nauka – AnnaWojtczak.pl

Jak się uczyć? #3 – Jak wykorzystać różne rodzaje inteligencji w uczeniu się?

Anna Wojtczak — Sun, 27 Mar 2022 05:00:00 +0000

Albert Einstein, gdy był w szkole, uważany był za debila. Jego matka otrzymała nawet list, by go zabrała ze szkoły, ponieważ jego pytania zakłócają dyscyplinę klasową.

Winston Churchill słabo radził sobie w szkole. Jąkał się i seplenił, a Thomas Edison był bity rzemieniem w szkole, gdyż zadawał za wiele pytań. Chłostano go tak często, że z obawy przed skatowaniem, matka wypisała go ze szkoły po niespełna trzech miesiącach nauki.

Każdy z nas ma inny styl uczenia się oraz styl pracy. Niestety szkoły w dalszym ciągu działają tak, jakby wszyscy ludzie byli identyczni. Wiele złego wniosły testy na inteligencję, gdyż przyjmują, że inteligencja jest cechą wrodzoną. Testy na inteligencję w pewnym stopniu sprawdzają poziom pewnych naszych zdolności, lecz z pewnością nie wszystkich. Poznaj więc siedem rodzajów inteligencji Howarda Gardnera.

Inteligencja językowa

Jeżeli twoje dziecko jest wrażliwe na wzorce, systematyczne i zorganizowane. Lubi słuchać, czytać i pisać. Nie ma kłopotów z ortografią. Lubi gry słowne i łatwo zapamiętuje szczegóły, a do tego lubi prowadzić dyskusje, to zapewne ma wysoko rozwiniętą inteligencję językową.

→ Jak wykorzystać inteligencję językową w uczeniu się?

Opowiadaj materiał, który ma poznać w formie historyjek. Świetnie sprawdzają się tu tematy z historii, biologii, geografii, fizyki, przyrody, języka polskiego. Graj z nim w gry pamięciowe dotyczące nazw i miejsc. Dobrze sprawdzą się fiszki i fiszki autokorekcyjne. Zachęcaj do pisania i czytania opowiadań i anegdot. Prowokuj do prowadzenia dyskusji i debat. Otwieraj przestrzeń na tworzenie własnych gier i zagadek edukacyjnych. Kierunkuj na przeprowadzanie wywiadów lub redagowania gazetki szkolnej, rodzinnej.

Inteligencja logiczno-matematyczna

Jeżeli twoje dziecko lubi myśleć abstrakcyjnie, jest dobrze zorganizowane i liczenie nie sprawia mu problemów. Precyzyjnie się wysławia, bez „ozdobników” językowych – konkretnie. Lubi pracować z komputerem i rozwiązywać problemy. Robi uporządkowane notatki i eksperymentuje w logiczny sposób, to zapewne masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji logiczno-matematycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję logiczno-matematyczną w uczeniu się?

Zachęcaj i kierunkuj do rozwiązywania problemów, bez podawania rozwiązań. Graj z nim w gry wymagające obliczeń matematycznych. Zachęcaj do rozwijania mocnych stron – zapisz na ciekawe zajęcia rozwijające jego zdolności. Ucz rozwiązywania zadań krok po kroku, myślenia dedukcyjnego – przez zabawę „Zagadki detektywistyczne”, chociażby. Pozwól używać komputera do obliczeń i tworzenia arkuszy kalkulacyjnych. Zachęcaj do doświadczeń praktycznych.

Inteligencja wizualno-przestrzenna

Jeżeli twoje dziecko myśli obrazami. Tworzy w umyśle rozmaite wizerunki rzeczywistości, używa przestrzeni w rysunkach. Lubi sztukę: rysunki, malarstwo, rzeźbę. Bez trudu „czyta” mapy, wykresy czy diagramy. Zapamiętuje miejsca za pomocą obrazów i tak je przywołuje z pamięci. Ma dobre wyczucie koloru. Wykorzystuje wszystkie zmysły podczas tworzenia obrazu, to zapewne jest osobą o wysoko rozwiniętej inteligencji wizualno-przestrzennej.

→ Jak wykorzystać inteligencję wizualno-przestrzenną w uczeniu się?

Podczas nauki wykorzystuj różnego typu ilustracje o czystych kolorach. Zachęcaj do swobodnego rysowania, tworzenia map i wykresów. Naucz korzystać z Mapy Myśli, wizualizacji różnych zagadnień. Dobrze sprawdza się tu Pałac Simonidesa. Umieść na ścianach plansze edukacyjne. Pozwól uczyć się w różnych miejscach, by zyskało różną perspektywę. Naucz stosować grafikę komputerową, grupowanie elementów, przedstawiać plany za pomocą diagramów.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Inteligencja muzyczna

Jeżeli twoje dziecko jest wrażliwe na rytm, tonację i barwę dźwięków, reaguje wrażliwością na ładunek emocjonalny muzyki. Czasem jest głęboko uduchowione, nieobecny podczas słuchania muzyki, jakby się zatapiało w niej, to wiedz, że masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji muzycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję muzyczną w uczeniu się?

Naucz je uczyć się treści do zapamiętania w postaci piosenki, którą lubi. Zapisz na zajęcia z gry na jakimś instrumencie. Zachęć do uczenia się w towarzystwie muzyki barokowej. Zachęć do przystąpienia do chóru. Wpływaj na jego nastrój poprzez ulubioną muzykę. Ucz łączenia muzyki z innymi przedmiotami. Zachęcaj do malowania podczas słuchania muzyki. Zachęć do komponowania muzyki za pomocą komputera.

Inteligencja kinestetyczna

Jeżeli twoje dziecko wyjątkowo panuje nad swoim ciałem i przedmiotami. Potrafi rozłożyć czynności w czasie. Reaguje automatycznie. Najlepiej uczy się poprzez ruch. Lubi uczestniczyć w zajęciach sportowych. Lubi uczyć się z wykorzystaniem pomocy dydaktycznych, którymi może manipulować. Pamięta raczej to, co było wykonywane, a nie to co było mówione czy pokazywane. Wrażliwe jest na otoczenie; słuchając, bawi się różnymi przedmiotami. Wierci się, jeśli jest zbyt mało przerw, to masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji kinestetycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję kinestetyczną w uczeniu się?

Naucz dziecko wykonywać ćwiczenia fizyczne w czasie których staje się przedmiotem, o którym się uczy. Zachęcaj do tańczenia w czasie nauki, wykonywania ruchów, które związane będą z tematem, który przerabia. Inscenizuj scenki dramowe z materiału do nauczenia się. Do nauk ścisłych wykorzystujcie pomoce naukowe. Powtarzajcie materiał podczas jazdy na rowerze, wspinaniu się czy pływaniu. Naucz tworzyć modele z klocków. Pstrykajcie palcami, tupcie nogą, skaczcie itp.

Inteligencja społeczna

Jeżeli twoje dziecko jest dobrym rozjemcą i negocjatorem. Łatwo nawiązuje kontakty z innymi dziećmi. Lubi przebywać wśród ludzi. Ma wielu przyjaciół. Lubi prace grupowe, lubi współdziałać. Chętnie bierze udział w dyskusjach i kontroluje jej przebieg jako mediator to zapewne masz dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji społecznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję społeczną w uczeniu się?

Stwórz mu przestrzeń do wspólnego uczenia się z innymi. Rób dużo przerw, które pozwolą na rozmowę towarzyską. Naucz dzielić się wiedzą w parze z innym dzieckiem. Zamieńcie naukę w zabawę. Świętujcie zakończoną naukę. Naucz dostrzegać związki przyczynowo skutkowe. Naucz troszczyć się o innych. Wykorzystuj grę „Znajdź kogoś, kto…”

Inteligencja intuicyjna

Jeżeli twoje dziecko dobrze zna siebie, swoje potrzeby, jasno je określa. Jest wyczulone na uznawane przez siebie wartości, ma bliski kontakt ze swoimi uczuciami. Ma intuicję, bywa bardzo skryte. Pragnie wyróżniać się od większości. Potrafi samo się motywować i jest świadome swoich zalet i słabości, to zapewne jesteś rodzicem dziecka o wysoko rozwiniętej inteligencji intuicyjnej.

→ Jak wykorzystać inteligencję intuicyjną w uczeniu się?

Naucz prowadzić osobiste rozmowy „od serca”. Pozwól mu być odmiennym od grupy. Wspólnie poszukajcie osobistych afirmacji i umieśćcie je w pokoju. Ucz dociekliwości. Naucz dyskutować o jego doświadczeniach i związanymi z nimi emocjami. Daj mu czas na refleksję. Znajdźcie czynniki blokujące uczenie się korzystając z różnych działań stymulujących, jak: motywowanie, pobudzanie zainteresowań, szanowanie wyboru dziecka, dawanie czasu, współdziałanie, nagradzanie dobrych pomysłów.

Jak widzisz, każdy z nas ma swoja przestrzeń w rzeczywistości. Spójrz na swoje dziecko i pozwól mu rozwijać się w zgodzie z własną inteligencją. Pamiętaj, by go nie fokusować tylko na jego wybranej. Pokaż mu różne sposoby uczenia się, by miało możliwość łączenia swojej wiodącej inteligencji z inną. Dzięki temu rozwój jego będzie bardziej harmonijny.

Jeżeli jesteście zainteresowani warsztatami efektywnego uczenia się dziecka, zapraszam do kontaktu ze mną.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak się uczyć? #2 – Jak mózg pomaga nam w nauce

Anna Wojtczak — Sun, 20 Mar 2022 06:00:00 +0000

Tony Buzan twierdzi, że: „Chcąc lepiej wykorzystać swój mózg musisz go lepiej poznać. Najpierw dowiedz się jak jest zbudowany, a następnie, jak pracuje. Jak działa pamięć? W jaki sposób się koncentrujemy? W jaki sposób przebiega proces twórczego myślenia? Musisz więc dosłownie zacząć badać i zgłębiać samego siebie.”

Cztery mózgi w jednym

Nie wiem czy wiesz, ale posiadasz cztery odrębne mózgi w jednym – na trzech różnych poziomach od szczytu do pnia mózgu oraz czwarty, który kryje się za nimi. Drugą, już bardziej znaną rzeczą jest fakt, że twój mózg ma dwie półkule. Każda z nich steruje innymi funkcjami i w inny sposób przetwarza informacje. Lewa półkula odpowiada za mowę, logiczne myślenie, liczenie, zdolności matematyczne, szeregowanie. Prawa półkula odpowiada za rytm, muzykę, rymy, obrazy, wyobraźnię. Obie półkule łączy ciało modzelowate, które przenosi informacje natychmiast jak post wrzucony w social media. Mózg pracuje na co najmniej czterech długościach fal – jakbyś posiadał cztery różne kanały radiowe. Najbardziej rozwinięta część mózgu ma sześć wyraźnych warstw. Poza tym posiadasz aktywną, świadomą część mózgu i część działającą podświadomie. I ku zaskoczeniu, duża część zdobywanej przez nas wiedzy jest przyswajana podświadomie. I by zakończyć ten wywód dotyczący mózgu w uproszczeniu można powiedzieć, że:

Dolna część naszego mózgu, czyli pień, steruje odruchami. Takimi jak: oddychanie, mruganie czy bicie serca.
Centralna część naszego mózgu kontroluje nasze emocje i uczucia. Nosi nazwę układu limbicznego, z łaciny limbus – kołnierz, bo otacza pień mózgu jak kołnierz.
Górna część mózgu jest odpowiedzialna za myślenie, mówienie, rozumowanie i tworzenie. Jej łacińska nazwa to corex – kora.
Z tyłu natomiast znajduje się móżdżek, w którym mieści się „pamięć kinestetyczna”. To dzięki niej zdobywasz wiedzę i umiejętności poprzez działanie. Przykładem może być jazda na nartach, samochodem, pływanie. Mimo, że zaprzestaniesz pływania na kilka lat, to w momencie wejścia do wody bez problemu popłyniesz. Tych czynności się nie zapomina. Zawsze można do nich wrócić. Stąd, jeśli się czegoś uczysz dobrze dodać ruch do nauki.

Pień mózgu nosi czasem nazwę „mózgu gadziego”, ponieważ został przez nas odziedziczony po gadach. Kontroluje on bicie serca i wiele odruchów pierwotnych. Ma on wdrukowany program: walcz, ucieknij albo zamroź się na widok niebezpieczeństwa.

Powyżej pnia mózgu znajduje się układ limbiczny, zwany także „mózgiem ssaków pierwotnych”. To dzięki niemu nowo narodzone dziecko po przystawieniu do piersi matki od razu zaczyna ją ssać. Ta część mózgu jest bardzo ważna do procesu nauki, ponieważ umieszczony w niej ośrodek emocji i odczuć seksualnych jest ściśle powiązany z zapamiętywaniem informacji. Dlaczego? Ponieważ łatwiej zapamiętujemy informacje, gdy jesteśmy w nie zaangażowani emocjonalnie.

Na szczycie układu limbicznego znajdują się dwie półkule mózgowe i kora mózgowa pokrywająca wszystko jak pomarszczony pies rasy Shar-Pei. Kora mózgowa ma sześć warstw i każda z nich pełni inną funkcję. To właśnie dzięki niej człowiek jest gatunkiem wyjątkowym.

Funkcje poszczególnych płatów

Płaty czołowe odpowiedzialne są za myślenie, rozumienie, planowanie, ocenę sytuacji oraz emocji, konsekwencji podejmowanych decyzji, procesy pamięciowe i uwagi.

Strefa ruchowa kory mózgowej odpowiedzialna jest za wykonywanie dowolnych ruchów ciała.

Płat skroniowy umożliwia nam wypowiadanie słów jak i ich zrozumienie. Odpowiada również za modulowanie tonu głosu i dostosowanie odpowiedniej szybkości mówienia.

Płat ciemieniowy odpowiada za odczuwanie wrażeń zmysłowych, uczestniczy w procesach poznawczych i odpowiada za nasze zdolności przestrzenne.

Płat potyliczny to twój ośrodek wzroku. Odbiera i interpretuje zapamiętane bodźce wizualne.

Móżdżek odpowiada za prawidłową postawę ciała, zachowanie równowagi. Kontroluje ruch gałek ocznych. Bierze udział w uczeniu się nowych ruchów i zaplanowanych przez nas ruchów dowolnych (nauka gry na gitarze czy jazda na rowerze).

No i na końcu Odźwierni: ciało migdałowate, hipokamp i jądro ogniste. To oni przekazują ważne informacje do różnych części mózgu.

Sześć głównych szlaków wiodących do mózgu

Pamiętaj o tym, że to czego się uczymy, a nasz mózg pomaga nam w zapamiętaniu tych informacji, wiedzie przez sześć szlaków. Uczymy się przez: patrzenie, słuchanie, smakowanie, dotykanie, wąchanie i poprzez wykonywanie czynności. W ten oto sposób mając w domu małego ucznia zobacz, jakimi zmysłami najchętniej posługuje się on w czasie nauki. Każdy ma wszystkie, jednak posiadamy jeden preferowany.

Najchętniej nasze dzieci, my także, uczą się wybierając jeden z trzech stylów:

Kinestetyczno–dotykowy. Dzieci lubią pracować w grupie, wykonując jakieś projekty, zadania. Eksperymentują, doświadczają, poruszają się. Stąd, gdy twoja pociecha wierci się, potrzebuje wstać, chodzić, głośno powtarzać i gestykulować, to pozwól jej na to. Ono uczy się poprzez ruch.
Wzrokowy. Dziecko potrzebuje obrazów, skojarzeń wizualnych. Jak czegoś nie widzi, to nie zapamiętuje. To dla niego są różnego rodzaje plansz i obrazów. Niekoniecznie chodzi tu o słowo drukowane. Niewielu wzrokowców uczy się poprzez czytanie. Dla nich stworzone są mapy myśli, notatki graficzne, obrazowe skojarzenia, komiksy. Podczas zdalnego nauczania największym dla nich problemem był brak skoncentrowania się na nauczycielu, który nie pokazywał się w kamerce.
Słuchowy. Uczniowie preferujący ten styl nauki wolą naukę poprzez dźwięk, muzykę i mowę. W czasie nauki wodzą oczyma za nauczycielem, potrzebują skupienia na nim. Rozpraszają go inne dźwięki. Taki uczeń w szkole, to marzenie nauczyciela – siedzi, słucha i wie. Natomiast w klasie żywiołowej może mieć problem z zapamiętywaniem. To dla niego idealne jest nagrywanie fragmentów tekstów i słuchanie ich, chociażby w czasie jazdy na rowerze.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Nakarm mózg

Wielokrotnie powtarzane: Jesteś tym, co jesz braci Morgan, oddaje sens naszemu istnieniu. Mózg potrzebuje energii, by móc działać. Oczywiście otrzymuje go z pożywienia, które mu dostarczasz. U osoby dorosłej mózg zużywa około dwudziestu procent energii wytwarzanej przez organizm. Mózg czerpie energię z glukozy, której bogatym źródłem są świeże owoce i warzywa. Potrzebuje on także stałe dostawy innych składników odżywczych, w tym sodu i potasu. W skrócie można powiedzieć, że sód i potas dostarczają pompom, przekazującym sygnały przez mózg, energii. Brak ich w pożywieniu spowodować może anoreksję, senność, zamroczenie i wymioty. Potas podobnie jak i glukoza znajduje się w owocach i warzywach. Największym ich źródłem są banany, pomarańcze, morele, awokado, melon, nektaryny, brzoskwinie, pomidory, ziemniaki, dynia i karczoch. Zadbaj w diecie o oleje roślinne, ponieważ są źródłem kwasu linolowego, którego mózg potrzebuje do naprawy osłonek mielinowych otaczających „szlaki informacji”. Dobrze naoliwione płynnie i sprawnie przekazują sygnały. Stąd przygotuj dziecku sałatkę z warzyw i dodaj łyżeczkę dobrej jakości oliwy. Jedna łyżeczka na dzień wystarczy. Nasze dzieci lubią słodkie napoje, które przynoszą więcej szkody niż pożytku. Pamiętaj, że zawarty w nich cukier na chwilę daje energetycznego „kopa”, by po chwili wywołać znużenie i chęć położenia się. Kawa i herbata natomiast odwadniają organizm. Stąd, by przywrócić równowagę w organizmie podawaj dziecku wodę do picia z cytryną, pomarańczą, listkiem mięty, jeśli nie lubi czystej. Często na warsztaty z rodzicami dotyczących uczenia dzieci, jak maja się uczyć, proszę by przynieśli jakieś przekąski. Nie zaskoczę cię, jeśli powiem, że były to ciasteczka, cukierki i czekolady. Nieliczni przynieśli owoce i orzechy. Nasze dzieci podczas nauki potrzebują przekąsek. Zadbaj od dzisiaj, by były przydatne dla pracy ich mózgu.

Jeżeli jesteście zainteresowani warsztatami efektywnego uczenia się dziecka, zapraszam do kontaktu ze mną.

Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie na stronie https://annawojtczak.pl/warsztaty-jak-sie-uczyc/

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak przygotować dziecko do pójścia do szkoły?

Anna Wojtczak — Sun, 29 Aug 2021 05:30:23 +0000

Wielu rodziców czuje dyskomfort w momencie, gdy ich dziecko idzie do szkoły. Z jeden strony się cieszymy, że nareszcie rodzina po wakacjach zacznie funkcjonować w odpowiednim rytmie. Nie trzeba organizować dziecku pobytu w domu, koloniach, obozach. Mogą spokojnie wracać do pracy, bo wiedza, że dziecko jest pod opieką i ma zorganizowany czas. Tutaj rzeczywiście czujemy spokój. Niestety jest także druga strona medalu. Nasze lęki. Martwimy się, czy podoła nauce, czy znajdzie w szkole przyjaciół, czy będzie się w niej czuło bezpiecznie i dobrze. Często przenosimy nasze lęki jakie doświadczyliśmy sami w szkole na nasze dziecko, przez co mamy tendencję do reagowania z większym impetem niż sytuacja od tego wymaga. Czasem wręcz nie pozwalamy, by to nasze dziecko samo nauczyło się rozwiązywać swój problem, gdyż go wyręczamy w tym z powodu naszej nadgorliwości. Szkoła nie jest polem bitwy, wręcz przeciwnie, to miejsce, w którym nasze dziecko uczy się interakcji z innymi dziećmi. Uczy się reagować asertywnie na zaczepki i manipulacje. Buduje swoją pewność siebie i rozwija umiejętność rozwiązywania konfliktów. Tu jest taka mała gwiazdka*. Ale tylko wtedy, gdy otrzyma od nas wsparcie, zrozumienie i mądre przewodnictwo. Dlatego bez względu na wiek i klasę dobrze jest przygotować i siebie, i dziecko do pójścia do szkoły.

Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc każdemu rodzicowi w przygotowaniu siebie i dziecka do pójścia do szkoły.

Dodaj mu skrzydła

Wiedz o jednym, dziecko przychodzi na świat i jest w pełni kompetentne. Jest jednostką kompletną. Jedynie czego potrzebuje, to rozwijać swoje umiejętności pod pełnym wiary spojrzeniem rodziców. Zabraniając mu doświadczać, uczysz go braku wiary we własną sprawczość. Wyręczając je, uczysz, że nie da sobie samo z tym rady. Proszę, dla dobra własnego dziecka „wypuść” go spod skrzydeł i pozwól mu latać. Z początku będzie to robił nieporadnie, ale z biegiem dni zobaczysz, że świetnie sobie da radę. Od najmłodszych lat dawaj otuchy i wsparcia, że sobie poradzi. Pamiętaj: „nie strzelając z łuku, nigdy nie trafisz”. Nie musisz ukrywać przy tym swoich lęków, zadbaj o wspierający komunikat.

– Mamo, już nie chcę, byś mnie zawoziła do szkoły, chcę jechać z Alą, autobusem.
– Rozumiem, że chcesz z Alą jechać autobusem do szkoły. Jestem z ciebie dumna, chociaż się trochę martwię, bo dotychczas jeździłaś ze mną. Skoro o to prosisz, to znaczy, że jesteś gotowa. Mam tylko jedną prośbę.
– Jaką?
– Chciałabym, byś mi dała znać, że dojechałaś do szkoły. To pozwoli mi się przestać niepokoić.
– Dobrze.

Uwaga. Może zdarzyć się, że nasza córka nie da nam znać, że dojechała. Nie denerwujcie się, tylko przypomnijcie się smsem, krótko np. „Kochanie, dojechałaś”? Dziewczyna zapewne była także tym faktem podekscytowana i najnormalniej zapomniała, a wysyłając pełną pretensji wiadomość, tylko odbierzecie jej poczucie sukcesu. Jestem zwolenniczką celebrowania małych sukcesów z moimi córkami. Kupno gorącej czekolady i spacer po parku, albo kwiatek i miła karteczka. Małe celebracje…

Razem, nie osobno

A więc czas na organizację pokoju. Jego pokoju, a co za tym idzie pozwól dziecku na zaplanowanie i rozrysowane, jak go chce urządzić. Małe zmiany robią czasem wielki efekt. Przez przypadek nie przygotowuj mu niespodzianki pod jego nieobecność, malując, kupując nowe meble i sprzęt. Zabierasz dziecku poczucie sprawczości. Jeśli będzie mogło być w procesie tworzenia pokoju, chętniej będzie w nim przebywał. Chyba sam/sama nie bylibyście zadowoleni, gdyby wasz gabinet, ktoś wam urządził. Podobnie jest z plecakiem do szkoły, przyborami i okładkami na podręczniki. Twoje dziecko może mieć odmienny gust. Z doświadczenia wiem, że przybory kupowane przez rodziców, bez konsultacji z dzieckiem giną szybciej i nie znajdują znalazcy, bo ten najnormalniej nie pamięta swoich rzeczy, bo ich samo nie wybierało.

Słuchaj więcej, mniej mów

Każde rozpoczęcie roku i pójście dziecka do szkoły, może nieść pewien niepokój. Przyglądaj się swojemu dziecku i zagaduj o jego emocje związane ze szkołą: „Jakie emocje pojawiają się w tobie na myśl o kolejnej klasie?”; „Gdybyś miała magiczną różdżkę, co byś zmieniła w szkole?”; „Na jakiego nauczyciela się cieszysz?” Szukaj pytań otwartych, daj czas na odpowiedź i naprawdę chciej słuchać. Nie zaczynaj dyskusji, gdy jesteście zajęci. Nie ma nic gorszego niż rozpoczęcie rozmowy i przerwanie jej w połowie. Dziecko potrzebuje czasu na rozkręcenie się w rozmowie. Poza tym słuchaj uważnie, bo nasze dzieci pod płaszczykiem rzuconego stwierdzenia, tak naprawdę skrywają potrzebę głębszego rozwinięcia tematu.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Rady są dla radzącego

I w odniesieniu do powyższego tematu, nigdy nie dawaj rady swojemu dziecku, bo jeżeli z niej skorzysta, a nie przyniesie efektu, to ty jesteś za to odpowiedzialny. Zapytaj się : „Jak myślisz, jak można byłoby to rozwiązać?”; „Jak zareagowałby twój najlepszy przyjaciel?”; „Gdybyś miał super moce, to co byś zrobił”? Każdy ma odpowiedź w sobie. Trzeba się tylko do niej dokopać. Jeżeli jednak twoje dziecko poprosi cię o radę, możesz się odnieść do własnych doświadczeń lub przypuszczeń: „Nie wiem, jak teraz robią to nastolatki, ale gdyby to mnie się przytrafiło, chyba bym do niej napisała prosząc o rozmowę, bo dyskutując z nią na Discordzie może wyjść z tego wiele nieporozumień. Najlepiej rozmawia się na żywo”; „Może lepiej do nie zadzwonić, bo słowo pisane nie niesie emocji, a i Ala może inaczej rozczytać twoją wypowiedź. Tym bardziej, jak jest zła na ciebie”.

Przepracuj własne lęki

Nie znam dorosłego, który na jakimś etapie edukacji, nie miał nieprzyjemnych przeżyć. Jednak, by nie przenieść swoich lęków na dziecko, polecam… przegadać to ze swoją przyjaciółką lub inną osobą bliską. A w sytuacjach, gdy twoje dziecko zgłasza problem. Reaguj! Nie zostawiaj go z tym samego. Weź najpierw głęboki oddech i porozmawiajcie o tym, co się wydarzyło. Następnie, nie rób nic przez 2 godziny. Po tym czasie wróć do rozmowy z dzieckiem, czy ma pomysł na rozwiązanie? Gdy sytuacja cię niepokoi, zawsze możesz napisać email do wychowawcy z prośbą (nie pretensją) o pomoc w sprawdzeniu danej sytuacji, bo cię niepokoi. Poproś także o informację zwrotną. Dlaczego? Po pierwsze, dziecko zapewne zauważyło część zdarzenia, które wywarło na nim wrażenie. Prośba o sprawdzenie, pozwoli zobaczyć sytuację z drugiej, a nawet trzeciej perspektywy. Dopiero wtedy można zareagować, szczególnie gdy odpowiedź wychowawcy faktycznie potwierdziła zdarzenie referowane przez twoje dziecko. Wówczas dobrze jest umówić się z wychowawcą i poszukać wspólnego rozwiązania. Bardzo zachęcam do kontaktu z wychowawcą jako osobą pierwszego kontaktu, bo on będąc na terenie szkoły po prostu może więcej.

Na zakończenie, uwierz, że twoje dziecko naprawdę jest w stanie poradzić sobie z każdą trudną sytuacją w szkole wiedząc, że ma w was oparcie i mądre przewodnictwo.

Warto poświęcić czas i przygotować dziecko do pójścia do szkoły. I nie tylko dotyczy to dzieci klas pierwszych. Każdy etap edukacyjny to nowe zmiany. Poczynając od nowych przedmiotów, nowych uczniów w klasie czy nowych nauczycieli. Niby ta samo szkoła a być może zupełnie inna.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Pod presją. Dajmy dzieciom święty spokój!”, Carla Honore. To wybijająca z ram książka wskazująca jak, my dorośli niszczymy naszym dzieciom dzieciństwo. Przeładowujemy je nadmiarem zajęć dodatkowych, by byli jeszcze lepsi od nas, mieli więcej niż my, bo przecież dla nich to wszystko robimy. Autor pokazuje jakie błędy popełniamy w domu i w szkole, odwołując się do badań i własnych doświadczeń. Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat:

A dla zabieganych wpis blogowy czytany przez autorkę :

Przeczytałeś już: