwą rodzinę. Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat:

Przeczytałeś już:

PoczytAnki – Życie w rodzinie – Jesper Juul

Anna Wojtczak — Sun, 25 Sep 2022 05:00:00 +0000

Dzieci współczesnej wioski

Jeszcze nie tak dawno, bo zgoła 10 lat temu, wystarczyło, że rodzic zaoponował słowami na zachowanie dziecka: Tak się nie robi. To nie jest dla ciebie. Współcześnie dzieci w momencie mogą nam wskazać, że inni rodzice zezwalają na chociażby kolejny kolczyk w uchu, pokazując nam serię zdjęć kolegi lub koleżanki z klasy. Każdy z nas inaczej wychowuje dzieci, każdy z nas wywodzi się z innej rodziny i zaprogramowane ma przekazane przez rodzica skrypty. Niestety przyjmujemy wszystko, co dali nam rodzice i potrzebujemy głębokiej refleksji, by zrozumieć, że nie wszystkie „dary” są dla nas dobre. Do prawidłowego rozwoju dziecka potrzebujemy małej wioski. Skąd wzięło się to sformułowanie? Otóż nasz mózg zaprogramowany jest od bardzo dalekich dziejów. Nasi przodkowie mieszkali w małych wioskach i wspólnie ze sobą pracowali, bawili się i wychowywali nie tylko swoje dzieci, ale też i inne z plemiona. W sytuacji, gdy jedno z dzieci miało problemy, wówczas całe plemię dorosłych troszczyło się o jego dobro. Nasz mózg zaprogramowany jest na relację z około 50 osobami w życiu. Tyle potrzebuje. Współcześnie poprzez rozwinięte media obserwujemy „znajomych” i czujemy się zobowiązani do komentowania, lajkowania ich postów czy filmów. Mamy w swoim kręgu osoby, które dosłownie nic dla nas nie znaczą, nie wnoszą żadnych wartości w nasze życie i niepotrzebnie oddajemy im czas. Pomimo, iż to wiemy, dajemy się wciągnąć spirali skrolowania życia innych ludzi. Nasze dzieci robią tak samo, przez co brakuje im wartościowej wioski w ich życiu. Warto się nad tym zastanowić i pomyśleć, kogo znaczącego można wprowadzić w krąg rodziny, by wspierać rozwój dziecka. Pomyślcie także o pedagogach i psychologach ze szkoły. A w sytuacjach wyjątkowych nie obawiajcie się skorzystać z pomocy psychiatry.

Szacunek

Naszym zadaniem jako rodziców, jest nauczenie dzieci szacunku wobec innych dorosłych. Wymagamy mówienia: dzień dobry, dziękuję, przepraszam, czy mogę prosić, ależ proszę, niech ciocia usiądzie. Zapominamy jednak, że samym nam się zdarza nie okazywać szacunku do własnego dziecka. Podważamy, że jest zmęczony: Ty?! Człowieku masz naście lat, jesteś młody, więc stój! Jak często dziękujecie czy przepraszacie swoje dzieci? Często używamy sformułowania, gdy dziecko nas postawi pod ścianą: Ojtam, ojtam, każdy się może pomylić. Weź wynieś śmieci. Jednak nie pada słowo: przepraszam. Naukę dziecka traktujemy jako obowiązek i nie zauważamy, że to też ciężki wysiłek umysłowy.

Jako rodzice i osoby dorosłe mamy władzę nad dziećmi. To my zarządzamy finansami, ich zdrowiem i rozwojem. Nawet ustawowo jesteśmy zobowiązani do dbałości o całościowy rozwój dziecka. Stąd też władza może uruchomić w nas pokłady dyktatury. Dokładnie wiemy, czego nasze dziecko potrzebuje, kiedy powinno iść spać, z kim się przyjaźnić, co jeść itd. Tylko w tym wszystkim, mimo dobrej woli i szczerych intencji, zapominamy o jednym elemencie – odczuciach i potrzebach naszych dzieci. Zachowujemy się tak, jakbyśmy zapomnieli, że każdy z nas jest inny i różnimy się smakami, chronotypem, potrzebami spędzania wolnego czasu, chęcią noszenia innych ubrań, chociażby po to, by się wyróżnić w grupie. Zauważamy to u siebie, ale już nie bierzemy pod uwagę preferencji własnych dzieci. Współczesne rodzicielstwo ma łączyć troskę i odpowiedzialność, którą nadal niektórzy rozumieją jako kontrolę i agresję.

