2. Równowaga

A po drugie, nie traktujcie dziecka jako karty przetargowej. Wasz związek się kończy i nie będziecie już żoną, ani mężem, ale na zawsze pozostaniecie rodzicami, osobami najbliższymi dziecku. Nie pozwólcie sobie na wzajemne oskarżanie i znieważanie drugiego rodzica, bo pomimo początkowego „zwycięstwa” zostaniecie wielkimi przegranymi. Kiedy jeden z rodziców zaczyna przeciągać dziecko na swoją stronę, trzeba ogromnej samodyscypliny, by nie wejść w tę grę. Na negatywne informacje, które „przynosi” dziecko od drugiego rodzica, warto zareagować ze spokojem, przykład:

– Hmm, nie rozumiem, dlaczego mama/tato tak mówi? To jest przykre, a ja to widzę inaczej. Kiedyś to zrozumiesz.

– To musi być przykre, gdy słyszysz tak trudne słowa o mnie. Ja o sobie inaczej myślę. Jeżeli chcesz mogę powiedzieć mamie/tacie, by tego nie robił, bo jest to dla ciebie trudne.

– Wiesz, czasem ludzie czują taką złość, że mówią coś, co rani innych. Przykro mi, że to słyszałaś/słyszałeś, ja o sobie tak nie myślę. To sprawy dorosłych i porozmawiam o tym z nią/nim.

– Hmm, wczorajsza burza to zapewne też moja wina. A tak poważnie przykro mi, że słyszysz takie bzdury. Nie mam wpływu na to, co mówią inni. Znam siebie i wiem, co robię. Masz swój rozum i się przyjrzyj. Kocham cię.

Kiedy drugi rodzic wypowiada się o nas negatywnie, nie warto kontratakować. Dziecko, gdy zauważy, że zaczynamy się bronić, oskarżać drugiego rodzica, tłumaczyć przed nim lub chwytać za telefon i wzburzonym wyrzucać byłemu partnerowi/partnerce, że nastawia dziecko przeciwko nam, sprawi, że po pierwsze właśnie ten rodzic, uzyska to co chciał, czyli przedstawić nas w złym świetle, a dziecko już więcej nam nic nie powie, bo zapewne dostanie reprymendę od drugiego rodzica.

3. Poza konfliktem

Na pytanie: Jak zadbać o dziecko w czasie rozwodu? – odpowiedź jest łatwa, ale trudniejsza w wykonaniu: Pozwólcie mu pozostać neutralnym. Należy pamiętać, by sprzymierzeńców w konflikcie szukać w gronie rodziny lub przyjaciół. Dziecko nie powinno być wciągane w wasz konflikt, ponieważ nie jest ono częścią waszego małżeństwem. W rodzinie pełnimy dwie role: małżonków i rodziców, stąd ważne jest, by nie przekraczać tych ról. Wasze dziecko ma ono prawo kochać was jednakową siłą, nawet jeśli odczuwacie wściekłość względem siebie. Podobne błędy popełniają rodzice, które z dziecka robią sobie prywatnego szpiega. Bywa, że jeden z rodziców prosi o nagrywanie rozmów drugiego rodzica, nakłania dziecko do sprawdzania korespondencji, wypytuje o szczegóły po powrocie do domu. To wszystko budzi poczucie obrzydzenia i dziecko traci szacunek wobec siebie i wobec rodzica, który takie zlecenie mu proponuje.

4. Czas zmian

Rozwód absolutnie nie musi być porażką. Jest to szansa na życie w zgodzie ze sobą i odkrycie przestrzeni, swoich talentów, możliwości, które były uśpione w małżeńskiej relacji. Warunek jest jeden: Nie litujecie się nad sobą i dzieckiem, ponieważ to szybka droga do pozostania w roli ofiary, a to zamyka możliwość do szybszego stanięcia na nogi. Wypłacz, wykrzycz, złorzecz w bezpiecznych warunkach, patrz, wśród przyjaciół i po opadnięciu emocji, popraw koronę/wyprostuj berło i podnieś wysoko głowę, by otworzyć się na nowe. Z doświadczenia wiem, jaki lęk budzi w rodzicach brak finansowego bezpieczeństwa po rozpadzie związku. Natomiast wśród nas są osoby, które chętnie pomogą oferując dodatkowe zajęcie lub opiekę nad dzieckiem byśmy mogli podjąć dodatkową pracę. Ważne jest jedno – poprosić o pomoc, ale nie o rybę, tylko o wędkę. Możecie na czas poukładania sobie spraw w głowie, co chcecie dalej robić, poszukać na grupach FB osób (udostępnię dom, popilnuję domu, chatki, mieszkania, grupa barterowa), które pozwolą wam na jakiś czas zamieszkać u siebie w zamian za niewielką opłatę za media lub pomoc w gospodarstwie. Uwierzcie mi, zawsze jest wyjście i wśród nas są ludzie o dobrych sercach.

Pamiętajcie, rozchodzicie się ze sobą, a nie z dziećmi. One w jednakowej części potrzebują waszych wzorców, dzięki którym zbudują swoją rzeczywistość. Ani nowa ciocia, ani nowy wujek nie zastąpi biologicznego rodzica. Oni mogą być jedynie przyjaciółmi waszego dziecka i wzorem partnera dla mamy lub taty, ale nie rodzicem.