Wielu rodziców czuje dyskomfort w momencie, gdy ich dziecko idzie do szkoły. Z jeden strony się cieszymy, że nareszcie rodzina po wakacjach zacznie funkcjonować w odpowiednim rytmie. Nie trzeba organizować dziecku pobytu w domu, koloniach, obozach. Mogą spokojnie wracać do pracy, bo wiedza, że dziecko jest pod opieką i ma zorganizowany czas. Tutaj rzeczywiście czujemy spokój. Niestety jest także druga strona medalu. Nasze lęki. Martwimy się, czy podoła nauce, czy znajdzie w szkole przyjaciół, czy będzie się w niej czuło bezpiecznie i dobrze. Często przenosimy nasze lęki jakie doświadczyliśmy sami w szkole na nasze dziecko, przez co mamy tendencję do reagowania z większym impetem niż sytuacja od tego wymaga. Czasem wręcz nie pozwalamy, by to nasze dziecko samo nauczyło się rozwiązywać swój problem, gdyż go wyręczamy w tym z powodu naszej nadgorliwości. Szkoła nie jest polem bitwy, wręcz przeciwnie, to miejsce, w którym nasze dziecko uczy się interakcji z innymi dziećmi. Uczy się reagować asertywnie na zaczepki i manipulacje. Buduje swoją pewność siebie i rozwija umiejętność rozwiązywania konfliktów. Tu jest taka mała gwiazdka*. Ale tylko wtedy, gdy otrzyma od nas wsparcie, zrozumienie i mądre przewodnictwo. Dlatego bez względu na wiek i klasę dobrze jest przygotować i siebie, i dziecko do pójścia do szkoły.

Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc każdemu rodzicowi w przygotowaniu siebie i dziecka do pójścia do szkoły.

Dodaj mu skrzydła

Wiedz o jednym, dziecko przychodzi na świat i jest w pełni kompetentne. Jest jednostką kompletną. Jedynie czego potrzebuje, to rozwijać swoje umiejętności pod pełnym wiary spojrzeniem rodziców. Zabraniając mu doświadczać, uczysz go braku wiary we własną sprawczość. Wyręczając je, uczysz, że nie da sobie samo z tym rady. Proszę, dla dobra własnego dziecka „wypuść” go spod skrzydeł i pozwól mu latać. Z początku będzie to robił nieporadnie, ale z biegiem dni zobaczysz, że świetnie sobie da radę. Od najmłodszych lat dawaj otuchy i wsparcia, że sobie poradzi. Pamiętaj: „nie strzelając z łuku, nigdy nie trafisz”. Nie musisz ukrywać przy tym swoich lęków, zadbaj o wspierający komunikat.

– Mamo, już nie chcę, byś mnie zawoziła do szkoły, chcę jechać z Alą, autobusem.
– Rozumiem, że chcesz z Alą jechać autobusem do szkoły. Jestem z ciebie dumna, chociaż się trochę martwię, bo dotychczas jeździłaś ze mną. Skoro o to prosisz, to znaczy, że jesteś gotowa. Mam tylko jedną prośbę.
– Jaką?
– Chciałabym, byś mi dała znać, że dojechałaś do szkoły. To pozwoli mi się przestać niepokoić.
– Dobrze.

Uwaga. Może zdarzyć się, że nasza córka nie da nam znać, że dojechała. Nie denerwujcie się, tylko przypomnijcie się smsem, krótko np. „Kochanie, dojechałaś”? Dziewczyna zapewne była także tym faktem podekscytowana i najnormalniej zapomniała, a wysyłając pełną pretensji wiadomość, tylko odbierzecie jej poczucie sukcesu. Jestem zwolenniczką celebrowania małych sukcesów z moimi córkami. Kupno gorącej czekolady i spacer po parku, albo kwiatek i miła karteczka. Małe celebracje…

Razem, nie osobno

A więc czas na organizację pokoju. Jego pokoju, a co za tym idzie pozwól dziecku na zaplanowanie i rozrysowane, jak go chce urządzić. Małe zmiany robią czasem wielki efekt. Przez przypadek nie przygotowuj mu niespodzianki pod jego nieobecność, malując, kupując nowe meble i sprzęt. Zabierasz dziecku poczucie sprawczości. Jeśli będzie mogło być w procesie tworzenia pokoju, chętniej będzie w nim przebywał. Chyba sam/sama nie bylibyście zadowoleni, gdyby wasz gabinet, ktoś wam urządził. Podobnie jest z plecakiem do szkoły, przyborami i okładkami na podręczniki. Twoje dziecko może mieć odmienny gust. Z doświadczenia wiem, że przybory kupowane przez rodziców, bez konsultacji z dzieckiem giną szybciej i nie znajdują znalazcy, bo ten najnormalniej nie pamięta swoich rzeczy, bo ich samo nie wybierało.

Słuchaj więcej, mniej mów

Każde rozpoczęcie roku i pójście dziecka do szkoły, może nieść pewien niepokój. Przyglądaj się swojemu dziecku i zagaduj o jego emocje związane ze szkołą: „Jakie emocje pojawiają się w tobie na myśl o kolejnej klasie?”; „Gdybyś miała magiczną różdżkę, co byś zmieniła w szkole?”; „Na jakiego nauczyciela się cieszysz?” Szukaj pytań otwartych, daj czas na odpowiedź i naprawdę chciej słuchać. Nie zaczynaj dyskusji, gdy jesteście zajęci. Nie ma nic gorszego niż rozpoczęcie rozmowy i przerwanie jej w połowie. Dziecko potrzebuje czasu na rozkręcenie się w rozmowie. Poza tym słuchaj uważnie, bo nasze dzieci pod płaszczykiem rzuconego stwierdzenia, tak naprawdę skrywają potrzebę głębszego rozwinięcia tematu.