Nie zatracić się w perfekcjonizmie

Zdjęcia z Instagrama, Facebooka, kolorowych czasopism i telewizji sprawiają, że chcemy być tak samo wysportowani, ubrani, podobnie spędzać czas, mieć prestiżowe samochody, wakacje i… dzieci. Współczesne dzieci praktycznie mają być lustrem swoich rodziców, którzy dążą do perfekcjonizmu. Spotkać można dosłownie małe kopie swoich rodziców. Wyżelowane, modnie obcięte włosy, podobne zegarki, obowiązkowo zajęcia na siłowni z tatą, wspólne paznokcie u tej samej kosmetyczki z mamą. Nawet w niektórych salonach kosmetycznych są propozycje zabiegów dla pary – mamy z córką. Hmm, czy to dobre. Trudno jednoznacznie określić. Może nasze dziecko mogłoby w tym momencie szaleć na rowerze z grupą rówieśników, niż piłować pazurki czy nakładać sobie maseczkę. Brakuje równowagi w naszych poczynaniach. Perfekcjonizm niszczy rodzinę. Po pierwsze nigdy go nie osiągniemy, my tylko możemy kroczyć po jego drodze, by na końcu zniszczył nas samych. Najczęściej dorosłe dzieci zrywają relacje ze swoim perfekcyjnym rodzicem. Odsuwają się od niego również znajomi, przez co perfekcyjny rodzic, staje się perfekcyjnie sfrustrowanym samotnym człowiekiem. Życie dzieci perfekcyjnych rodziców to pasmo udręki. Połowa z nich odda swoją integralność na poczet spełniania oczekiwań, a co za tym idzie kupowania miłości rodzicielskie, bo przecież: „można to było zrobić lepiej”, „postaraj się następnym razem”. Nigdy, ale to nigdy perfekcyjny rodzic nie będzie w pełni zadowolony. Zawsze znajdzie coś, do czego się przyczepi, chociażby kolor sznurowadeł. Dzieci takie zatracają poczucie własnej wartości, szacunek dla siebie i żyją w wiecznym lęku przed oceną. Druga połowa rozpocznie walkę z perfekcjonizmem rodzica. Będzie bojkotowało ubiór, wygląd, swoim zachowaniem okaże pogardę, niechęć lub obojętność, natomiast to także nie pozostawi śladu w ich psychice. Poczucie wewnętrznej złości; stawiania kontry dla samej zasady, przez co zatraci rozeznanie, czy to jest dobre, czy złe; niepewność; niska samoocena. Każde z tych dzieci, mając szczęście przejścia przez terapię, ma długą historię do opowiedzenia.

Odpowiedzialność

To od pokoleń centralna wartość każdej rodziny. Każdemu z nas zależy, by dziecko czuło odpowiedzialność za siebie, inne powierzone mu osoby czy zdania. Jako rodziców naznaczono nas odpowiedzialnością za dobro dzieci, realizację zawartych umów, obietnic i zobowiązań. Częściej jednak odpowiedzialność była kierowana na zewnętrzne zadania, czyli wobec innych, by nie wypaść na osobę nieodpowiedzialną. Natomiast nastał nowy trend wskazujący na tzw. odpowiedzialność egzystencjalną czyli osobistą. Najwyższa pora zacząć być odpowiedzialnym za własną integralność czyli życie i bycie w zgodzie ze sobą samym. Odnosi się ona do naszych uczuć, potrzeb, asertywnych granic. Wychowujemy dzieci na osoby samodzielne i odpowiedzialne. Przynajmniej tak powinno być. Skąd więc wśród nas tylu zależnych od innych dorosłych, którzy sami nie potrafią podjąć decyzji i nie czują odpowiedzialności ani za siebie, ani za innych? Poprzez brak rozwijania odpowiedzialności egzystencjalnej wyrasta nam rzesza dorosłych, którymi łatwo manipulować; osób zależnych najczęściej od swoich matek,; partnerów zrzucających odpowiedzialność na drugiego partnera.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Jak uczyć dzieci odpowiedzialności osobistej?

Jak żyć w rodzinie, by dziecko mogło wyrosnąć na osobę odpowiedzialną? Przede wszystkim świadomie zarządzając wychowaniem. Pierwszą próbą wzięcia odpowiedzialności za siebie dziecko rozpoczyna mając dwa i pół roku, wiek ten jest umowny. Przez rodziców mylnie nazywany wiekiem uporu. Tak naprawdę dziecko chce w tym czasie wiele rzeczy robić samo. Prawidłowy rozwój związany jest z faktem, że dzieci nie chcą w tym czasie być wyręczane przez rodziców. Chcą robić samodzielnie więcej, niż rzeczywiście potrafią. Naszą rolą jest wspieranie tej naturalnej potrzeby ze stawianiem granic w przypadku działań zagrażających zdrowiu dziecka. Pozwólmy mu więc samodzielnie myć zęby, ubierać się, jeść, zakładać i ściągać ubrania i buty. Następnym takim okresem jest wiek nastoletni, kiedy nasze dzieci przeżywają ból egzystencjalny, na zasadzie: Kim jestem? Po co żyję? Jaki to wszystko ma sens? To, co cały czas podkreślam, że granice są ważne, natomiast mają być elastyczne i nie ma sensu porównywać swojego dziecka do jego rówieśników, ponieważ mimo dojrzewania, jego przebieg nie jest synchroniczny. Dzieci mogą podejmować odpowiedzialność na wielu płaszczyznach.

Wiedzą, co im smakuje i ile chcą zjeść.
Potrafią nawiązywać relacje i rozwiązywać konflikty samodzielnie.
Wiedzą, kiedy są zmęczone i ile potrzebują snu.
Znają wartość nauki i same potrafią wziąć odpowiedzialność za przygotowanie się do szkoły.
Wiedzą, w czym czują się dobrze. Wizerunek, to ich indywidualna sprawa.
Sami budują i rozwiązują relacje z innymi.
Są odpowiedzialni za otrzymane kieszonkowe i sami nim zarządzają.
Biorą konsekwencję za swoje zachowania i emocje.
Znają wartość higieny osobistej

Uczenie odpowiedzialności zaczynamy od momentu średnio trzech lat naszego dziecka, a dwunastolatek praktycznie powyższy wykaz potrafi samodzielnie przejąć w ramach nauki odpowiedzialności. Najważniejsze jednak pytanie kieruję do samych dorosłych. Moi drodzy, czy wy jesteście gotowi oddać odpowiedzialność osobistą swoim dzieciom? Inaczej życie w rodzinie, a późniejsze życie w partnerstwie może nie dawać tyle satysfakcji żadnemu członkowi rodziny.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Życie w rodzinie. Wartości w rodzicielstwie i partnerstwie” Jepera Juula. To kolejna książka, która porusza do refleksji na temat wartości jakie chcemy przekazać naszym dzieciom, by mogły żyć w świecie dorosłych jako spełnieni ludzie. Ukazuje także błędy rodzicielskie jakie nas dotknęły w dzieciństwie i świadomie lub nie, niesiemy jako rodzice własnych dzieci. Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat:

Przeczytałeś już:

PoczytAnki – Nastolatki. Kiedy kończy się wychowanie? – Jesper Juul

Anna Wojtczak — Sun, 03 Jul 2022 05:00:00 +0000

Zapraszam was do kolejnej pozycji duńskiego pedagoga i psychoterapeuty. Dzisiaj przyjrzymy się rozważaniom na temat wychowania nastolatków, a dokładnie momentu, kiedy nasza rola zaczyna zanikać. Każdy rodzic chce przekazać swojemu dziecku swoje wartości i przekonania. I z początku nam się nawet udaje. Niestety, a może stety, co będę chciała udowodnić, przychodzi moment, że nasze dzieci w okresie dorastania podważają wszystko to, co im wpajaliśmy. Zastanawialiście się, kiedy kończy się nasza rola jako wychowawcy? To moment przekroczenia dwunastu lat. Zapewne wielu z was przypomni sobie, że dziecko to sygnalizowało, ale my nie chcieliśmy tego słuchać. Najpierw robią to grzecznie, z szacunkiem, jakby prosili, byśmy pozwolili im doświadczać samodzielnie życia, jednak, gdy ich nie słuchamy potrafią uderzyć z taką siłą, że wielu z nas do dzisiaj nie potrafi wyjść z szoku.

Dorastanie jest jak grypa. Czy aby na pewno?

Często sama mówiłam, że dorastanie jest jak grypa – przejdzie. Była to forma zdystansowania się do zachowań moich córek. Dopiero zgłębianie tego tematu pozwoliło mi odkryć nowe spostrzeżenia. Każdy z nas w życiu przechodzi przez określone problemy. Jedne są większe, inne mniejsze. Natomiast okres nastoletni jest faktem i dotyczy on wszystkich ludzi, na całym świecie, którzy wkraczają w ten wiek. Nie znam osoby w okresie dojrzewania, która nie przechodziła fazy buntu. Z jednej strony uskarżamy się na to, że nasze dzieci nie pamiętają co miały zrobić. Mają pamięć jak rybka Dori z filmu „Gdzie jest Nemo?” i z jednej strony to dobrze. Może lepiej, by nie pamiętały, bo w momencie, gdy staną się rodzicami wówczas z jeszcze większym rygorem podchodziliby do własnych dzieci. Usiądźcie na chwilę i odtwórzcie sobie wasze zachowania z tego okresu. Wiele jest zabawnych, wiele ryzykownych i wiele niebezpiecznych, o których nikomu nie chcielibyśmy opowiadać.

Autor podkreśla, że rodzina to pewna więź, która łączy wszystkich członków. A w niej najważniejsze jest to, co dzieje się między ludźmi. Wielu z nas analizuje, co jest słuszne, a co nie. Porównujemy wychowanie pierwszego dziecka do drugiego i zapominamy, że dzieli je różnica wieku i różnice zachowań społecznych. To co było nieakceptowalne sześć lat temu, gdy wychowywaliśmy starsze dziecko, jest przystępne obecnie, gdy wychowujemy współczesnego nastolatka. Tak, są zachowania i relacje, które stanowią trzon wartości i moralności danej rodziny, ale też są przestrzenie, które dzisiaj uważane mogą być za staroświeckie. I to one właśnie są powodem najczęstszych zgrzytów w rodzinie.

Odpowiedzialność na wagę złota

Dorastanie to proces, żaden „trudny okres”. Takie etykietowanie go wpływa na negatywny obraz samego siebie przez nastolatka, ale też jest oceniające wobec niego. A przecież on robi to, co natura mu przygotowała – dorasta. Ten czas przypomina mi takie przeciąganie liny pomiędzy rodzicami, a dziećmi, gdzie miejsce chorągiewki zastępuje napis „wina”. Rodzicom i dzieciom praktycznie chodzi o to, by udowodnić w sytuacji problemowej, czyja to jest wina? Kto jest winny? I czasem mam wrażenie, że niektórzy rodzice wręcz nastawieni są na potknięcia swoich dzieci, by ich dosłownie złapać na błędzie. Zamiast skupiać się na udowadnianiu winy i wytykaniu błędów, warto energię przełożyć na przyjrzeniu się procesowi, który zachodzi w momencie sporów. Szukajmy sposobów dotarcia do naszych dzieci i zastanawiać się wspólnie z nimi, jak poprawić relacje i zmienić podejście na bardziej konstruktywne.

Zastanawialiście się kiedyś czym jest dla was odpowiedzialność? Z przeprowadzanych przez autora książki ankiet wyszło, że, rodzice najczęściej właśnie tę cechę uważali za kluczową. Chcielibyśmy, by nasze dzieci były odpowiedzialne. Jednak zapominamy o ich biologicznej odpowiedzialności, a przedkładamy nad nią odpowiedzialność charakterystyczną dla świata dorosłych. Już pięcioletnie dziecko bierze na siebie odpowiedzialność za potrzeby fizjologiczne. Wie, kiedy jest głodne i co by zjadło. Wie, kiedy jest śpiące i kiedy budzi się wypoczęte. Natomiast my dorośli, często przejmujemy ich odpowiedzialność sterując ich potrzebami. Wiemy, że będzie im zimno i zmuszamy, by założyło sweterek. Często przygotowujemy posiłek nie pytając o preferencję i zmuszamy do zjedzenia brukselki – bo zdrowa. Wiemy, kiedy chce mu się pić, spać i wiemy z kim powinno się przyjaźnić. Do dzisiaj nie jem marchewki z groszkiem, bo byłam do niej przymuszana. Zapewne każdy z was znajdzie przynajmniej jeden przykład z własnego dzieciństwa i nawet teraz budzi to w was niechęć. Trzeba naprawdę usiąść i się zastanowić, bo nie ma prostej i jednoznacznej odpowiedzi na to, o czym mogą nasze dzieci decydować same, a o czym nie. I jest to ogromnie istotne, byśmy przez swoją nadopiekuńczość i poczucie władzy nie podcięli im skrzydeł, ani też nie puścili na głębokie wody, w których mogą utonąć. Dostrzec wokół nas można dojrzałe osoby, które stale pytają swoich rodziców o radę, bo nie nauczone zostały samodecydować o sobie, albo osoby lękliwe lub ryzykujące, bo dano im swobodę podejmowania decyzji, na które nie były jeszcze gotowe.

Zauważyliście, że nastolatkowie mają tendencję do lekceważenia konsekwencji swoich zachowań? Często odbieramy to za arogancję i bunt. Natomiast współczesna nauka z zakresu neurobiologii wyjaśnia, że u większości osób w tym wieku część mózgu, dokładnie płat czołowy, odpowiedzialna za przewidywanie konsekwencji jest jeszcze nierozwinięta. Jest to fakt biologiczny, toteż nie interpretujecie zachowania swojego nastoletniego dziecka jako świadome działanie przeciwko nam.

Dobrze jest przyjąć, że mamy różne perspektywy i często to, co my widzimy, najnormalniej jest ukryte i niezrozumiałe przez naszego nastolatka. I nawet jeżeli żywi szczerą chęć zachowania się konsekwentnie, to pod wpływem innych działań i sytuacji, umyka mu to. I nie ma w tym żadnej złośliwości. Tak ma większość młodzieży.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Cieszcie się swoimi dziećmi

Jesper zauważa, że gdyby nas tak sfilmować w czasie rozmowy z nastolatkiem, to większość z nas zapadłaby się pod ziemię, widząc i słysząc w jaki sposób odnosimy się do naszego dziecka. Nasze słowa bywają jak kamienie rzucane w wodę, najpierw wpadają wzburzając taflę wody, a gdy opadną na dno i tafla się uspokoi, mamy wrażenie, że wszystko już jest dobrze, ale tak nie jest, bo kamenie leżą na dnie rzeki. Ona tam są, tak samo jak nasze słowa w sercach naszych dzieci. Zapominamy, że wychowanie odbywa się pomiędzy wierszami. I to co wpływa na nasze dzieci to ta szczególna atmosfera życzliwości i przestrzeni na popełnianie błędów i doświadczanie przez nich życia. Wiem, że w wielu z was może budzić się opór przed tym. Natomiast warto zamienić tą całą frustrację i poczucie bezsilności na radość z przyglądania się jak nasz nastolatek przechodzi swój etap przepoczwarzania się i staje się motylem. Uwierzcie mi, że na co dzień doświadczają wielu przykrości pomieszanych z radościami i głupkowatym zachowaniem. Ich nastrój przypomina karuzelę, raz na górze, raz na dole. Czasem jest im trudno wytrzymać samymi ze sobą i w takich momentach potrzebują mieć świadomość, że na tym świecie są dwie osoby, które naprawdę akceptują je takimi, jakimi są. Dlatego usiądźcie w spokoju w fotelu i cieszcie się z obecności waszych nastolatków. Obecnie na świecie umiera w wyniki samobójstw wielu z nich, którzy czuli się nieakceptowani przez rodziców i otoczenie. Wiele zagubionych dusz już więcej nie będzie miało okazji poczuć bliskości własnych rodziców. Wielu rodziców nie będzie miało okazji jeszcze chociażby raz przytulić swojego dziecka i powiedzieć mu, że jest dla nich najważniejsze. Nie przegapcie tej szansy. Cieszcie się z obecności swoich dzieci. Okres dojrzewania jest czasem zmierzenia się z rzeczywistością i układaniem się z nią. On też minie.

Podsumowanie

Zapraszam Was serdecznie to zgłębienia tej książki. Oprócz wspomnianych wyżej treści zawiera cenne rady dotyczące sposobów komunikowania się z nastolatkiem. Autor prowadzi także rozważania nad stawianiem granic i reakcją na łamanie reguł przez dzieci. Mogę śmiało napisać, że książką, która liczy zaledwie 203 strony jest kompendium wiedzy o naszych dorastających pociechach.

Gdzie mogę kupić książkę?

Moi Drodzy, jeżeli zainteresowałam was tą książką i chcielibyście ją zakupić, to byłoby mi miło, gdybyście skorzystali z mojego linku afiliacyjnego. Poniżej możecie sprawdzić, gdzie ją nabyć w korzystnej cenie. Korzystając z tej usługi wspieracie moją działalność i macie swój wkład w rozwój serii blogowej PoczytAnki. Motywujecie mnie także do zakupu kolejnych książek, z których przemyśleniami z przyjemnością się z wami podzielę. Mam nadzieję, że dzięki temu posłużą one także do waszego rozwoju. Z góry dziękuję.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

PoczytAnki – Jak nie stracić kontaktu z dzieckiem i dogadać się w każdej sprawie – Ulrike Döpfner

Anna Wojtczak — Sun, 05 Jun 2022 05:00:00 +0000

Chcę wam dzisiaj polecić bardzo dobrą lekturę dotyczącą poprawnej komunikacji z dzieckiem. Nie wiem Wy, ale ja cenię sobie każdą dobrą rozmowę jaką przeprowadziłam z moimi córkami. Nic nie jest tak ważne jak momenty, gdy słowa płyną, wspólnie się łączą w całość. Te chwile, gdy wszystko wokół zamiera, aromat kawy roznosi się w powietrzu i buduje atmosferę bliskości. Każda doba rozmowa znaczy więcej niż niejedna zabawka czy przedmiot dany dziecku.

Zadbaj o atmosferę

Nasze codzienne rozmowy oparte są na pytaniach. Najczęściej nazywam je policyjnymi: Zjadłeś obiad? Co masz na zadanie? Dokąd idziesz? Podobnie jak i z poleceniami: Wyrzuć śmieci. Posprzątaj pokój. Wynieś naczynia do kuchni. Tego typu komunikaty porządkują dzień. Nie wnoszą jednak relacji, które budują więź rodzinną.

Chociaż nie wiem jakbyśmy się starali, to najczęściej dobre rozmowy nie da się zaplanować. One rodzą się spontanicznie. W chwili, gdy spieszycie się do pracy i wasza głowa jest zajęta nowymi zadaniami zawodowymi. I wtedy najczęściej nasze dzieci mają najwięcej przemyśleń. Znacie to?

Autorka w książce podaje przykłady autentycznych rozmów, w których możemy przejrzeć się jak w lustrze. Niejednokrotnie nasze dzieci zadają nam pytania, gdy wybieramy się z nim do przedszkola i są dwie rzeczy jakie możemy zrobić. Pospieszyć je i powiedzieć, że porozmawiacie później, jak wrócicie, albo zatrzymać na chwilę te moment, by porozmawiać z dzieckiem. To właśnie ten magiczny moment, pochylenie się nad dręczącą kwestią naszego dziecka. Wiedzcie, że jeśli nie zatrzymacie się w tej chwili, to może się ona rozpłynąć i popołudniu dziecko już nie będzie chciało z wami kontynuować rozmowy.

Macie czasem tak dosyć, że jedynie marzycie po powrocie do domu, by rozłożyć się na sofie i chwilę wypocząć. A tu wasza pociecha zasypuje was tysiącami pytań, na które kompletnie nie masz ochoty odpowiedzieć, bo brakuje nam równowagi emocjonalnej i odpoczynku. Często świadomi jak ważna jest rozmowa z dzieckiem, mimo zmęczenia odpowiadamy na zadawane nam pytania.

Będąc świadomym rodzicem w pierwszej kolejności powinniśmy zadbać o swoje potrzeby. Znajdźcie czas dla siebie na spacer, krótką rozmowę z przyjaciółmi, relaks przy czytaniu książki (możesz się z sobą umówić na 5 stron dziennie o określonej porze), krótką sesję medytacji czy trening. Wiedz, że jeżeli nie zadbacie o siebie, to wasze rozmowy z dziećmi będą wymęczone i pełne zmęczonego poświęcenia. A to nie o to chodzi. Zapominamy o tym, że świadome rodzicielstwo zaczyna się od zadbania o siebie.

Zadbaj o czułą obecność

Głęboka, niewymuszona rozmowa z bliską nam osobą przebiegać powinna pod warunkiem, że będziecie tu i teraz, w tym momencie całymi sobą. Do takiej rozmowy potrzebujecie uważności, bez ogarniętej myślami głowy, które nie pozwalają słyszeć treści pomiędzy słowami naszego dziecka. Największym rozpraszaczem nadal są telefony komórkowe. I bez względu na wasze oskarżenia skierowane w stosunku do dziecka, wiedzcie, że my także coraz częściej siedzimy w przysłowiowych telefonach i to od nas dzieci uczą się netykiety. Autorka powołuje się na badania przeprowadzone przez AVG Technologies, z których wynika, że w ocenie naszych dzieci dorośli skupiają swoją uwagę na telefonie równie często, o ile nie częściej, niż na nich.

To co tak naprawdę buduje czułą i głęboką więź, to rozmowa poprzedzona rzeczywistą ciekawością. Zastanówcie się: Czy naprawdę jesteście ciekawi swoich dzieci? Tego co myślą, jakie mają poglądy? Bez zbędnego moralizowania. Taka typowa ludzka ciekawość drugiego człowieka, która popycha nas do głębszych dyskusji i zgłębiania rozmowy.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Zbuduj zaufanie

Jeżeli mamy otwartą głowę na rozmowę z dziećmi, bez uprzedzeń i stereotypowego myślenia, wówczas rodzi się zaufanie między nami a dziećmi. Autorka wskazuje kilka czynników, które wspomagają proces budowania zaufania.

Dzieci przyjmą nas jako autentycznych i wartych zaufania ludzi, gdy poczują, że jesteśmy otwarci na to, co chcą nam powiedzieć.
Zaufają nam, gdy będziemy angażować się w rozmowę i wspólnie szukać rozwiązań opowiadanych przez nasze dziecko problemów.
Jesteśmy warci zaufania, gdy dotrzymujemy danego im słowa.
Ufają nam, gdy nie stosujemy wobec nich manipulacji, kłamstw i nieszczerych zagrywek.
Zwierzą się nam, gdy będziemy reagować z miłością i ciepłem.

Słuchaj aktywnie

Kiedy mówimy o aktywnym słuchaniu nie należy zapomnieć o Thomasie Gordonie, autorze książki „Wychowanie bez porażek”. Według niego, aktywne słuchanie pozwala rodzicom wspierać dzieci w wyrażaniu myśli i emocji. Bierne milczenie oznacza milczenie bez komentarza. To o czym zapominamy, że rozmawiając, mówimy całym sobą. To nie tylko słowa, ale też i mimika, tempr głosu, gestykulacja oraz patrzenie. Jeżeli nie jest to spójne, wówczas w komunikat wkrada się fałsz, który zrywa więź dialogu. Dobra rozmowa przebiega między słowami. To rzeczy niewypowiedziane i tylko ktoś, kto jest uważny i słucha drugiej osoby jest w stanie to usłyszeć sercem. Słowa niejednokrotnie gmatwają rozmowę. Toteż należy czasem powtórzyć to co przed chwilą powiedziało dziecko, by usłyszało swoja wypowiedź, ale też poczuło się przez nas słuchane. Powtórzenie lub sparafrazowanie wypowiedzi jest przekazaniem dziecku, że jego emocje i myśli są dla nas ważne. Autorka przywołuje w rozdziale o aktywnym słuchaniu gotowe dialogi, na których prezentuje błędy i dobre przykłady rozmowy z dzieckiem.

Podsumowanie

Według mnie książka jest nie tylko warta przeczytania, ale przede wszystkim warta wdrożenia w codzienną komunikację z dziećmi. Jesteśmy bardziej świadomi niż nasi rodzice. Mamy chęć i potrzebę bycia bliżej własnych dzieci. Książka ta uczy nas, jak rozmawiać i jakich błędów nie popełniać, by dziecko nam zaufało i oprócz roli rodzica, dostrzeże w nas także kompana do rozmów i być może pierwszego, prawdziwego przyjaciela, w którym może mieć oparcie w trudnych chwilach. Czego wam serdecznie życzę.

Gdzie mogę kupić książkę?

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już: