rozstanie – AnnaWojtczak.pl

Jak poradzić sobie z rozstaniem? – Część 1. Dlaczego rozstanie tak boli?

Anna Wojtczak — Sat, 05 Apr 2025 13:00:00 +0000

Moment dowiedzenia się o tym, że nasz związek się kończy fizycznie można przyrównać do zderzenia z ciężarówką. Brakuje nam oddechu, masz wrażenie rozwierającego bólu klatki piersiowej, serce tak boli, że czujesz, iż zaraz pęknie. Do tego przeraźliwy szum w głownie, paraliżujący wewnętrzny krzyk: „Nie, nie, to nieprawda. Muszę coś zrobić!!!” By po chwili czuć przerażające uczucie pustki, wręcz narastająca panika i lęk: „Co teraz będzie? Jak sobie poradzę?” Myślisz, że to przesada? Niestety nie. Stąd jakaś część osób dokonuje w tym momencie w afekcie samobójstwa, gdyż ból fizyczny staje się nie do zniesienia, a myśl o pozostaniu samym jest ogromna. To na co chcę zwrócić w tym momencie twoją uwagę, to fakt, że jest to naturalna reakcja naszego organizmu na rozstanie i ona także przeminie. Warto mieć tego świadomość, nawet w momencie, gdy wydaje się, że świat wali się nam na głowę. Gwarantuję, że możesz odzyskać wewnętrzną równowagę i odbudujesz własny świat, tylko daj sobie szansę na to.

Czas żałoby

Rozstanie ma wiele wspólnego ze śmiercią osoby bliskiej. Podobieństwo ukryte jest w jej etapach. By dowiedzieć się, jak poradzić sobie z rozstaniem, warto przypomnieć sobie etapy żałoby. Pierwszy, to szok i otępienie; drugi, to tęsknota i żal; trzeci, to dezorganizacja i rozpacz i ostatni, to reorganizacja. Przy żałobie naturalnej człowiek przechodzi przez poszczególne etapy aż do ozdrowienia. Natomiast, gdy dochodzi do żałoby skomplikowanej, wówczas może zaistnieć reguła dwóch kroków do przodu i jednego do tyłu. Także nie istnieje żelazna zasada przechodzenia z etapu do etapu. O tym, jak będzie trwała twoja żałoba po rozstaniu, zależeć będzie od twojej odporności psychicznej. I tu chcę podkreślić, że każdy człowiek ma odporność psychiczną, część z nas po prostu nie wierzy w jej moc. Więc jak wyglądają etapy żałoby po rozstaniu?

Konfuzja inaczej szok

Nawet jeśli sami czuliście pod skórą, że wasza relacja nie ma już sensu i przez głowę wielokrotnie przechodziła wam myśl o rozstaniu, to zderzenie z informacją o rozstaniu dosłownie jest szokiem psychicznym i fizycznym. Możemy dosłownie zostać zamrożeni i zdezorientowani. Ten stan może trwać przez kilka nawet dni.

Wyparcie

Często na tym etapie, nie przyjmujemy do wiadomości informacji partnera. Uważamy, że się zdenerwował, potrzebuje czasu na przemyślenie, że to na chwilę i zaraz wszystko wróci do normy. Gotowi jesteśmy w tym czasie pisać SMS-y jakby nic się nie stało. Podtrzymywać komunikację i wypierać wyraźne sygnały, że to już koniec.

Rozpacz

To najbardziej emocjonalnie wyczerpujący etap. Mamy dosłownie huśtawkę emocjonalną. Zaczynając od wyrzucania sobie, że byliśmy kiepskimi partnerami, jesteśmy wszystkiemu winni. Mamy tendencję do wybielania i przedstawiania byłego partnera w lepszym świetle. Idealizujemy go/ją. Następnie przenosimy złość na partnera. Zaczynamy go zniesławiać, podkopywać jego reputację, niszczyć w oczach znajomych, ujawniać przykre sekrety, nastawiać przyjaciół przeciwko niej/jemu. Później żądamy od przyjaciół i znajomych dokonania wyboru pomiędzy nami a partnerem. Bywa, że podejmujemy rujnującą naszą wartość, decyzję o odwecie, szczególnie w momencie zdrady i decydujemy się na wejście w romans i fizyczna bliskość z osobą nam obojętną, chociaż niekoniecznie obojętną wobec nas. Wykorzystujemy ją do zemsty, tym samym raniąc niewinną osobę. Na tym etapie brakuje nam zdrowego rozsądku.

Drugim obliczem żałoby po rozstaniu jest stan permanentnego smutku, przygnębienia, lęku, strachu, braku zainteresowania czymkolwiek i mamy rozproszoną uwagę. Jesteśmy tak przytłoczeni pustką z powodu braku relacji z partnerem, że stale zadajemy sobie pytanie: „Dlaczego…?”. Na dodatek otoczenie stale przypomina nam o obecności partnera. Usłyszana melodia, zapach perfum, zdjęcia w aplikacjach, które wyświetlają nasze wspomnienia, przedmioty, miejsca, filmy, znajomi… Jest tak dużo bodźców, że czasem trudno jest przed nimi uciec, gdyż pojawiają się znikąd i niespodziewanie.

Przystosowanie

Nadchodzi moment, że przedmioty, zapach i miejsca przestają już tak eskalować nasze emocji. Czujemy ukłucie, pojawia się na chwilę nostalgia, która zaraz przechodzi. Pojawiają się już inne tematy niż te dotyczące relacji z partnerem. Czas mija, nowe zadania, obowiązki, sprawy, sprawiają, że mamy na czym zawiesić swoje myśli i emocje. Częściej łapiemy się na śmiechu i tym, że w domu już nie ma „ducha byłego partnera”. Czasem, wedle stereotypu, kobiety decydują się na zmianę fryzury, stylu w ubiorze, wprowadzają nawyk zdrowego żywienia i aktywności fizycznej. Podobnie jest z mężczyznami. Pamiętajmy, że nie dotyczy to wszystkich. Jednak to ten moment przystosowywania się do nowych warunków.

Akceptacja

Ostatni etap, to ozdrowienie. To myślenie o swojej przyszłości i ponowne otwarcie się na płeć przeciwną lub tą samą. To pozwolenie sobie na zbudowanie nowej relacji i zaufanie, iż będzie ona dla nas dobra.

To, co różni żałobę po stracie, a żałobę po rozstaniu, to fakt, iż ta druga wypływa z odmawiania nam miłości, bliskości i wsparcia. Śmierć jest ostatecznością, a rozstanie daje taką iluzoryczną nadzieję, że może karta się odwróci i stanie się coś, co sprawi, że wrócimy do siebie. To potwornie wypala emocjonalnie człowieka.

Gdzie leży przyczyna rozstania?

Współczesne bolączki związków to przede wszystkim brak czasu dla siebie z powodu zaangażowania w pracę i błędna komunikacja. Nie pomaga także zdrada i niedopasowanie seksualne; niska samoocena; brak wsparcia i niechęć ze strony teściów. Gwoździem do trumny najczęściej bywają problemy finansowe i rutyna, ale też psychiczna i fizyczna przemoc.

Każdy związek przechodzi średnio przez cztery kryzysy i tutaj odsyłam was do mojego wpisu blogowego i podcastu pt. „Kryzys w związku”.

Nagranie i wpis pozwolą wam uświadomić, gdzie nastąpił rozłam w waszej relacji. To dobry moment na refleksję, by nie popełnić w przyszłości tych samych błędów. By zrozumieć, dlaczego stale wasza relacja była przepełniona konfliktami; co sprawiło, że teściowie ingerowali w wasz związek i czego zabrakło, że jeden z partnerów uwikłał się w romans.

Typologia relacji miłosnych

Warto też przyjrzeć się typologii relacji miłosnych. Idąc za Fisherem rozróżnić można, oprócz miłości współzależnej, miłość narcystyczną, wirtualną, jednostronną, erotyczną, trójkąt miłosny i miłość zakazaną. Dzięki temu łatwiej sobie będziemy mogli odpowiedzieć na pytanie, jak poradzić sobie z rozstaniem, gdyż zrozumiemy jaką dynamikę reprezentował nasz związek.

Miłość narcystyczna

Spotkać można trzy jej oblicza. Pierwsza wręcz idealizuje partnera, nie dostrzegając słabszych cech. Często wynikiem takiego zachowania jest niska samoocena, która sprawia, że hołduje tym cechom osobowości partnera, jakie sam/sama chciałoby mieć. Jeżeli partner jest osobą cenioną wśród ludzi, wówczas narcyz może doświadczać uznania społecznego. Ten związek oparty jest na zewnętrznym wizerunku, do którego stale przykładana jest uwaga. Drugie oblicze miłości narcystycznej, to iluzoryczne „pokrewieństwo dusz”. Wrażenie, że druga osoba jest dokładnie taka sama jak partner, myśli podobnie, czuje podobnie, lubi te same rzeczy. Jak wiecie, nie ma na świecie dwóch takich samych osób, stąd po fazie fascynacji następuje rozdźwięk w relacji. I ostatnie oblicze, to matkowanie. Na początku partnerzy czują się spełnieni. Potrzeby jednej z osób są zaopiekowane, ugotowane, posprzątane, zachcianki spełniane, wsparcie otrzymane, pełne wyrozumienie, aż pewnego dnia z niewiadomych przyczyn partner lub partnerka otrzymuje informację, że wcale drugiej stronie nie zależy na niańczeniu małego chłopca lub dziewczynki.

Związki osób, które tkwiły w miłości narcystycznej rozpadają się, ponieważ prawda o partnerze, że nie jest taki, jaki narcyz miał o nim wyobrażenie, zawsze wychodzi na jaw. Nie można zżymać się z rzeczywistością. Narcyz kochał w nas swoje odbicie, byliśmy dla niego lustrem, a teraz okazuje się, że to zupełnie inne odbicie. Mamy słabości, bywamy bałaganiarzami, nie potrafimy tak gotować, lubimy leżeć na kanapie z piwem w ręku i oglądać seriale. Po prostu jesteśmy normalnymi ludźmi, podobnie jak i narcyz, ale on do tego nigdy się nie przyzna, a nasze odbicie przypomina mu o swoich słabościach, stąd rozstanie gotowe. By wiedzieć jak poradzić sobie po rozstaniu trzeba uświadomić sobie, że to nie nas przestał/przestała kochać ta osoba. Ona tak naprawdę nigdy nas nie kochała, tylko swoje wyobrażenie o nas. Wina za rozpad związku nie jest po żadnej ze strony, ponieważ obiektem miłości był tylko iluzoryczny obraz, nasz awatar, ale nie my. Także nie w nas jest problem, nie musimy się zmieniać, a nawet jeśli chcielibyśmy to zrobić dla narcystycznej miłości, to będzie to jak pancerz, który nie jest skrojony na naszą osobowość, zawsze będą pękać szwy. Uszanujcie swój rozpadający się związek i pozwólcie mu wygasnąć, bo to nie was kochał partner.

Miłość wirtualna

Ten rodzaj miłości można podzielić na dwa rodzaje: miłość na odległość i miłość internetową. Pierwsza związana jest najczęściej z potrzebą pracy w inny miejscu niż dom rodzinny. Jej istnienie ma szansę bytu, należy jednak przyjąć pewne zasady. Tutaj odsyłam was do moich nagrań na YouTube: „Relacja vs związek na odległość. Część I” oraz „Relacja vs związek na odległość. Część II”.

Nie jest to łatwy rodzaj miłości, bo w sytuacjach, gdy potrzebne jest nam wsparcie partnera lub świętowanie sukcesu, wówczas może się zdarzyć, że nie będzie mógł być przy nas. I to najczęściej jest przyczyną rozpadu takiego związku. Zdarzyć się może, że w momencie wspólnego zamieszkania po rozłące, okazuje się, że bardziej sobie przeszkadzamy, rozjeżdżają się nasze potrzeby i oczekiwania wobec relacji i nawyki mieszkania na odległość budzą wzajemne konflikty. Rozstanie jest bolesne, bo uświadamia nam, że miłość na odległość bardziej nas scalała, niż wspólne życie. Przychodzi czasem refleksja, że większą szansę na relację mieliśmy żyjąc osobno.

Miłość internetowa przypomina mi trochę film pt. „Ona”, o związku pisarza z systemem operacyjnym, który miał spełniać wszystkie jego oczekiwania. Na początku głos systemu, był dla niego miłym towarzyszem w ciągu dnia, natomiast po pewnym czasie pomiędzy nim a „Samanthą” nawiązuje się romans. Ludzie zakochują się w osobach, które projektują swoje życie w Internecie. Zaczynają śledzić ich, pisać do nich. Bywa, że taka relacja poprzez pisanie, wysyłanie zdjęć i filmików rozwija się w pewien rodzaj miłości, ale ona jest odrealniona i z zasady skazana na porażkę. Poza tym cierpi najczęściej partner, który zakochał się w wizerunku osoby z Internetu, bo to jego nadzieje zostały pogrzebane. Nie należy jednak bagatelizować „miłości” ze strony takiej osoby, gdyż w skrajnych wypadkach może zamienić się w obsesję, która na przestrzeni lat pokazuje, że dochodzi do ataków fizycznych przez obsesyjnego stalkera, a najgorszych wypadkach do śmierci obiektu pożądania. Proszę bądźcie czujni.

Miłość ulotna

To pewnego rodzaju miłość oparta na stałym „gonieniu króliczka”. Osoba zabiega o ciebie, kupuje kwiaty, zaskakuje niespodziankami, aż w końcu ulegasz tym zalotom, by po chwili zostać oddalonym/oddaloną. W tego typu miłości chodzi o ten efekt „motyli w brzuchu”, potrzebie flirtu, zabiegania o uwagę, a gdy się już ją otrzymuje, następuje odwrót, bo nie jest zainteresowana codzienną rzeczywistością relacji. Bywa też tak, że zakochujemy się i zabiegamy o osobę, która wcale nie jest nami zainteresowana na poziomie związku. Pewne przyjaźnie damsko-męskie rozpadają się, gdy zamieniamy je na relacje miłosną, bo przecież się znamy, lubimy, mamy podobne potrzeby. Jesteśmy wtedy ogromnie rozczarowani i tracimy nie tylko miłość, ale przede wszystkim przyjaźń. Inwestujemy uczucia w osobę, z którą związek jest niemożliwy, kosztem osób naprawdę nami zainteresowanymi.

Miłość erotyczna

Angażując się w taki związek jesteśmy jedynie obiektem seksualnych pragnień. Najchętniej czas spędzalibyście w łóżku, testując nowe pozycje seksualne. Prezenty zawsze będą związane z gadżetami erotycznymi lub zmysłową bielizną. W towarzystwie podkreślane będą walory twojej figury, czasem sprzedawane zostają pikantne szczegóły z waszego pożycia seksualnego i jedyne tematy do rozmów, to te z podtekstem erotycznym. W domu bardziej jesteście obmacywani niż przytulani. Z początku to może łechtać nasze Ego, ale z biegiem czasu czujemy się bardziej jako seks zabawka, niż realny człowiek. W takiej sytuacji warto sobie zadać pytanie: „Gdyby pomiędzy nami nie istniał seks, to co by nas łączyło?” poszukaj odpowiedzi i zastanów się, czy to jest dla ciebie wystarczające, by tworzyć relację. Wyjście z relacji z takim człowiekiem jest bolesne, bo odbija się na naszym poczuciu własnej wartości.

Miłość trójkątna

To Ja + Ty + coś/ktoś inny. Niekoniecznie to tylko kochanek/kochanka. To może być nierozwiązana relacja z matką (najczęściej) lub przyjacielem/ przyjaciółką. To może być także: pasja, praca, miejsce, do którego osoba lubi wracać. Zawsze pomiędzy wami coś jest, nigdy nie masz partnera na 100% i przeważnie „musisz to wszystko zrozumieć”. Najgorsze jest to, że w trójkącie nie można wygrać, jeżeli osoba świadomie nie zmieni tej triangulacji. To energetyczny i czasochłonny proces, na który niewiele osób stać, ale nie jest niemożliwy. Jeżeli trójkąt związany jest z kochankiem/kochanką, to w momencie wypłynięcia zdrady, prawowity parter/partnerka może zdecydować się na odejście. A nawet jeśli do tego na początku nie dochodzi, to po pewnym czasie związek taki rozpada się, gdyż zaczyna brakować tego trzeciego wierzchołka. Trzeci element w naszej relacji jest bolesny, bo mamy świadomość, że nigdy nie byliśmy dla siebie najważniejsi. W tym miejscu odsyłam cię do mojego nagrania „Czy zdradę można wybaczyć?” oraz wpisu blogowego o tym samym tytule. Jeżeli twój rozpad związku dotyczy tego problemu, warto zrozumieć proces zdrady.

Miłość zakazana

Zakazana, to nic innego jak miłość wobec osoby zamężnej/żonatej. To także miłość między wielokulturowością o skrajnych tradycjach, religii, kastach. Miłość taka niesie ogromne cierpienie już na samym początku relacji. Dobrze jest zapanować nad emocjami i popędowością. Zaufać rozumowi, gdyż cierpienie jakie za sobą niesie nie jest tylko związane z wami jako rozstająca się parą, ale niesie też potępienie społeczne, które nie ułatwia procesu zdrowienia po zamknięciu relacji.

Miłość współzależna

To miłość z rodzaju nadopiekuńczości. Od razu widać dysproporcje pomiędzy opiekunem a osoba zaopiekowaną. Opiekun zarządza wszystkim, biorąc na swoje barki obowiązki domowe, zawodowe, decyduje, zarządza i troszczy się. Jak się domyślacie, to wyczerpujące zajęcia. Na początku jest nawet miło, jednak z biegiem czasu opiekunowi zaczyna brakować energii i wzrasta poziom frustracji. Natomiast osoba zaopiekowana może reagować dwojako, albo poczuje urazę, że zaprzestano się nim zajmować, albo poczuje złość, bo zabierana mu jest możliwość sprawstwa.

Jak widzicie, miłość toksyczna może mieć różne oblicza. Ważnym jest, byście sami znaleźli, w jaką się miłość uwikłaliście.

Dobrze jest wówczas skontaktować się z kimś, kto pozwoli ci przyjrzeć się swojej relacji z perspektywy. Zapraszam cię w tym miejscu na konsultacje kryzysowe ze mną. Zajrzyj na stronę https://annawojtczak.pl/konsultacje

Przepis na nieudany związek

Kiedy rozpada się związek, zadajemy sobie często pytanie „Dlaczego się rozeszliśmy?”. Bardziej trafnym pytaniem powinno być: „Co wpłynęło na to, że zdecydowaliśmy się na relację z tą osobą?”, by lepiej zrozumieć własne mechanizmy wchodzenia w relację. Refleksja wyciągnięta z doświadczeń, pozwala nam na zmniejszenie prawdopodobieństwa powtórzenia błędów. Sprawdź, czy przypadkiem nie wchodzisz w relację, ponieważ:

Boisz się samotności i nie potrafisz być samym,
Uważasz, że ważnym jest wypełnienie roli społecznej jaką jest posiadanie rodziny,
Masz w sobie przekonanie, że tylko kochając jesteś kompletny,
Masz niską samoocenę i wchodzisz w rolę osoby podporządkowanej partnerowi,
Masz ochotę uciec z domu, stąd angażujesz się w relację jako alternatywę,
Jesteś nałogowym opiekunem z pokładami miłości i chcesz się nią dzielić.

Żadna relacja nie będzie satysfakcjonująca, jeśli najpierw nie nauczysz się być dla siebie towarzyszem i samotności nie zamienisz w przyjazną obecność samego z sobą lub samej z sobą. Nawet najcudowniejsza osoba, nie wytrzyma, gdy będziemy ciągle się na niej wspierać, kiedyś się złamie, bo nie da się być stale lokomotywą w relacji.

Już teraz zapraszam Cię do kolejnej części, w której poznasz, jak zaakceptować cierpienie i zrozumieć własne schematy zachowania.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Warto przeczytać

Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Jak nauczyć się akceptować to, czego nie można zmienić”, autorstwa Aleksandry Kondrat i Janiny Scarlet. Książka otwiera nas na poczucie szczęścia mimo bolesnych doświadczeń. Uczy, jak akceptować to, czego nie można zmienić i skąd brać siłę, by z nadzieją budzić się każdego dnia.

Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe książki, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia filmu omawiającego temat:

Przeczytałeś już:

Zerwane więzi

Anna Wojtczak — Sun, 30 Oct 2022 06:00:00 +0000

Zerwane więzi tworzą blizny, które się nie goją. Powróć, wybacz i pozwól sobie żyć.

Mylnym jest stwierdzenie, że najlepiej uciekać jak najdalej od toksycznej rodziny. Ona na zawsze pozostanie w nas, bez względu jak daleko uciekniemy. To co można zrobić, to postarać się zrozumieć, oddać szacunek rodzicielom, by zagoiły się rany. Dopiero wtedy zaczniesz żyć.

Zapraszam do przeczytania: https://annawojtczak.pl/czarna-owca-rodziny/

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu nawiązującego do tematu:

Przeczytałeś już:

Czy jesteś gotowy na zmianę?

Anna Wojtczak — Sun, 26 Jun 2022 05:00:00 +0000

Czy zdajesz sobie sprawę z faktu, że wszystko się zmienia wokół ciebie, ale także w tobie. Jako ludzie mamy potrzebę stałości, która pozornie daje nam poczucie bezpieczeństwa. Potrzebujemy miejsca, w którym możemy się zatrzymać. Potrzebujemy stałych związków, chociaż natura daje nam sygnały, że nie jesteśmy stworzeni do monogamii. By czuć się bezpiecznie chcemy wierzyć, że na tym świecie jest druga połowa nas samych w tej samej lub odmiennej płci. Wszechświat jednak za każdym razem nam udowadnia, że wszystko ulega zmianie. Trudno nam się pogodzić ze zmianą jaka zachodzi w naszych ciałach. Z roku na rok nasza zewnętrzna powłoka ulega zniekształceniu. Ścigamy się z resztkami naszej młodości wykorzystując najnowsze tajniki medycyny. Jednym z nas to wychodzi, innym mniej. Gdzieś w pogoni za młodością, gubimy prawdziwe rysy naszej twarzy. Zapominamy jeszcze o jednym. Nie tylko ciało nam się zmienia, zmienia się także nasze wnętrze. To dostrzegamy prawie na końcu. Spójrzcie na siebie, teraz, w tym momencie. Dostrzegasz, że twój partner czy partnerka już nie jest tą sama osobą co pół roku temu? Żyjemy złudzeniem, że nic się nie zmieniamy. Patrzycie na siebie i chcecie, by to złudzenie pozostało. Nie chcemy, by się zmieniali. Mamy im za złe, że już nie są tak radośni jak przed ślubem. Gorzej sobie radzą z naszymi nastrojami. Nie chcą z nami stale spędzać czasu. Możemy tak wymieniać, ale to tylko potwierdza zasadę, że stale ulegamy zmianom.

Śmierć jest zmianą

Jesteśmy tu przez chwilę. Jak mówi Budda: „Wszystko to, co mamy teraz, pewnego dnia zostanie nam odebrane”. Więc zamiast kłócić się, że już nasz partner nie jest taki, jak był jeszcze pół roku temu, zaakceptuj, że nastąpiła zmiana, z którą przyjdzie ci się pogodzić. Nie będziecie ze sobą wiecznie, więc nie macie czasu na kłótnie. Zdarzyć się może, że nie zdążycie się kiedyś przeprosić i przyjdzie wam żyć z tym trudnym uczuciem do końca własnych dni. Czy jest to warte tego? Pamiętajcie, nigdy nie wychodźcie z domu ani nie kładźcie się spać pokłóconym ze swoim partnerem i przeproście, póki jest na to czas. Świadomość, że każdy dzień jest dla nas darem i może być ostatnim dniem w naszym życiu, sprawia, że zaczynamy się nim cieszyć. Każde otwarcie oczu rano jest nowym początkiem, więc zostawcie tą uwierającą potrzebę stałości. Przychodzą zmiany i nie możemy oczekiwać, że te osoby, które są wokół nas pozostaną. Statystycznie rzecz biorąc, na trzysta osób, które przeczytają ten post, cztery umrą w ciągu roku. Warto więc przeżyć go najlepiej jak potrafimy. Boimy się śmierci, bo definitywnie kończy naszą ziemską podróż. Boimy się śmierci naszych bliskich i długo opłakujemy stratę. Natomiast warto zmienić postrzeganie śmierci. Jest ona nowym początkiem, a bliskie nam osoby, mimo że nie będzie ich fizycznie przy nas, będą blisko naszych serc. Będą w naszych wspomnieniach, czasem rozpoznasz ich w gestach, śmiechu i mimice naszych dzieci lub rodzeństwa. Zawsze będą cząstką w nas i dobrze jest powracać do dobrych i miłych chwil spędzonych razem. Czasu, który dał nam los, a nie rozpamiętywać swoją samotność.

Cóż za piękny czas

Każdego dnia tracimy coś, nawet jeśli dana osoba jest obok nas, to każdego dnia budzimy się trochę inni niż w momencie pójścia spać. Nie wierzycie? Prze kolejne dwa tygodnie, gdy będziecie budzić się obok swojego partnera przyjrzyjcie mu się uważnie. Zapewne dostrzeżecie subtelne różnice chociażby na ich twarzach lub zachowaniu. To co było wczoraj, jest już utracone i nie warto rozpamiętywać. Ludzie, którym przychodzi się rozstawać ogromnie przeżywają stratę. Zazwyczaj niszczą się wzajemnie nie pamiętając ile pięknych chwil ich tak naprawdę łączyło. A gdyby tak okazać wdzięczność za czas spędzony razem? Przecież i tak rozstając się, nie żegnasz tej osoby, z którą się pobieraliśmy. Zaczynając od zmiany w wyglądzie, większej ilości zmarszczek, czasem nadwaga lub jej utrata, inny kolor włosów, fryzura, sposób ubierania się, potrzeby. Tak naprawdę rozstają się już dwie inne osoby i może warto moment rozejścia podobnie świętować jak dzień ślubu. Tym piękniej byłoby, mając wspólne dzieci. Razem wybrać się na uroczystą kolację i podziękować sobie za wspólnie spędzony czas i zapewnić dzieci o dozgonnej miłości i wsparciu. Trzeba pozwolić sprawom, by odeszły i wspólnie wkroczyć na nową drogę, osobno, ale w szacunku do przeszłych, wspólnie spędzonych chwil, bo nie wszystko było źle.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Odpuść jeżeli nie masz na coś wpływu

Jest pewna historia, która ponoć jest autentyczna. Pewnego bardzo gorącego dnia, po bardzo długiej wędrówce po Nowej Zelandii, mnich zdecydował się wykąpać w morzu. Plaża była dziewicza i zachęcała do wejścia do wody. Miejsce było zupełnie dzikie. Zdecydował się popływać. Rozebrał się i wszedł do wody. Kiedy tak odpłynął od brzegu, zorientowała się, że popełnił błąd. W tym miejscu, w morzu był bardzo silny prąd. Nie wiedział, że kąpie się w miejscu uważanym przez tubylców za bardzo niebezpieczne. Przeżył. Zapytany o to, jak mu się udało dopłynąć do brzegu, odpowiedział, że skorzystał ze świetnej strategii. Kiedy ściągnął go prąd, zrozumiał, że nie da mu rady, więc przestał walczyć i rozluźnił się. Pozwolił, by fale wyciągnęły go daleko od plaży. Wiedział, że prąd zaraz ustanie, bo jak wszystko w naszym życiu, on też nie był stały i musiał osłabnąć. Wtedy mnich zaczął płynąć do brzegu zmieniając lekko kierunek i walczył z przeciwnościami, bo był wcześniej rozluźniony i miał wystarczająco dużo siły na powrót. Był wycieńczony, ale przeżył. Powiedział, że gdyby walczył z prądem to i tak byłby przez niego wyciągnięty na tę sama odległość, ale wówczas byłby tak bardzo wycieńczony walką, że zabrakłoby mu siły na powrót. Wiedza o tym, kiedy walczyć, a kiedy odpuścić uratowała mu życie. A jak jest z nami? Czasem tak bardzo opieramy się przed zmianą, buntujemy się, tracimy energię i czujemy się wypaleni. Im bardziej napieramy, by wszystko pozostało „po staremu”, tym trudniej jest nam zaakceptować całą sytuację… ale zmiana i tak nadejdzie. Nauczmy się odpuszczać, a tam, gdzie mamy wpływ na to co się wydarza, przełóżmy naszą energię. Nikt z nas nie ma wpływu na zmianę decyzji o odejściu naszego partnera. To, co możemy zrobić, to uszanować jego decyzję i pozostać z nim w dobrych relacjach, chociażby ze względu na minione chwile i wspólne dzieci czy przyjaciół. Szacunek jaki pozostawimy sobie podczas rozstania, będzie budujący dla was i waszych dzieci. Więc puśćmy to, co już i tak do nas nie należy i przyłóżmy energię w miejsce, na które mamy wpływ.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Czy zdradę można wybaczyć? Część 1. Rozmowa po zdradzie.

Anna Wojtczak — Sun, 29 May 2022 05:00:00 +0000

Ujawnienie zdrady, to bardzo głębokie i gwałtowne uniesienie emocji. Niewiele osób jest w stanie zachować zimną krew w tym momencie. Dla większości z nas, to kradzież naszej intymności z partnerem. Są wśród nas osoby, którym w jednym momencie świat się zawala, ale także są osoby dla ujawnienie zdrady jest zdjęciem ciężaru niepewności jaką w sobie nosili. Tylu ilu nas, tyle różnych reakcji i to w ciele, i to w emocjach. Każdy jednak z nas pozostaje z pytaniem: Co dalej? Czy wybaczyć zdradę? Czy zdecydować się na rozstanie?

Świadomość podłoża zdrady

Nim wysłuchacie „dobrych rad” przyjaciół i rodziny, dobrze jest zatrzymać się na chwilę (tyle czasu, ile potrzebujecie), by przeanalizować, co tak naprawdę się wydarzyło i gdzie leży sedno zdrady? Moi drodzy, zdrada to wyraz głębokiego kryzysu w związku, który urósł do tak pokaźnych rozmiarów, aż wcielił się w oparcie się o inną osobę. I bez względu, jak bardzo teraz cierpisz, potrzebujesz zadać sobie pytanie: Co zaniedbaliśmy, że do tego doszło i czego nie zauważyłem/zauważyłam? I nim mi odpowiesz: Ale przecież ja nic takiego nie zrobiłem/zrobiłam?! To on/ona mnie zdradził! To właśnie o to mi chodzi: Czego nie zauważyliście i co zignorowaliście? Najłatwiej jest przerzucić całą winę na partnera i pogrążyć się w rozpaczy. Wiedzcie jednak, że błąd zaniechania szacunku do potrzeb drugiej osoby, nadmierne wymagania i kontrola, nakładanie etykiet, ośmieszanie, deprecjonowanie płciowości, brak szacunku do potrzeb zbliżeń i zapewne wiele, wiele więcej powodów wpływa na to, że druga połowa poszukuje wsparcia w kochance lub kochanku. Nie zamierzam usprawiedliwiać zdrady, chcę tylko wskazać na ważny jej aspekt – odpowiedzialność za zdradę ponoszą wspólnie partnerzy. I ustalenia środka ciężkości, kto więcej, a kto mniej odpowiada za zaistniałą sytuację jest stratą energii, którą można przenieść na odrodzenie związku.

Emocje zaistniałe

Nie ulega wątpliwości, że ujawnienie zdrady powoduje wybuch emocji. To, co w kulturze polskiej nie ułatwia zarządzenia własnymi emocjami, to ocena i wizerunek społeczny. Im większa zależność od opinii społecznej, tym większe odczucie upokorzenia i chęć upchania „problemu” w domu. Zazwyczaj jednak o zdradzie dowiadujemy się ostatni, gdy już wszyscy wiedzą, a czasami jest tak, że podświadomie wiemy, że jesteśmy zdradzani, ale tego nie chcemy dostrzec. Jednak, gdy życzliwa nam osoba mówi o tym wprost, wówczas czujemy się zobowiązani do reakcji. Więc skoro doszło do zdrady i czujemy się potwornie źle, wówczas, potrzebujemy wyrzucić cały ogrom żalu, złości, frustracji, smutku, poczucia odrzucenia i wszystkiego, co urosło w nas w tym momencie. Brak złości jest sygnałem, że praktycznie waszego związku już nie ma, a dokładnie nie ma więzi i relacji, jest tylko papier – akt małżeński. To co istotne, to osoba zdradzająca czasem także odczuwa emocję ulgi z powodu ujawnienia zdrady. Czy to dziwne? Nie, ukrywanie zdrady generuje ogrom energii, która dosłownie przygniata. Także zauważcie u siebie pierwszą reakcję i pozwólcie na jaj uzewnętrznienie dla dobra własnego zdrowia. To przed czym ostrzegam, to przemoc fizyczna. Może zdarzyć się, że uderzenie partnera czy partnerki będzie gwoździem do trumny relacji.

Romans, to nie koniec małżeństwa

Żyjemy w czasach, gdzie mamy społeczne przyzwolenie na zdradę chociaż jest ona w dalszym ciągu piętnowana. Ku waszemu zaskoczeniu, zdrada nie jest najczęściej powodem rozstania małżonków czy pary. Najczęściej rozpada się relacja z kochankiem lub kochanką. Warto więc zastanowić się nad gwałtowną reakcją wyrzucenia z domu niewiernego partnera czy partnerki. Jeżeli naprawdę, ale tak naprawdę nie chcecie kontynuować związku, nie dlatego, że teraz jesteście wzburzeni, tylko dlatego, że wewnętrznie czujecie, że wolicie być sami, to jest to reakcja uzasadniona. Natomiast jeżeli ma to być „kara” typu: No to wynoś się do niej/niego! To uważajcie, bo doznacie kolejnego poczucia skrzywdzenia. A z tym trudniej jest się podnieść i zbudować relację na nowo.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Czy i jak wybaczyć zdradę?

Po momencie wyrzucenia z siebie emocji i wgłębieniu się w przyczynę zdrady, ważna jest wasza pierwsza rozmowa. Niestety, jeśli wasz partner nie czuje odpowiedzialności za wyrządzoną krzywdę, jest obojętny albo chce szybko pozamiatać pod dywan całą sytuację i naciska, by wrócić do tego co było, bo przecież rozstał się z kochanką, to prawdopodobnie nie ma już czego ratować. Wasz związek był fikcją i być może ujawnienie zdrady tylko przypieczętowało rozejście. Czasem zdarza się, że lęk przed uczciwym zamknięciem związku doprowadza do celowej zdrady, by to druga strona, pokrzywdzona, zrobiła to za partnera. Wówczas usłyszeć można: No przecież to on/ona wniosła o rozwód! Do odbudowy, a właściwie odrodzenia związku potrzebna jest chęć obu stron. Mimo szczerych chęci nie jesteśmy w stanie utrzymać związku w pojedynkę. Możesz mieć w sobie morze miłości i cierpliwości, jednak to nie wystarczy, by utrzymać relację. Zabraknie równowagi w dawaniu i braniu. Wypalisz się. Wiedzcie jeszcze jedno. To lęk sprawia, że pomimo, iż czujemy, że najlepszym dla nas rozwiązaniem byłoby rozstanie, pozostajemy w toksycznej dla nas relacji. Wtedy nie zdajemy sobie sprawy z faktu, że podświadomie będziemy blokować naprawę związku poprzez niezabliźnianie ran, poczucie skrzywdzenia, natrętne myślenie o zdradzie za każdym razem, gdy zobaczymy scenę w filmie o takiej tematyce, usłyszymy o znajomych, którzy doświadczają zdrady i oczywiście rozpamiętywanie przeszłości w swoim związku. Stąd nim przystąpicie do pierwszej rozmowy o naprawie związku przemyślcie kilka kwestii:

Czy ja naprawdę chcę dojść motywu zdrady w mojej relacji?
Czy jestem gotowy/gotowa przyjąć, mimo bólu, odpowiedzialność na siebie za zaistniałą sytuację zdrady?
Czy jest we mnie chęć wybaczenia i podążenie w przyszłość?
Czy ja nadal kocham swojego partnera i chcę odbudować naszą relację, nie z lęku ani z obowiązku wobec dzieci, ale z miłości do tej osoby?

I właściwie można by zacząć i skończyć na czwartym punkcie. Nie pozwólcie na ponaglanie i przymuszanie do rozmowy nim nie będziecie gotowi. Po fazie złości następuje głęboki smutek, poczucie brak własnej wartości i bezsilność, wówczas można wyrazić zgodę na coś, czego tak naprawdę się nie chce, ale z zobowiązania pozostaniecie przy tej decyzji do momentu, aż wasz organizm w powrocie do „normy” zacznie wam wysyłać sygnał: Hola, hola, ale ja przecież tego tak naprawdę nie chcę! Wówczas następuje kolejne rozdrapywanie ran.

Jeżeli jednak czujecie, że wasza miłość jest w stanie przetrwać zdradę i jest to wspólna potrzeba, wówczas czas na rozmowę. Pamiętajcie, że usłyszycie wiele trudnych dla was słów, na które dobrze byłoby być otwartym, bo w przeciwnym razie nie dojdziecie do prawdziwego motywu. Nikt przecież nie zdradza, jeśli jest mu dobrze w związku. Także przygotujcie się na zadawanie pytań:

Czego ci zabrakło w naszej intymności?
Czego zabrakło w naszej codzienności?
Co według ciebie przeoczyłam/przeoczyłem?
Jak się z tym czułaś/czułeś?
Czego potrzebujesz, by więcej nie ranić naszej relacji?

To trudne pytania, bo z ogromną chęcią zadawalibyśmy inne pytania: Dlaczego mi to zrobiłeś/zrobiłaś? Jak mogłeś/mogłaś? Wypowiedzcie na głos te pytania i poczujcie, co one wam „robią”? Jakie emocje wzbudzają? Czy otwierają na rozmowę, czy wręcz przeciwnie wbijają w poczucie winy i aż proszą, by zrzucić na drugą osobę odpowiedzialność typu: Bo ty..

Ważnym jest by każdy z was miał możliwość otwartego powiedzenia o swoich emocjach, w tym lęku jaki może pojawić się z ponownym otwarciem się na partnera i zaufaniem mu, że więcej tego nie zrobi. Podobnie może mieć osoba zdradzająca, u niej także może pojawić się lęk przed zaufaniem partnerowi, że ten chce uzdrowienia relacji i wspólnie dokonywać będą zmian, a nie całą odpowiedzialność sceduje na niego/nią, by w momencie słabszych dni, bo takie zapewne się będą pojawiać, nie wrócą do punktu wyjścia. Uwaga na jeszcze jedno – nie przegadujcie problemu niezliczoną ilość czasu, to bardzo wyniszczające dla organizmu. Nie mamy takiego skupienia, by godzinami o tym rozmawiać, jeszcze późno w nocy, bo dzieci wtedy śpią, a rano trzeba zerwać się do pracy. Poza faktycznym cierpieniem, którego teraz doświadczacie, życie toczy się normalnym trybem – dom, praca, dzieci, rachunki, zobowiązania. Dobrze jest znaleźć przestrzeń na rozmowę. Jeżeli zdecydujecie się na chwilową rozłąkę, to znajdźcie przestrzeń na spotkanie w miejscu dogodnym do rozmowy, by nikt wam nie przeszkadzał. Ustalcie ramy czasowe i wiedzcie, że wcale nie musicie wszystkiego przedyskutować na pierwszym spotkaniu. Pozwólcie sobie na refleksję.

Kopanie leżącego, wyrywanie sobie serca

U osób zranionych i zdradzających często pojawia się potrzeba wyznania wszystkiego i dopytania o szczegóły zdrady. Jest to bardzo niebezpieczne. Zdecydowanie nie polecam obdzierającej szczerości w tym względzie. Po pierwsze nie wnosi to nic do waszej relacji, którą planujecie odnowić. Szczegółowe opowiadanie ile razy, kiedy, w jakim miejscu, jakie prezenty, dokąd były wyjazdy, kto wspierał w ukrywaniu, jak wyglądał seks, jakie atrybuty posiadał kochanek/kochanka? Zadając podobne pytania należy pamiętać, że tego się nigdy już nie zapomni, poza tym wyobraźnia uruchomi tryb odtwarzania tych sytuacji i na przykład podczas zbliżenia zamiast skupić się na doznaniach zaczniecie rozmyślać, czy z nią/nim też tak robili. Innym razem, będąc w restauracji włączy wam się, że ją/jego też tu spotykał. Tego typu rozmyślania wprowadzają zamęt w relacji i odbiera chęci obu stronom. Tak, zdradzający partnerzy mają mieć świadomość, że wychodzenie ze zdrady, to długi proces, ale nie dożywotni.

Poza tym nadal istnieje w naszym przekonaniu, że kobiety łatwiej znoszą upokorzenie zdradą, gdy usłyszą, że ich mąż/partner traktował swoją kochankę jako obiekt regulacji swoich potrzeb seksualnych – czyli prostytutkę. Natomiast bardziej bolesne dla kobiety jest fakt, że zbudował z nią relację, stała się przyjaciółką, powierniczką, bliską mu duchowo osobą. Co do mężczyzn, są bardziej skorzy znieść zdradę z… miłości i zbudowania duchowego połączenia, niż z powodu atrakcyjności seksualnej i wyjątkowych umiejętności ars amandi. Stąd im bardziej okrojone informacje, tym mniej cierpienia dla obu stron. Już i tak przed wami sporo pracy.

A jak budować związek po zdradzie? O tym w kolejnej części.

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Wybacz, by nie przegrać życia

Anna Wojtczak — Sun, 27 Feb 2022 06:00:00 +0000

Ludzie żyją przeszłością. Często rozpamiętujemy krzywdę i ból jaki doświadczyliśmy z rąk bliskich. Mówimy, że ktoś nas zranił, źle potraktował, oszukał. Sprawia, że zaczynamy żywić nienawiść do drugiej osoby i pielęgnować w sobie ból. Gdy zatrzymujemy w sobie te myśli, to ból i nienawiść nigdy się w nas nie kończą. Jeżeli uwolnisz myśli, pozwolisz wrócić równowadze. Ból i nienawiść to ptaki krążące nad naszą głową, nie pozwól im zrobić sobie na niej gniazdo. Odpuść im. Weź cały ból przeszłości i pozwól mu odejść, ponieważ przegrasz swoją teraźniejszość.

Kara

W naszej rzeczywistości jest ogromna potrzeba do karania za wyrządzone krzywdy. Rodzice każą dzieci za błędy, chociaż te mają prawo je popełniać, gdyż znajdują się na drodze uczenia się. Nie znam dziecka, które posadzone po raz pierwszy za stołem, złapało w dłonie sztućce i potrafiło nimi poprawnie zjeść posiłek. Znam natomiast wielu dorosłych, którzy nadal tego nie potrafią. Czasem tak bardzo pławimy się w naszej nieomylności i posiadaniu racji, że tworzymy dogmaty jak powinno się jeść, żyć, postępować i wiele, wiele innych. Bardziej cenimy sobie rację niż prawdę. A prawda jest niezgłębiona i nie ma jednej, jedynej prawdy. Każdy z nas ma swoją, która ukształtowała się na skutek chociażby z wartości naszych rodziców. Ich opinii, tradycji, wiary czy z wartości ich przodków. Każdy z nas niesie swoją prawdę. A to co łączy dwoje ludzi, to nie miłość, to wspólne wartości jakie wyznają. Spójrz na swoje dzieci, partnera czy partnerkę, ludzi wokół i zrozum, że każdy z nich ma swoją prawdę, a to, że twoja jest inna nie znaczy, że jest lepsza. Po prostu jest inna. Każdy z was, kto czyta teraz moja słowa ma swoją historię utkaną z bólu, ciężkich jak kamienie słów, zdrad, porażek, wykorzystania przez osoby, które traktowaliśmy jak przyjaciół. Często słyszę, że jestem naiwna odpuszczając innym. Może to i naiwność, ale nie chcę w sobie nosić w sobie tego ciężaru. Gdy odpuścisz, nie pozwalasz się drugi raz zranić. Gdy tego nie zrobisz, ranisz się ciągle, a najczęściej własnymi myślami. Ktoś, kto cię skrzywdził stracił w tobie przyjaciela. I to właśnie on jest stratny, nie ty. Twój mąż, partner, żona, partnerka cię zdradziła? Nie karz jej czy jego, bo ranisz się dwukrotnie. W naszej kulturze słyszę, że kara najlepiej smakuje na zimno, ale to zimno zostaje w tobie i bardzo trudno jest się z powrotem rozpalić. Odpuść karę, bo ona niczego nie uczy drugiej strony. Czekasz na zadośćuczynienie, kajanie się, poczucie winy, ale nigdy nie zaspokoicie swojego poczucia krzywdy. Tylko, gdy naprawdę wybaczysz wyrządzoną ci krzywdę, przestaniesz karmić swojego potwora. Najpierw jednak potrzebujesz akceptacji bólu z przeszłości i nieukrywania go. Nie masz mu zaprzeczać, pozwól by wyszedł i nazwij go. Powiedz na głos co cię boli i czego potrzebujesz, by się uwolnić od tego bólu. Na co dzień milczeniem karzemy naszych bliskich. Myślicie, że jak nie mówicie o tym, co was boli, to tego nie ma. Jest, drąży w was kanał jak korniki w drzewie, by zawalić waszą relację jak próchno drzewo. Czy na tym wam zależy? Kiedyś już o tym mówiłam, kara nie jest symetryczna do nagrody. Ludzi nie uczą się na karze. Ludzie unikają kary ze strachu przed konsekwencjami.

Wybaczenie

Wymierzanie sprawiedliwości w postaci zemsty nigdy niczego nie rozwiązuje. Gdyby tak było, to po rozprawach sądowych każdy powinien czuć się spokojny. A jednak tak nie jest. Zemsta sprawia, że ból pozostaje w nas na zawsze. W sytuacjach bardzo trudnych dla innych ludzi, proponuję by powiedzieć złoczyńcy: Niech sąd cię osądzi, Bóg ci odpuści, ja ci wybaczam, bym mógł, mogła żyć dalej. Wybaczenie jest nam potrzebne, by nasze życie nabrało na nowo wartości. Czy to łatwe? Absolutnie nie, łatwiejsza jest zemsta. W wybaczaniu nie ma drogi na skróty. Natomiast jeżeli nie chcesz przegrać własnego życia, potrzebujesz właśnie wybaczania. Są rodzice, którzy zrywają relację ze swoimi dziećmi. Potrafią latami się do siebie nie odzywać. Jednak ich życie bez siebie jest jeszcze bardziej splątane sobą wzajemnie. Nie można zerwać więzów krwi. To co można zrobić, to nazwać ból, jaki w sobie nosisz, wybaczyć rodzinie i powiedzieć, że dla swojego i ich dobra lepiej będzie, gdy na jakiś czas oddalicie się od siebie. To oddalenie ma służyć i tobie i rodzinie. Czasem nie da się żyć z sobą ani bez siebie i to oddalenie ma wam pomóc na nowo znaleźć drogę do siebie. Zerwanie relacji buduje mur, oddalenie daje przestrzeń na przemyślenie. Ludzie nie są z gruntu źli. W buddyzmie nie ma słowa „zło” jest „głupota”. Nie znam człowieka, który rodzi się złym. To zło rośnie w nim na skutek wychowania i doświadczeń. Robimy głupie rzeczy ogarnięci złością, niechęcią do drugiej osoby czy nienawiścią. Robimy głupie rzeczy, ale nimi nie jesteśmy. Czynimy zło, ale złem nie jesteśmy. Kiedy czytam na forach komentarze o swoich byłych partnerach, którzy są toksyczni, niszczyli życie bliskim i ranią nadal, to myślę, pozwoliliśmy im na to. Kiedyś w czasie szkolenia dla jednej z grup, w której była osoba nazwana przez resztę uczestników manipulatorem, zapytałam jak długo trwa ta trudna dla nich sytuacja? Usłyszałam, że pięć lat. Przez pięć lat ta osoba nie usłyszała jasnego komunikatu, co im robi jego zachowanie. Powiedziałam, że przez pięć lat pozwolili mu rosnąć w siłę, ale też nie dali mu szansy na zrozumienie i naprawę tego co robił, bo nie wyrazili się wprost. Gdy patrzymy na ludzi przez pryzmat „zły człowiek” nie dostrzegamy jego dobrych cech. Przy wybaczaniu ważnym jest właśnie aspekt dostrzeżenia, że ta osoba ma w sobie wiele cennych rzeczy: dobroć, miłość, troska, wrażliwość. Jestem przekonana, że w każdym „złym” człowieku są te uczucia. Pozbądźcie się stereotypów i otwórzcie swój umysł, bo takie osądzanie blokuje wybaczanie. Kiedy dostrzeżemy drugą, pozytywną stronę swojego partnera, jesteśmy gotowi na wybaczenie. Wybaczenie uwalnia od bólu z przeszłości. Czasem nosimy w sobie ból doświadczeń swojego partnera nim ten był naszym partnerem. Tracimy energię związku na rozdrapywanie ran, których nie byliśmy autorem. To co było przed nami, nie ma kompletnie znaczenia na tu i teraz związku. Dobrze jest zrozumieć: Dlaczego wydarzają się różne rzeczy? Dlaczego nasz partner miał takie doświadczenia? Dlaczego zostałam zdradzona? Dlaczego moja żona nie chce bliskości ze mną? Dlaczego ludzie nas oszukują? Jak tylko zrozumiesz „dlaczego” wybaczenie stanie się możliwe. A kiedy wybaczycie staniecie się wolni. Wybaczenie nie odnosi się tylko do osoby, która wyrządziła nam krzywdę, wybaczając innym, wybaczamy sobie sami.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Bądź jak kwiat lotosu

Kwiat lotosu wyrasta z błota na dnie sadzawki lub rzeki. Mimo śmierdzącego mułu wyrasta piękny kwiat. Nie wszystkie lotosy wyrastają, wiele z nich pozostaje na dnie, nie pozwalając sobie wyrosnąć. Nasze życie bardzo często przypomina ten śmierdzący muł, ale można go wykorzystać jako nawóz, by wyrosnąć i na nowo korzystać z piękna życia. To co piękne i mądre rodzi się w błocie i mułu przeszłości. Nie pozwól, by doświadczenia przeszłości pozostawiły cię na dnie sadzawki. To, co ci się przytrafiło zrozum i wyciągnij z tego naukę. Daj sobie przyzwolenie na popełnianie błędów. Twoja przeszłość, to ty obecnie. Pomyśl, czym się karmisz? Jeżeli byłeś bity przez swoich rodziców czy teraz bijesz swoje dzieci? Jeżeli tak, to wiedz, że nie zrozumiałeś lekcji jaką dostałeś od życia. Często powtarza się, że z bitych dzieci kształtują się bijący dorośli. Tak, jeśli nie wyciągnęli wniosków ze swojej przeszłości. Dlatego bądź jak kwiat lotosu, wykorzystaj to co złego wydarzyło się w twoim życiu, zrozum, wybacz sobie i oprawcy, a pozostaniesz pięknym, białym kwiatem lotosu.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już: