dojrzałość – AnnaWojtczak.pl

Czarna owca czyli jaka jest moja rola w rodzinie?

Anna Wojtczak — Sat, 24 Feb 2024 07:15:00 +0000

W każdej rodzinie znajdują się jednostki, które wydają się odstawać od pozostałych członków rodziny. Określane mianem „czarnych owiec”, te postacie często uważane są przez członków, jako te, które nie pasują do pozostałych i w gronie familijnym przynoszą najczęściej wstyd i zażenowanie. Jednak warto spojrzeć na nie z innej perspektywy – ich różnorodność może być kluczem do głębszego zrozumienia i rozwoju rodzinnych więzi. Czarna owca niekoniecznie jest zła; to po prostu osoba, której droga życiowa, wartości czy pasje odbiegają od ustalonych norm w danej rodzinie. W wielu przypadkach są to jednostki, które odważnie podążają własną ścieżką, nie bojąc się odróżniać od konwencji. Warto się przyjrzeć, jaka jest ich rola w rodzinie.

Poszukiwacz dróg

Od dziecka czułam się jak czarna owca w rodzinie. Przez długi czas sądziłam, że to mnie ściąga w dół, wręcz krzywdzę samą siebie. Było tak do czasu, aż nie poznałam mojego mistrza Berta Hellingera. Wedle niego, osoby, które czują się, albo wręcz nazywane są czarnymi owcami rodziny, to poszukiwacze dróg do wyzwolenia dla drzewa genealogicznego swojej rodziny. To stawanie okoniem, niestosowanie się do zasad i tradycji systemu rodzinnego ma na nowo ustrukturyzować rodzinę. Jeżeli twoje dziecko, albo ty jesteś czarna owcą, to wiedz, że narzucony schemat rodzinny jest dla ciebie za ciasny i przestał działać. Twój bunt, krzyk, brak adaptacji i kastracja normami powoduje, że kształtujesz nową gałąź waszego drzewa genealogicznego. Wyzwania, jakie niesie ze sobą bycie czarną owcą, są liczne. Często doświadczają alienacji czy niezrozumienia ze strony najbliższych, co może prowadzić do konfliktów rodzinnych. Jednak równocześnie te osobiste rewolucje mogą przynosić pozytywne zmiany, stymulując rodzinę do otwartej komunikacji i zrozumienia różnorodności. Taka ich rola w rodzinie, do której tak naprawdę zaprosił je los, nie oni sami.

Przyszłość

Ewolucja jest możliwa tylko dzięki czarnym owcom. Antagonista będzie sto razy wykonywał daną rzecz inaczej niż reszta, aż znajdzie nowy sposób rozwiązania, bez powielania schematu. To dzięki nim jako ludzkość się rozwijamy. Wiedza o tym pozwala jedynie zrozumieć swoją trudną do wypełnienia rolę, ale nie daje spokoju, ponieważ zawsze będziesz krytykowany, osądzany, a nawet odrzucany. To frustrujące. Natomiast na taką drogę dla siebie wyraziłeś zgodę. Drogę rewolucji przekonań, skostniałych jak szkielet dinozaura, które nie wiedząc dlaczego tak silnie trzymają się rodziny. Wiedz, że wybrany zostałeś do uwolnienia rodziny od powtarzającej się historii, która zostaje nam przekazywana z pokolenia na pokolenie. Każdy z nas nosi nieprzepracowane problemy swoich przodków. Jedni pokornie je noszą, inni się buntują. Czarne owce frustrują całe pokolenia, bo nie wyrażają zgody na założenie sobie mentalnego plecaka nieprzepracowanych emocji i traum rodzinnych. Aby zrozumieć czarną owcę, kluczowe jest wyjście poza stereotypy i próba zobaczenia świata z jej perspektywy. Często kryje się za nią indywidualista, marzyciel czy poszukiwacz własnej tożsamości. Rodzina, która akceptuje te różnice i stara się zrozumieć, może dostrzec w czarnej owcy siłę innowacyjności i inspirację do własnego rozwoju.

Pień drzewa

Rodzina to hermetyczna struktura, która nie lubi zmian. Stąd działania czarnych owiec spotykają się z niechęcią jej członków. Jako pień drzewa będzie chciała utrzymać swój status quo. Nawet jeśli znaczyć to miałoby toksyczny układ, ukrywanie tajemnic, odrzucenie jednej z gałęzi. Każda rodzina ma w swojej szafie ukrytego „trupa”, stąd rolą czarnej owcy jest go wyciągnięcie na wierzch i zmierzenie się z nim. Czy to wybrała? Świadomie podjęła taką decyzję? Nie. Ona została wybrana do zmiany ukształtowania gałęzi waszego drzewa. Jej zadaniem jest odciąć chore i naznaczone nieszczęściem konary. Uwierz, nie znajduje w swoim działaniu radości. To zadanie trudne, problematyczne i zazwyczaj nie przynoszące satysfakcji. Mimo ran i przykrości doznanych od członków rodziny, czarna owca pozostaje w zgodzie sama ze sobą. I to jej wystarcza. Tutaj odsyłam cię do mojego wpisu blogowego i podcastu „Dzieci nie mogą być złe”, byś zrozumiał, że bez względu na to, co się dzieje i jak bardzo pozostali członkowie rodziny krytykują czarną owcę, ty masz przy nim wytrwać, być dla niego wsparciem.

Świat emocji czarnych owiec

Bycie osobą, która wyróżnia się spośród reszty, może generować skomplikowane uczucia i refleksje. Nierzadko rola taka niesie ze sobą uczucie samotności. Odmienność w myśleniu, wartościach czy wyborach życiowych może stawiać cię na uboczu, tworząc wrażenie, że nie ma nikogo, kto by zrozumiał twój punkt widzenia. Niezrozumienie ze strony rodziny może stanowić stały element życia czarnej owcy. Często towarzyszyć ci może uczucie, że najbliżsi nie są w stanie zrozumieć twojej motywacji czy celów, co prowadzi do konfliktów emocjonalnych. Czarne owce często stają w obliczu wyzwań związanych z odnalezieniem swojej tożsamości. Próba pogodzenia indywidualności z oczekiwaniami rodziny może generować pytania dotyczące własnej wartości i miejsca w rodzinie. Kiedy ta prawda do ciebie dociera, ból emocjonalny bywa rozrywający serce, gdyż mimo dążeń do niezależności, czarne owce często pragną zaakceptowania ze strony rodziny. To naturalna potrzeba, która może kolidować z pragnieniem bycia sobą i kształtowaniem własnej drogi życiowej. Czarne owce są często jednostkami o silnej indywidualności, czerpiącymi siłę z bycia autentycznymi. Pomimo trudności, jakie niesie ze sobą odmienność, potrafią podążać za swoimi wartościami, być wiernymi sobie i budować swoje życie na własnych zasadach. Jeżeli taka jest twoja rola w rodzinie, to wiesz, że często niesiesz ze sobą pragnienie zmiany w dynamice rodzinnej. Ta chęć otwartości, zrozumienia i akceptacji może prowadzić do ewolucji relacji między tobą a pozostałymi członkami rodziny. W życiu czarnej owcy tkwi wiele bogactwa, pomimo trudności, z jakimi się boryka.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Nowa droga

Jeżeli masz dziecko, które naznaczone zostało mianem czarnej owcy, to wiedz, że masz okazję przyjrzeć się rozkwitającemu kwiatu na gałęziach waszego rodzinnego drzewa. Ono zawsze będzie się buntowało. Czasem trochę bardziej, a czasem trochę mniej. I nie wynika to ze złośliwości. Przyjrzyj się i dobrze nastaw ucha, by zdobyć się na refleksję, co takiego jego zachowanie ma ci przekazać? To osoba wyjątkowa i tak o nią dbaj. Podobnie jak Mały Książę chronił swoją różę, chociaż była kapryśna i często działała na przekór, on nadal traktował ją życzliwie. Pamiętaj, że twoje dziecko nie wyraża mentalnie zgody na pętanie go więzami przekonań, których ono nie czuje i nie są w zgodzie z nim. Jemu przeznaczona jest inna droga. Pozwól mu nią kroczyć. Nie wątp w nie, ani tym bardziej nie pozwól, by zwątpiło samo w siebie. Jest szansą na uwolnienie z zaklętego schematu powielanych błędów rodziny.

Czarna owca czyli jaka jest moja rola w rodzinie?

W końcu, być może warto spojrzeć na czarne owce jak na kolorowy element rodzinnej palety, dodając nowe odcienie do wspólnej historii. Niech zrozumienie, akceptacja i otwarta komunikacja staną się kluczowymi wartościami, które przewyższają wszelkie różnice, tworząc spójną rodzinę, gotową na przyjęcie różnorodności z otwartymi ramionami. Zrozumienie, że taka jest rola w rodzinie czarnych owiec, sprawi, że mimo noszenia na swoich barkach ciężaru historii rodu, ma zbawienną rolę dla przyszłych pokoleń. Życzę tego wszystkim czarnym owcom. Ja nadal na to czekam…

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Przytul swoje wewnętrzne dziecko” Sylwii Sitkowskiej. To ciepła książka, która pozwoli ci zadbać o swoją spontaniczność i radość wewnętrznego dziecka. Będąc „czarną owcą” w rodzinie często zapominasz o tej stronie swojego jestestwa. Warto na nowo obdarować się miłością, wiarą w siebie i radością życia.

Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe książki, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do posłuchania na moim kanale YouTube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu nawiązującego do tematu:

A dla zabieganych wpis blogowy czytany przez autorkę na Spotify:

Przeczytałeś już:

Style zachowań dzieci

Anna Wojtczak — Sun, 20 Feb 2022 06:00:00 +0000

Dzisiaj zapraszam cię do świata dziecięcych zachowań. Kiedy przyglądasz się swojemu dziecku, to wiedz, że najczęściej wykorzystujesz któreś zniekształcenie poznawcze, by określić swoje dziecko. Niestety często bywa tak, że rodzice zamiast zagłębić się w potencjał własnego dziecka mają potrzebę porównać go na tle innych dzieci. To błędne założenie i w zależności od tego, jaki filtr wybierzesz, obraz własnego dziecka wyjdzie ci zniekształcony, co rzutować może, a w zasadzie rzutuje, na jego rozwój. Pozwól, że przedstawię ci potencjał twojego dziecka według jego charakterystycznego zachowania według modelu DISC.
Model DISC pokazuje nam styl zachowania się danego dziecka. Pamiętaj, że wszystkie style, a jest ich cztery, są pozytywne i wnoszą coś ważnego dla świata. Nikt z nas nie jest reprezentantem jednego stylu. W każdym dziecku znajdują się wszystkie, natomiast jeden z nich okazać się może wiodącym. To co dziedziczymy, to temperament. Możesz być introwertyczny lub ekstrawertyczny. Oczywiście, że można popracować nad temperamentem i dostosować się do otoczenia, natomiast i tak powracać będziesz do siebie. To taki efekt naciągniętej gumy. Możesz w ramach potrzeb wejść w skórę ekstrawertyka, by potem czym prędzej usuniesz się w swój cudowny świat introwersji. Każdy styl ma swoje mocne strony i jest niezbędny do funkcjonowania pozostałych, stąd nie ma potrzeby zmieniać tego ani w sobie, ani tym bardziej we własnym dziecku. To, że jesteśmy mieszanką wszystkich stylów pozwala nam na elastyczne zachowanie w różnych sytuacjach. Przecież zdarza się, że w zależności od zdarzenia stosujemy różne style zachowania i nie ma w tym nic złego. Świadczy to o naszej elastyczności i umiejętności dostosowania się, ale w zgodzie z samym sobą. To dzięki tej umiejętności potrafimy budować pozytywne i trwałe relacje. Być przyjacielem, partnerem, kolegą czy koleżanką. Poznaj więc bliżej swoje dziecko i wspieraj jego potencjał.

Nasz gepard Dariusz

To dziecko skupione na osiągnięciu celu. Bardzo szybko przejawia cechy przywódcze. Są urodzonymi liderami, decydują za rodzeństwo, dzieci w grupie i najchętniej decydowaliby za rodzica. Często rodzice uważają gepardy za uparte. Natomiast one dokładnie wiedzą czego chcą i stoją przy swoim stanowisku. Z racji skupienia na celu i potrzebie posiadania kontroli nad wszystkim, bardzo lubią zmiany. Szybko podejmują decyzje, korygują błędy innych. Chętnie angażują się w organizację różnych kampanii i sami chcą wszystkiego dopilnować. Mówią wprost, bez intencji obrażenia kogoś. Dzieci gepardy mają trudną rolę do odegrania. Na wszystko mają odpowiedź; wiedzą, co należy zrobić; błyskawicznie podejmują decyzję. Natomiast takie cechy sprawiają, że trudno im budować relacje, bo bywają apodyktyczni i inni w ich towarzystwie czują się niezręcznie. Mając w domu geparda możesz spać spokojnie, bo zlecone zadania wykona w 100%. Świetnie wszystko zorganizuje i jeszcze doda coś od siebie. W kontaktach z innymi osobami sprawia wrażenie chłodnego, ponieważ jego rozmowa skupia się na konkretnych zadaniach, a nie na towarzyskiej rozmowie. Praktycznie small talk go nudzi, stąd często zmienia kierunek rozmowy na tematy, które go interesują. To, że nie potrafi okazywać tak ciepła jak surykatka i panda sprawia, że budzi w innych dystans. Jest to jednak zasłona dymna, bo podobnie jak i inne zwierzaki potrzebuje miłości. Dobrze mieć w domu geparda, bo nie boi się ryzyka, lubi rywalizację, energicznie planuje i rozdziela prace. I ku zmartwieniu rodziców, tak naprawdę nie odczuwa potrzeby posiadania przyjaciela. Woli swój wolny czas spędzić na skupieniu się na pracy, w tym na pracy, na rzecz innych. Przez potrzebę ciągłego działania należy nauczyć swojego geparda odpoczywać i relaksować się. Pokaż mu, że otaczają go dzieci o różnych modelach zachowań i ta różnorodność jest ważna, więc nie mają naciskać, oceniać i manipulować słabszymi, w ich ocenie, dziećmi. Gepardy lubią wygodną, klasyczną odzież. Ma być dobrze dopasowana, bez udziwnień. Modnie i z gustem. Rzeczy mają wyglądać na dobre gatunkowo i dające przewagę nad innymi.

Nasza surykatka Irenka

Posiadanie w domu takiego dziecka to radość, gdyż często jest uśmiechnięta, wszędzie jej pełno. Bywa głośna, lubi być widoczna i przeważnie domaga się skupienia na sobie. Często buja w obłokach, może mieć tendencję do koloryzowania historii, by lepiej brzmiały. Pragnie być wiecznie szczęśliwa i ucieka od smutasów. Jest towarzyska i czerpie energię od innych. W kontaktach jest emocjonalna i wylewna. Do szkoły chodzi dla zabawy, nauka jest na drugim planie. Surykatka ma dar przyciągania innych. Zawsze znajdzie wyjście z sytuacji obronną ręka, a jak jej coś nie wyjdzie nie rozpacza długo, czasem w ogóle. Jest duszą towarzystwa, chociaż ma tendencję do budowania płytkich relacji. Zawsze będzie tam, gdzie usłyszy swoje imię. Potrzebuje kontaktu cielesnego, stąd lubi w czasie rozmowy dotykać swojego rozmówcę. Często nawet jak nie zna kogoś, po przywitaniu obejmuje rozmówcę. Nie ma pamięci do dat, imion, miejsc i faktów, stąd poznane osoby i miejsca kojarzy przez nadanie im swoistych określeń emocjonalnych, np. Jacek płaczek, Ewelinka od cukierków itp. Mając w domu surykatkę, pilnuj, gdy coś opowiada, by skupiała się na najważniejszych faktach. Naucz słuchać swoje dziecko i uwrażliwiać na potrzeby innych. Gdy ma przyjaciela, ucz czym jest przyjaźń, ponieważ bardziej lubi mieć wokół siebie satelitów i pochlebców, niż prawdziwych przyjaciół. Naucz robienia notatek, ponieważ mając kiepską pamięć często zapomina, co komu obiecała i co ma zrobić. Niestety często potrzebuje powtórzę i przypomnień, więc jeśli zależy ci na tym, by twoje dziecko coś zrobiło, napisz mu wiadomość lub zapisz na kartce i…przypomnij wiadomością.

Nasza panda Sabina

Takie dziecko w domu, to plaster na każde zmartwienie. Ich rolą jest bycie buforem łagodzącym ekstremalne zachowanie pozostałych trzech temperamentów. Panda to stabilizacja i równowaga. Wyhamowuje szalone pomysły surykatki. Nie robią na niej wrażenia energiczne działania geparda i nie bierze zbyt serio zawiłych planów mrówki. Panda wnosi w nasze życie równowagę. Lubi przebywać w gronie przyjaciół, ale szczęśliwa czuje się, gdy jest sama. Chętnie słucha i jest uważna. Nie ma problemu z dostosowaniem się do reszty towarzystwa i do otaczających ją warunków. Jest elastyczna. Spokojna panda nigdy się nie spieszy, wręcz źle się czuje w grupie, która nastawiona jest na wykonanie zadania. W sytuacjach problemowych zachowuje zimną krew, nie poddając się emocjom. Ma wielu przyjaciół i jest wierna. Dobrze się z nią żyje, bo ma jasno określone zasady. Nie lubi konfliktów, stąd często zaprasza do rozwiązania ich. W związku z tym, że pandy są wygodne i nie lubią zmian. Powoli przeprowadzaj ją przez zmianę. Surykatka na wieść o nagłym wyjeździe będzie gotowa za 10 minut. Panda będzie oponować i podważać sens wyjazdu. Nie lubi spontanicznych niespodzianek. Najchętniej spędziłaby czas w domu, w swoim wygodnym fotelu i ubraniu. Gdy wyciągniesz ja na jakąś zabawę, znajdzie wygodny fotel w ustronnym miejscu i będzie się przyglądać reszcie. Nie przepada za hałasem. Nadmiar bodźców ją męczy. Także uszanuj to jako rodzic. Do wszelkich zmian potrzebujesz przygotować dziecko i dać mu czas na otwarcie się na nie. Kiedy ma coś do wykonania często zwleka i czeka na lepszy moment. Cierpi na syndrom jutra: Nigdy nie rób dzisiaj, co możesz zrobić jutro. Potrzebują więc od nas, rodziców delikatnej presji, by dokończyć narzucone mu zadanie. Podobnie jest z ich niezdecydowaniem. Naucz swoje dziecko dokonywania decyzji. Pamiętaj, że potrzebują najwięcej czasu spośród pozostałych zwierząt, stąd nacisk, tylko jeszcze bardziej je zablokuje. Ucz ją dokonywania wyborów pomiędzy dwoma rzeczami, powoli. Nie poddawaj się i nie poganiaj. Ważną cechą pandy jest żelazny charakter. Jak coś postanowi, tak zrobi. Stąd uszanuj jego zdanie. To co istotne, będąc rodzicem pandy, to zrozumienie jej temperamentu i spojrzenie na świat z jej perspektywy.

Nasz pracowita mrówka Celina

Jeżeli jesteś rodzicem mrówki, to zapewne odnosicie wrażenie, że cokolwiek zrobiliście, możecie zrobić to lepiej. Przywiązuje ogromną wagę do szczegółów. Jak coś obiecaliście, to będzie wam wiercił dziurę w brzuchu, aż tego nie zrobicie. Nie jest łatwowierny i potrzebuje sprawdzenia, przemyślenia decyzji. Nie jest w stanie zachować się entuzjastycznie i dla niego nic nie jest perfekcyjne. Często się wypala, bo podążą za ideałem, który nie istnieje. Zadania, które wykonuje są rzeczowe i przeważnie bez zarzutów. Mrówka jest utalentowana i twórcza. Ma zamiłowanie do porządku, prostoty i zorganizowania. Lubi wykresy, schematy i liczby. W pokoju ma poukładane rzeczy i nie znosi, gdy ktoś bierze je bez zapytania o zgodę. Twoja mrówka jest osobą bardzo wrażliwą i skupioną, dbającą o potrzeby innych. Ich repertuar emocji skupiony jest na zamartwianiu się. Ucz swoje dziecko szukania powodów do radości, ponieważ nikt nie lubi smutasów. Pokaż, że nawet trudne sytuacje kryją pozytywne rozwiązania. Ze względu na zamiłowanie do perfekcjonizmu i wygórowanych celów, naucz swoje dziecko odpuszczania. Potrafią dniami planować zanim wezmą się do pracy. Pokaż dziecku, że są sytuacje, w których trzeba od razu podjąć decyzję.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Konkluzja

Pamiętaj, że twoje dziecko, takie jakie jest, jest kompletne. Może sam jesteś surykatką i wypalasz się, gdy twoja pociecha jest pandą. Jeżeli zależy ci na znalezieniu porozumienia z dzieckiem musisz zacząć komunikować się jego stylem zachowania. Tak już jest skonstruowany świat, że to my dorośli odpowiedzialni jesteśmy za jakość relacji z naszymi dziećmi. Im większą presję będziesz wywierał, tym trudniej dziecku będzie zaakceptować swój model zachowania i może założyć na siebie „maskę przeżycia”, to znaczy zacznie dopasowywać się do modelu zachowań swoich rodziców i rodzeństwa. Wiedz jednak, że w ten sposób będzie żyło w fałszywym obrazie samego siebie, a na tym nie powinno nam zależeć. Najczęściej po wyprowadzeniu się z domu ściąga maskę i wraca do „siebie”, ale bywa też i tak, że przez całe życie ma na sobie naciągniętą maskę i nie czuje się szczęśliwym dorosłym. Spójrz na swoje dziecko i ciesz się tym, kim jest. Dariusz, Irenka, Sabina i Celina ma swoją rolę do odegrania na tym świecie i tylko zespół złożony z tych czterech modeli zachowania DISC jest najlepiej pracującą grupą, ponieważ doskonale się uzupełniają. Dariusz będzie liderem, Irenka osobą kontaktu, Sabina zadba o dobrą atmosferę, a Celina wszystko zepnie i przeanalizuje. Ten świat jest dlatego tak fascynujący, że daje przestrzeń na istnienie każdej istocie, bez wyjątku.

Wiedz, że:

Energiczne gepardy są najlepsze:
– w pracach wymagających szybkich decyzji
– w sprawach, gdzie jest potrzebne natychmiastowe działanie
– w dziedzinach wymagających silnej kontroli i autorytetu

Towarzyskie surykatki są najlepsze:
– w entuzjastycznych kontaktach z ludźmi
– w ekscytującym wyrażaniu myśli
– w skupianiu na sobie uwagi innych

Spokojne pandy są najlepsze:
– w roli rozjemcy przywracającego zgodę
– w burzliwych sytuacjach, kiedy potrzebne jest zaprowadzenie spokoju
– w rutynowych zajęciach, które dla innych mogą wydawać się nudne

Perfekcyjne mrówki są najlepsze:
– w zajmowaniu się szczegółami i dogłębnym myśleniu
– w prowadzeniu notatek, robieniu diagramów i wykresów
– w analizowaniu problemów zbyt trudnych dla innych

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Twoje moje doświadczenia

Anna Wojtczak — Sun, 30 Jan 2022 06:00:00 +0000

Życie to cudowna katastrofa

Nie można ustrzec dzieci przed życiem. To, że jest trudne zapewne już doświadczyliście. Świadomość tego sprawia, że łatwiej nam jest się z nim układać. Skoro wiem, że jest trudne, to mogę tylko zmienić stosunek do tego, co mi się przydarza. Codziennie mierzymy się z mniej lub bardziej trudnymi sytuacjami. Jeżeli mamy na nie wpływ, dobrze jest zareagować. Brak reakcji jest także reakcją. Z tą różnicą, że pozwalamy, by ktoś lub coś innego za nas podjęło decyzję. I nie jest to złe, jeżeli mamy tego świadomość, że i tak to my ponosimy pełną odpowiedzialność za oddanie losowi steru. Życie jest fantastyczne, bo bez względu jakim doświadczeniem już dysponujesz, to i tak znajdzie coś, co na nowo cię zadziwi, a czasem zegnie cię w pół. Stąd nasza podróż po drogach życia wymaga stałej uważności i uczenia się. Szkoła nie kończy się nigdy. Świadectwo otrzymasz właśnie w godzinach próby.

Dzieci, a doświadczenie

To co sprawia, że mimo szczerych intencji nie przekażemy dzieciom własnego doświadczenie, by nie musiały popełniać naszych błędów, to nasz mózg. Jest jedynym wybawicielem, a nie winowajcom. My dorośli mamy w naszym mózgu bibliotekę pełną szufladek z kategoriami. Jak coś się wydarzy, otwieramy szufladkę z daną kategorią i przeprowadzamy zmiany zgodnie z doświadczeniem, które nabyliśmy. W szufladce znajduje się proces od nieudanych prób, do konkretnych rozwiązań. Natomiast nasze dzieci mają tak samo w swoim mózgu bibliotekę, tylko, że z wieloma pustymi szufladkami, które potrzebują napełnić poprzez własne doświadczenia. Niestety, a może i stety, nie mieszczą się w nich nasze doświadczenia. One muszą same je wypełnić, doświadczyć, odczuć na własnej skórze. Dlatego nawołuję was do tego, byście zrezygnowali z „trucia”:

– A zrób to tak.
– Powinieneś tak to zrobić.
– No weź zrób to w ten sposób!
– Przecież mówię ci, że masz to tak zrobić!

To kompletnie nic nie daje. To, że wasze dzieci czasem robią tak jak im każecie, wynika w większości nie z tego, że coś do nich dotarło i zrozumieli, ale dlatego, by mieli święty spokój, albo chcą w ten sposób uniknąć kary. Natomiast, gdy znikniemy z ich pola widzenia, wówczas i tak zrobią po swojemu. Czy naprawdę chcesz zabawiać się w Cerbera? Nie masz lepszych rzeczy do zrobienia? To co mnie przekonało do oddania własnym dzieciom decyzyjności, to fakt, że dzięki antagonistom świat jeszcze w ogóle istnieje. Możemy dać przykład jak należy coś wykonać, a nasze dziecko wykona 99 własnych prób, nim skorzysta z tej jednej, którą im podsunęliśmy. Być może w tych 99 próbach, znajdzie się chociażby jedna, która zadziwi ciebie, a może i nawet cały świat. I to nazywa się postępem.

Fasada

Kiedy zaczynamy być rodzicami rodzi się w nas potrzeba uchronienia dziecka przed złem tego świata. Stąd zakładamy na nie klosz. Mając przykre doświadczenia szkolne, nastawiamy ucha na to, co przydarza się naszemu dziecku. Gdy okazuje się, że samo doświadcza trudności w chociażby relacjach rówieśniczych, wówczas albo doradzamy, albo interweniujemy w szkole. I jedno, i drugie nie wnosi wiele w życie naszego dziecka. Zabiera mu uczucie sprawstwa i odpowiedzialności za własne czyny. Gdy sami mieliśmy trudne sytuacje rodzinne, wówczas mamy tendencję, gdy takie doświadczenie dotyka nasze dziecko, by chronić je. Kłócimy się, gdy niby tego nie widzi, udajemy, że wszystko jest OK. Znam związki, które żyjąc razem, tak naprawdę są osobno. Umówiły się, że dopóki ich dziecko nie będzie pełnoletnie, dopóty będą razem, a potem się rozstaną. Ale, czy przypadkiem, już się nie rozstali? Samo podjęcie decyzji o rozstaniu, zamyka relację. Serwujemy dzieciom świat ułudy i fałszu. Pod przykrywką „normalnej” rodziny, kryje się trup relacji, który miast chronić dziecko, przesiąka go toksyczną relacją. W którymś momencie zorientuje się, że jest oszukiwane i spotkać się wtedy możecie z kilkoma rodzajami reakcji:

1. Epoka Lodowcowa

To tylko nasze złudzenie, że dzieci są niemądre. Ich mądrość mnie stale zadziwia. Widzą tak wiele, że czasem mi wstyd za dorosłych. Dziecko z epoki lodowcowej wchodzi w grę rodziców. Przyjmując, że nie ma wpływu na to w co grają rodzice, zamraża swoje emocje i udaje, że jest OK. Czasem wręcz wykorzystuje sytuację na swoją korzyść, manipulując rodzicami. Praktycznie mama i tata w poczuciu winy, zalewają swoją pocieszę przedmiotami zbędnymi, by choć odkupić brak rodziny. Pamiętaj, że mama, tata, dziecko i dzieci to więzy krwi, ale nie zawsze rodzina. Rodzina to głęboko zanurzona w działaniu wspólnota oparta na miłości, nie tylko wypełnianiu zadań określonych w tego typu związku. Zamrożone dziecko zawsze znajdzie pretekst, by nie siedzieć z wami w pokoju. Czasem nawet znika do znajomych, wracając późno, a czasem odczuwasz ukłucie zazdrości, bo twoje dziecko woli przebywać w rodzinie kolegi lub koleżanki, bo w domu źle się czuje. Tam pozwala sobie trochę odtajać, by na nowo zamrozić się w domu. W udawanych więziach przed sobą i znajomymi.

2. Siostry Kopciuszka

Pamiętacie te postaci? Kapryśne, manipulujące, stale domagające się uwagi. Gro dzieci funkcjonuje na zasadzie „pick me” – wybierz mnie, zauważ, poświęć mi uwagę. W fasadzie rodzinnej, dziecko domagać się będzie uwagi. I jest to naturalne. Jednakże, dzieci rodziców fasadowych, w ten sposób zaspakajają swój lęk. Boją się, ponieważ nie rozumieją, co się dzieje. Wręcz interpretują całą sytuację przesiewając przez własny filtr, który nie jest faktem, tylko wyobrażeniem. Mogą czuć presję stałego skupiania na sobie uwagi, bo dzięki temu widzi, że rodzice zaczynają ze sobą współdziałać. To trudne w odbiorze zachowanie. Możecie się jako rodzice czuć sfrustrowani i zmęczeni takim zachowaniem dziecka, bądź wejść w jego grę. Robi to z początku nieświadomie, natomiast zauważając rezultat, zaczyna świadomie korzystać z tego narzędzia. Bagatelizując zachowanie dziecka, może szukać coraz bardziej drastycznych zachowań, jak samookaleczanie się, próby samobójcze, głodzenie albo wpędzenie się w chorobę. To zawsze jest wołanie o pomoc. Nie możemy tego nie zauważyć. Natomiast należy też nie ulegać presji manipulacji. Dobrze jest poprosić kogoś, kto widzi waszą sytuację z zewnątrz, by opisał, jak on to widzi.

3. Rumpelsztyk

Złość, hałas, atak, niegrzeczność. To świat dzieci, które odkrywszy naszą grę, jawnie się temu sprzeciwiają. Okazują niezgodę na okłamywanie go. Ich strategia najpierw tłumaczona jest okresem buntu dziecięcego, a później nastoletniego. Dobrze się jest jednak przyjrzeć, czy aby rzeczywiście to jest to. Wieczny atak na jednego rodzica. Podważanie jego autorytetu. Niereagowanie na polecenia i prośby, podważanie zdania. Czasem wręcz atak przy rodzinie bądź znajomych. Najczęściej dziecko tworzy niemy sojusz z jednym z rodziców, który jest mu bliższy. Niestety zdarza się, że rodzic ten czując „partnerstwo” dziecka zaczyna luzować granicę dziecku, co skrupulatnie zostaje przez nie wykorzystane.

Co zrobić? Każdą postać jaką wasze dziecko wybrało najlepiej, by pozostała w baśniach. Jednak bez rozmowy i wyjaśnień nasze dziecko może zatracić się w odgrywaniu tych ról. To co chcę wam powiedzieć, to fakt, że gdy wasze dziecko zadaje wam trudne pytania dotyczące relacji między wami, to znaczy, że jest gotowe na prawdziwą odpowiedź. Oczywiście językiem dostosowanym do rozwoju dziecka.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Oddaję ci twoje życie

Bywają momenty w życiu naszego dziecka, że tak jesteśmy przerażeni tym co się dzieje w jego życiu, że zaczynamy żyć jego, w nadziei, że będziemy mieli wpływ na nawrócenie go na odpowiedni tor. To mrzonki. Stałe przebywanie w otoczeniu dziecka, wchodzenie mu do pokoju, łazienki, sprawdzanie pamiętnika, bilingu w telefonie jest wykroczeniem. Wykroczeniem przeciwko jego wolności. Robienie z przyjaciółek swojej córki swoich koleżanek, wymyślanie wieczorków, na których jesteśmy uczestnikami, stałe ingerowanie, co powinny robić, gdzie iść, z kim się spotkać. Uff, to zabija i nas, i dzieci. Wierzę, że kieruje wami szczera intencja, ale to nie działa! Na jakimś etapie poczujecie, że się dusicie, jesteście sfrustrowani, a im bardziej wkraczacie w życie własnego dziecka, tym większy mur buduje. I chwała im za to! Gorzej, gdy dziecko pozwoli wam na życie ich życiem. Wtedy poznajcie tego konsekwencje. Dziecko, które pozwala sterować swoim życiem zabiera sobie możliwość podejmowania decyzji i brania odpowiedzialności za nie. Nie wykorzystuje własnych doświadczeń do budowania własnej biblioteki, co sprawia, że brakować mu będzie pewności, czy dobrze robi. Poza tym zatraci siebie, swoją pewność i integralność. Nie będzie potrafiło bez twojej akceptacji wybrać ubranie, tego co zje na posiłek, znajomych, zainteresowania, partnera. Będzie tylko waszą kopią, ale nigdy nie oryginałem. Dlatego, jeżeli bliskie jest ci twoje dziecko, pozwól mu doświadczać i przeżyć życie na swój własny rachunek. Tak, będzie się potykało, będzie płakało, będzie połykać żabę, ranić ludzi, tracić przyjaciół lub partnerów, ale takie jest życie. Natomiast dzięki temu będzie dzień za dniem uzupełniać swoją biblioteczkę w coraz to nowsze doświadczenia.

Puenta

Kilka „nierad”:

Bądź towarzyszem swoich dzieci w podróży przez życie. Żyj swoim życiem.
Dziel się doświadczeniem, bez moralizowania.
Pokaż, że też masz emocje. Płacz przy dziecku, ciesz się, smuć i pokazuj jak sobie z tymi emocjami radzisz.
Pytaj, czy chce usłyszeć twoją opinię.
Bądź obecny w trudnych doświadczeniach, bez gadania. Usiądź, trzymaj za rękę, płacz i podaj chusteczkę. Tyle, ale też aż tyle.
Wspieraj i motywuj pozytywnie. Uwierz, że da sobie samodzielnie radę. Pokona trudności.
Daj przestrzeń do doświadczania i celebruj małe kroki.
Mądrze stawiaj granice. Twoje dzieciństwo nijak się ma do dzieciństwa twojego dziecka. Nie wszystkie metody naszych rodziców były dobre.
Wyrzuć do kosza przysłowie: „Co cię nie zabije, to cię wzmocni”. Może cię przecież przy okazji nieźle pokiereszować i pozostawić blizny.
Nie wystawiaj dziecka na próby. Rodzina to nie poligon.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Wiek jest naszym sprzymierzeńcem

Anna Wojtczak — Sun, 10 Oct 2021 05:00:00 +0000

Dojrzałość nie jest związana z wiekiem. To, ile obecnie mamy lat nie jest równoznaczne z naszym faktycznym wiekiem emocjonalnym. Znam wielu młodych ludzi, którzy są znacznie dojrzalsi przez doświadczenia, które przyszło im przeżyć. Nieprawdą jest także, że to co najlepsze przydarza się nam w młodym wieku. Nawet patrząc na własne doświadczenie, druga połowa mojego życia jest zdecydowanie atrakcyjniejsza niż lata młodości. Ogromnie cenię sobie mój wiek. Dobrze jest przyjąć słowa Tao Porchon- Lynch’a:

„Chodzi o to, aby umrzeć młodo, najpóźniej jak się da”

Co zrobić, by zachować nie tyle młody wygląd, co młody umysł? Przede wszystkim fokusować się na tym, że wiek jest naszym sprzymierzeńcem.

Zadbaj o swoje ciało

I to jak najszybciej się da. Nie czekaj, aż poczujesz pierwsze dolegliwości. Zapisz sobie w kalendarzu terminy badań i przynajmniej raz do roku zrób sobie przegląd zdrowia. Wedle zasady lepiej zapobiegać niż leczyć. Suplementuj się i mimo wszystko zwróć się w stronę medycyny naturalnej niż syntetycznych odpowiedników. W Internecie znajdziesz wiele podpowiedzi i stron, które oferują naturalne wzmacnianie naszego organizmu. Absolutnie odrzuć używki. To równia pochyła do degradacji naszego zdrowia. Nasze społeczeństwo jest znacznie dojrzalsze wiekowo, natomiast wielu ludzi świadomie dba o własne ciało i zdrowe nawyki, co powoduje, że coraz trudniej jest wskazać prawdziwy wiek metryczny. Warto pamiętać, że dokładnie jesteśmy tym, co jemy. Sama jestem wegetarianką i dostrzegam różnicę w funkcjonowaniu mojego organizmu. Ważnym jest ile jemy i w jakich godzinach. Na social mediach znaleźć możesz wiele przepisów i propozycji diet, które warto wprowadzić do codziennego jadłospisu.

Ruszaj się

Nasze ciało potrzebuje 2,5 godziny tygodniowo ruchu, by zabezpieczyć jego minimalną potrzebę. Nie musisz iść na siłownię, wystarczy, że zaczniesz w szybszym niż spacer tempie spacerować przez 30 minut dziennie. I tak przez pięć dni w tygodni. Tu udostępniam link do nagrania dr Bartka Kulczyńskiego. Bartek przedstawi ci naukowe dowody na to, że spacer ma ogromną moc. Polecam także zainstalować sobie w telefonie aplikację, która liczy nam kroki. Takie 10 tysięcy kroków dziennie jest opcją, którą osobiście testuję. Zapewne w swoim mieście znajdziesz ciekawe zajęcia sportowo-rekreacyjne dostosowane do twoich umiejętności. Nawet jeśli obecnie nie możesz poświęcić systematycznie czasu na ćwiczenia, to warto wziąć ze sobą na spacer kijki i ruszyć po dróżkach parku lub wybrać się do pobliskiego lasu. Nie pozwól swoim stawom zastygnąć. Ruszaj się, nie wrastaj w kanapę z pilotem w ręku. Szkoda twojego życia. Załóż słuchawki, włącz podcast, chociażby mój lub ulubioną muzykę i w drogę.

Trenuj umysł

Tak czytaj, ucz się nowych rzeczy. Nie naśladuj młodzieży w przenoszeniu swojego świata do wirtualnej rzeczywistości. Życie toczy się tutaj i teraz. Mózg jest plastyczny i mimo, że nie lubi wysiłku, rozwija się tylko w czasie nauki. A to co najważniejsze, to swoją dojrzałość uzyskuje w wieku… 50 lat. Czyli dopiero w tym wieku możemy w pełni korzystać z jego pełnych możliwości. Czyż to nie jest niesamowite?! Dlatego nie pozwól sobie wmówić, że przekraczając ten wiek, to już nic ciekawego się nie wydarzy i nie masz, co się starać. Jedna wielka bzdura powielana przez pokolenia. Paradoksalnie nauka języków obcych łatwiej wychodzi osobom dojrzałym niż młodym. To co zapewne mieści się w twoim umyśle, to twoje ograniczające myśli. Wyrzuć je do kosza, bo wiek jest naszym sprzymierzeńcem. Mózg jest mięśniem, który warto trenować. Zacznij czytać, codziennie, chociażby 1-2 strony książki. Poświęć na czytanie 18 minut dziennie i zobacz, ile w ciągu roku przeczytasz pozycji. Nasze biblioteki mają wiele ciekawych, a często i nowych pozycji. Możesz postarać się o dostęp do e-booków i w czasie spacerów słuchać tych książek, które sprawią ci przyjemność. Warto odświeżyć swoją pamięć i wrócić do krzyżówek, sudoku i łamigłówek. Ważne, by mieszać aktywności.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Medytuj lub trenuj uważność

W tym ciągłym pędzie do przyszłości gubimy codzienność, która jest stelażem przyszłości. Jest taka historia, w której młody uczeń pyta swojego nauczyciela, jak to robi, że jest taki spokojny i zrównoważony. Mnich mu odpowiedział, że jak siedzi, to siedzi, jak idzie, to idzie, a jak leży, to leży. Natomiast my jak siedzimy, to już w myślach wstajemy, jak idziemy, to prawie biegniemy, a jak leżymy, to siadamy. Praktycznie ciągle jesteśmy nie na miejscu, tylko w mentalnej przyszłości. Może czas zostać tu, w tym miejscu, co jesteśmy. Ogromnie polecam publikacje Eckharta Tolle, który jest współczesnym przewodnikiem duchowym, a jego książka „Potęga teraźniejszości” znajduje się już w ponad 6 milionach domów.

„Głęboko sobie uświadom, że obecna chwila jest wszystkim, co kiedykolwiek będzie ci dane (…). Nic nigdy; nie zdarzyło się w przeszłości wszystko zdarzyło się Teraz. Nic nigdy nie zdarzy się w przyszłości; wszystko zdarzać się będzie Teraz”
Eckhart Tolle

Zacznij od spacerów i obserwacji przyrody wokół. Możesz także usiąść na ławce i przyglądać się z ciekawością ludziom. Wsłuchuj się w swój oddech, pozwól płucom zaczerpnąć głęboki wdech na cztery i wydech na sześć sekund. Jeżeli jest to w twojej przestrzeni poszukaj w Internecie medytacji prowadzonych lub włącz samą muzykę i chociażby na 7 minut daj sobie czas dla siebie. Uwierz, naczynia, pranie, prasowanie poczekają.

Odważ się żyć

Jesteśmy tu na chwilę, dokładnie nasze życie to wartość pół sekundy. Obliczył to Matthew Michalewicz i przedstawił w książce „Pół sekundy na życie. Jak osiągnąć sukces, nim będzie za późno”. Dokonał porównania wieku naszej planety, gatunku ludzkiego w stosunku do średniej długości naszego życia. Mając taką wiedzę może wreszcie czas porzucić balast słów: nie powinieneś, to nie te moment, już za późno, co inni powiedzą. Odpowiedz sobie na pytanie: „Kiedy, jak nie teraz? Masz tylko teraz.”

Zaprzyjaźnij się z techniką

Bez względu, ile masz lat, technika idzie do przodu i dobrze wykorzystać jej potencjał. Zaczynając od urządzeń, które pozwalają nam odzyskać czas: zmywarka, pralko-suszarka czy robot-odkurzacz. Kończąc na aplikacjach, elektronicznym kalendarzu, telefonie komórkowym z lepszym oprogramowaniem. Nie bądź od nikogo zależny, bo zabiera to pewność siebie i sprawia, że stajemy się więźniami czyjegoś czasu dla nas. Pomimo, że czas jest naszym sprzymierzeńcem, to nasza pamięć bywa zawodna, chociaż to akurat nie zawsze zależne jest z wiekiem. Miej swój notatnik, w którym zapisywać będziesz kolejne kroki obsługi jakiejś aplikacji lub nagrywaj filmiki, byś mógł odtworzyć kolejność jakiegoś działania na komputerze. Mnie się to świetnie sprawdza.

Buduj relacje

To jeden z ważniejszych punktów dla mnie. Nie jesteśmy stworzeniami, które mogą żyć samotnie na tym świecie. Potrzebujemy drugich osób, by budować więzi. Nasz mózg jest społeczny i uczy się w kontakcie z innymi. Zakop topór wojenny, kup kwiaty i umów się na spotkanie. Nie noś w sobie żalu i niechęci, bo tak naprawdę twoja prawda jest tylko częścią prawdy drugiego człowieka. Każdy z nas nosi swoją rację i nigdy nie wiesz spotykając się z drugim człowiekiem, co tak naprawdę teraz przeżywa. Może jest w trakcie borykania się z problemem, może właśnie go rozwiązuje, a być może za chwilę się o nim dowie. Stąd bądź otwarty, nawet jeśli ktoś cię kiedyś zranił, wiedz, że to być może on stracił dobrego kolegę, wierną przyjaciółkę, oddanego partnera. To nie jest twoja strata, tylko jego lub jej. Warto podkreślić, że za jakoś relacji odpowiadamy my sami. Przyjrzyj się swoim myślom dotyczącym ludzi. Czy przypadkiem nie złorzeczysz na nich, widzisz wokół tylko głupków? Oceniasz ich powierzchowność i w momencie spotkania, faktycznie ta osoba zachowuje się niedorzecznie! Dokładnie sprawdź czy nie działa tu efekt samospełniającej się przepowiedni. Jeżeli jesteś ciekaw jak to działa, zapraszam do posłuchania podcastu lub przeczytania mojego wpisu „Samospełniająca się przepowiednia”. Zamykając się na innych, możesz nie dopuścić do siebie kogoś, kto jest twoją drugą połową. Dbaj i pielęgnuj przyjaźń i miłość. Nic nie jest nam dane na zawsze, więc korzystaj z życia i wiedz, że wiek jest naszym sprzymierzeńcem, bo daje nam możliwość korzystania z pełnego zasobu naszych doświadczeń, wiedzy i podświadomości.

„Świat nie jest ani dobry, ani zły. Po prostu jest i wykorzystaj czas, który nam dano.
Anna Wojtczak

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Jak cieszyć się życiem”, autorstwa Ben – Shahar Tal. W książce znajdziecie jego autorską metodę SPIRE, polegająca na odnajdowaniu własnego szczęścia. Potwierdza, że nawet w trudnych dla nas chwilach, warto działać, by nie pozwolić się zamrozić. Działając, wpływamy na swoje poczucie szczęścia, a wspierając innych w podnoszeniu ich poczucia szczęścia, korzystamy podwójnie.

Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu nawiązującego do tematu:

A dla zabieganych wpis blogowy czytany przez autorkę :

Przeczytałeś już:

Etapy żałoby

Anna Wojtczak — Sun, 12 Sep 2021 05:30:00 +0000

Mkniemy przez świat z zawrotną szybkością. Mamy szybkie śluby, rozwody i szybkie pogrzeby. Nie zauważamy, że ta prędkość nie służy naszym emocjom. One nie dają się oszukać czasowi. Potrzebują go wręcz, by spokojnie dać się wygasić i uporządkować nową rzeczywistość w jakiej przychodzi nam żyć. Chciałabym się dzisiaj skupić na przeżywaniu śmierci bliskiej nam osoby.

Po pierwsze i właściwie najważniejsze, każdy z nas opłakuje swojego bliskiego na swój indywidualny sposób. W naszym kręgu kulturowym żałoba trwa zazwyczaj rok. Natomiast są wśród nas osoby, które szybciej radzą sobie z uczuciem straty i tęsknoty, ale też są osoby, które przeżywają to znacznie dłużej. Często zapominamy, że w momencie choroby i umierania bliskiej nam osoby, to my sami potrzebujemy wsparcia i zrozumienia. Gdy odchodzi członek rodziny, cała uwaga jest skupiona na nim. Natomiast osoby zaangażowane przyjmuje się, że jest to ich powinnością. Z jednej strony można się z tym zgodzić.

Czas dla opiekunów

Natomiast, w momencie, gdy skupiamy się na niesienie ukojenia w cierpieniu i umieraniu, po odejściu nagle zyskujemy tak dużo czasu, odsunęliśmy się od naszych zainteresowań i grupa przyjaciół już organizowała wyjścia bez nas, ponieważ chcieli nam dać czas na pożegnanie, że teraz czujemy się puści w środku i w jakimś sensie odsunięci od rzeczywistości. I niczyja to wina. Natomiast dobrze byłoby, by dać czas wolny osobie opiekującej się chorującą i umierającą osobą, by mogła wyjść na spacer, pojechać na weekend z dziećmi, by przy chorym mogła posiedzieć siostra lub przyjaciel. I nie ma tu nic z egoizmu, myśląc, że po śmierci będzie mógł czy mogła jeździć ile tylko zapragnie. Może i tak, ale gdy poświęca się część swojego życia na opiekę, druga jego część umyka, a wręcz przez prawie rok zanika. I tak się nie da wrócić do „normalności”, bo normalność już wygląda inaczej.

By lepiej zrozumieć przez co przyjdzie się nam zmierzyć w momencie śmierci bliskiej nam osoby, zapoznaj się z etapami żałoby.

Etapy żałoby

Szok i otępienie

To moment dowiedzenia się o śmierci. Trudno jest nam uwierzyć w to, co się wydarzyło. Dotyczy to osób, które straciły kogoś nagle, ale też i osoby, które spodziewały się nadchodzącej śmierci. Jeżeli można użyć gradacji, komu przeżywa się to prościej, to zapewne osobom, które miały okazję się pożegnać. Moment otrzymania informacji o śmierci czyni, że człowiek zaczyna działać jak automat. Kontaktuje się z zakładem pogrzebowym i załatwia wszelkie formalności. Takie oderwanie od rzeczywistości, utrata kontaktu z sobą i otoczeniem. Wszystko dzieje się szybko. Dokumenty, kwiaty, pochówek, klepsydry, stypa. Jednak nie wszyscy tak mają, niektóre osoby są tak otępione, że nie potrafią same niczego zorganizować. Potrzebują wtedy wsparcia, ale nie załatwiania spraw za nich. Często później, w intymnych dyskusjach stwierdzają, że kompletnie nie pamiętają zdarzeń, które następowały po otrzymaniu informacji o śmierci. Niektórzy nie pamiętają nawet pogrzebu.

Tęsknota i żal

W momencie, gdy wszystko już ucichnie i zostaniemy sami w domu, wówczas budzi się w nas rozdzierające wręcz uczucie żalu i smutku, które jest nie do zniesienia. Ludzie potrafią dosłownie czuć w ciele ten ból. Ludzie czują naprzemiennie tęsknotę i złość na bliską mu osobę, że zostawiła ich samym sobie. Wiele osób pragnie pozostawić wszystkie rzeczy na swoim miejscu, śpią w pościeli, która przesycona jest jeszcze zapachem zmarłego, wąchaj perfumy, oglądają zdjęcia, łapią się na tym, że rozmawiają z nim, mają ochotę zadzwonić, bywa, że mają wrażenie, że słyszą bliską im osobę. Gdy te odczucia są tak trudne do pomieszczenia w sobie, dobrze jest spotkać się z terapeutą, czy interwentem kryzysowym, by porozmawiać o tym, co się u nas dzieje. Spotkanie to pozwala na uporządkowanie uczuć pojawiających się w nas po śmierci partnera.

Dezorganizacja i rozpacz

Świat dosłownie rozpadł się na kawałki i bardzo trudno funkcjonować w życiu codziennym. Rachunki, praca, zakupy, potrzeba bliskości, to wszystko trzeba na nowo zorganizować. A to przeraża i powoduje, że najchętniej chciałoby się zamknąć w domu, nie wychodzić z łóżka i przespać ten okres. Ludzie bardzo często izolują się od przyjaciół, rodziny i znajomych z pracy. Zawsze znajdują wymówkę, by nie wyjść domu, chociaż w nim czują się strasznie samotni. Każdy z nas traci poczucie bezpieczeństwa, tożsamości, a czasem i celowości. Co ja mam teraz robić? Życie nie ma już sensu? Nie dam sobie rady bez niej, czy niego. Po co to wszystko? Zerwanie więzi, ograbia nas z tożsamości, gdzie wcześniejsze MY znaczy już JA. Tęsknota, żal, dezorganizacja i rozpacz wzajemnie się przenikają i są najtrudniejszymi etapami żałoby. Niestety trzeba je przejść, by odzyskać późniejszą równowagę.

Reorganizacja

Czas na światełko w tunelu. Powoli odchodzi od nas żal i rozpacz. Co jakiś czas na dźwięk znanej tylko wam melodii pojawia się tęsknota. Ból, mimo, że nadal dotkliwy, jest już do zniesienia. Powoli porządkujemy dom, zaczynamy spotykać się z przyjaciółmi, wychodzimy do kina i budujemy nową przestrzeń wokół siebie. Dochodzimy do punktu, że cokolwiek nie zrobimy, to życie toczy się dalej i przemija jak pory roku. Naszą miłość do nieżyjącej, bliskiej nam osoby wyrażamy w pamięci o niej, pamiętaniu o świeżych kwiatach na nagrobku i zapalonym zniczu. Czasem przysiądziemy na chwilę, by „porozmawiać” i poopowiadać, co się u nas teraz dzieje. Wedle zasady: „Bóg zabrał mi Ciebie z oczu, byś był bliżej mego serca”.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Kiedy chcemy zbyt bardzo pomóc

Kiedy towarzyszymy bliskiej osobie w przechodzenia okresu żałoby, ważnym jest, by pozwolić jej na doświadczenie wszystkich tych etapów. Nie można zaburzać tego procesu, by nie doszło do zamrożenia i zawieszenia okresu żałoby, ponieważ pozwolimy, by nasz bliski miał trudność w powrocie do samodzielnej rzeczywistości. Zdarza się, że z dobroci serca zaczynamy organizować całe dnie, zabieramy na wyjazdy, zapraszamy do siebie, lub sami rezygnujemy z własnego życia i przenosimy się do rodzica, czy rodzeństwa. Niestety nie pomagamy w ten sposób, szkodzimy w równym stopniu sobie jak i bliskiemu. Możesz poczuć się w którymś momencie zmęczonym i zaczniesz naciskać, by rodzic zaczął się usamodzielniać, a przecież sami doprowadziliśmy do tego, że w pewnym znaczeniu ubezwłasnowolniliśmy go od siebie. Pozostawiając samego, naturalnie będzie czuł się bezradny i na nowo potrzebować będzie przejść przez etapy żałoby, z tą tylko różnicą, że podświadomie może czuć żal do nas, że go zostawiliśmy.

W żałobie nie ma drogi na skróty

Osobie, której zmarł bliski, dobrze jest być wsparciem, ale tylko wtedy, gdy o to poprosi. Dobrze jest być blisko, ale tylko wtedy, gdy nie zagarniemy ich przestrzeni. Dobrze jest pomagać, ale nie wyręczać, bo w przeciwnym razie nie nauczy się samodzielnie radzić z nową rzeczywistością. To on ma być jej kreatorem, nie my. Bo niedobyta żałoba będzie towarzyszyć mu do końca jego dni.

Dziecko w żałobie

Śmierć najbliższej osoby sprawia, że świat dzieci w ich odczuciu rozpada się. Najmłodsi, do 2 roku życia najczęściej dystansują się od innych i płaczą. Starszym dzieciom brakuje umiejętności nazywania uczuć i emocji, stąd złoszczą się, buntują, zadają pytania, mogą czasem wyrażać jawną złość wobec osoby nieżyjącej, a także przenoszą swój lęk przed utratą na drugą osobę. Nie opuszczają ją na krok, złoszczą się, gdy wraca później z pracy, mają potrzebę spać z nią w nocy. Mogą także ukrywać swoje emocje widząc cierpienie bliskiej, żyjącej mu osoby, by nie obarczać go swoim strachem, czy smutkiem. Jeżeli tak jest, powinna się nam włączyć lampka ostrzegawcza i mimo własnego cierpienia nauczyć dziecko wyrażać trudne emocje i pozwolić mu się otworzyć na jawne okazywanie smutku. Dzieci pomiędzy 5 a 8 rokiem życia już rozumieją sytuację, ale nie potrafią sobie z nią poradzić. Moment żałoby łączy się z naturalną potrzebą buntu i niezależności z potrzebą wyrażania smutku, poczucia bezradności i chęci znalezienia kogoś, kto będzie oparciem w tym momencie. Należy przyjrzeć się w tym czasie dziecku, czy przypadkiem nie zaczyna uwsteczniać się. Jeżeli tak jest, to znaczy, że nasze dziecko woła o pomoc. Tutaj odsyłam was również do wpisu „Jak wesprzeć dziecko w czasie ciężkiej choroby i śmierci bliskiej mu osoby?”

Jak pomóc dziecku w żałobie

Nie należy przekłamywać swoich uczuć, wręcz należy pokazać jak można przeżywać śmierć osoby najbliższej. Dziecko ma prawo zadawać nam pytania i uzyskać od nas odpowiedź, oczywiście słowami dostosowanymi do jego poziomu rozwoju. Krótko, rzeczowo, prawdziwie. Nie powinniśmy martwić się pytaniami o śmierć, są one zupełnie naturalne w takiej sytuacji.

Naucz przeżywania i rozumienia swoich emocji. Nazywać je: „To co czujesz jest smutkiem i jest zupełnie naturalne w takim momencie”. Można wykorzystać zabawę jako metodę nazywania emocji, zadawania pytań. Bawiąc się misiem, można przełożyć na niego swoje emocje i pozwolić dziecku także wejść w rolę i poprzez maskotkę opowiedzieć o swoich doznaniach.

Naucz dziecko zamiany relacji z nieżyjącą mu bliską osobą i przełożyć ją na wspomnienia. Można przygotować album, w szczególności ważne jest dla młodszych dzieci, w którym wkleicie zdjęcia w kolejności chronologicznej, kolaż z kolorowych gazet, rysunki, muszelki. Wszystko to, co może być związane z przyjemnymi wspomnieniami z osobą nieżyjącą. Taki album może być jak najbardziej kontynuowany, pozwoli to na budowanie na nowo własnej tożsamości. Dobrze jest także stworzyć wasz własny rytuał, który pozwoli wam na przetrwanie tych trudnych dla was chwil.

Śmierć najbliższej dziecku osoby sprawia, że traci poczucie bezpieczeństwa, stabilizacji i rutyny dnia codziennego. Bez względu jak ciężko przeżywamy okres żałoby, należy pamiętać, że dorośli odpowiedzialni są za okazanie wsparcia dziecku. Jeżeli mamy z tym problem, dobrze jest zwrócić się o pomoc do kogoś, kto jest bliski dziecku. Dobrze jest pamiętać, że nie jest się samemu w tej sytuacji i otworzyć się na wsparcie innych. Mamy wokół innych członków rodziny, nauczycieli, pedagoga, przyjaciół. Ich pomoc pozwala na dogadanie się na nowo z życiem.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Potęga teraźniejszości” autorstwa Eckhart Tolle. Książka pozwala zrozumieć, że wszystko to co mamy, to teraźniejszość. Jak ważnym jest odrywanie się od przeszłych wydarzeń i pozostawienie ich w tym miejscu. Jedynie obecna chwila jest tym, co tworzy naszą historię. Książka jest dla osób, które potrzebują duchowego przewodnika w poszukiwanie nowej ścieżki.

Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już: