szkoła – AnnaWojtczak.pl

Jak rozmawiać z nauczycielem? #2

Anna Wojtczak — Sun, 12 Jun 2022 05:00:00 +0000

Jest wśród nas część rodziców, którzy nie przepadają za spotkaniami z nauczycielami. Mimo dojrzałości w niektórych z nas budzi się niepewność. Skąd te emocje? W dużej mierze każdy z nas nosi wspomnienia z czasów, gdy sami chodziliśmy do szkoły i za każdym razem idąc na spotkanie z nauczycielem własnego dziecka, otwierają się w nas wspomnienia naszych doświadczeń. Jeżeli są one miłe, wówczas jesteśmy bardziej otwarci na rozmowę. Natomiast, gdy w szkole doświadczyliśmy wyzwisk, oceniania czy ośmieszania i żaden z dorosłych pracowników na to nie zareagował, wówczas jest duże prawdopodobieństwo, że przyjdziemy do szkoły albo w bojowym nastawieniu, albo zaczniemy odczuwać specyficzny lęk przed rozmową. Dobrze jest wiedzieć, jak podejść do spotkania w sposób partnerski.

Dwie ważne zasady

Potrzeba pewnej świadomości, by zrozumieć, że za każdym razem, gdy spotykamy się z drugim człowiekiem dobrze jest wiedzieć, że:

Każdy z nas, my jako rodzice i oni jako nauczyciele mamy ten sam problem do rozwiązania. Jedno jest oczywiste – ponosimy wspólną odpowiedzialność za dziecko. Do rozwoju potrzebuje osób mu bliskich i mądrych dorosłych. Dobrze jest wiedzieć, że nauczyciele widzą nasze dziecko z innej perspektywy. Nasze postrzeganie własnego dziecka wychodzi z serca, nauczyciela z rozumu. By zaistniała koherencja czyli połączenie serca i rozumu, potrzebna jest współpraca pomiędzy nauczycielem a rodzicem. Stąd zasada pierwsza – mamy wspólny problem do rozwiązania. Nie walczymy, nie unikamy – jesteśmy partnerami w słusznej sprawie.
Podczas wspólnego spotkania, dobrze jest mieć świadomość, że oto przede mną siedzi osoba, która wewnątrz, prywatnie przechodzi przez własny problem, może mierzy się z trudną sytuacją, szuka rozwiązań. Taka świadomość pozwala nam na bardziej rozważne podejście do rozmowy i skupieniu się na wypowiedzi rozmówcy, szukając wspólnego rozwiązania bez polaryzacji.

Cztery płaszczyzny komunikacji

Podczas spotkania każde nasze zdanie, postawa, tembr głosu i gestykulacja przekazują pewne treści dla drugiej osoby. Czasem trudno jest nam się porozumieć, bo odbieramy informacje z zupełnie innej płaszczyzny niż nasz rozmówca. Stąd polecam serdecznie przysłuchania się sobie i rozmówcy, która płaszczyzna komunikatu was „uruchamia”, to znaczy wpływa na waszą reakcję. Przyjrzyjmy się im.

Idąc na spotkanie z nauczycielem, ponieważ otrzymaliście od dziecka pewną informację, która was zaniepokoiła, prezentujecie siebie poprzez płaszczyzny. Przykład zdania:

– Dzień dobry, moja córka dzisiaj przekazała mi, że podczas zajęć nauczyciel matematyki wpisał jej uwagę za rozmowę na zajęciach, chociaż wcześniej polecił jej, by wytłumaczyła koleżance zadanie. Chciałabym to wyjaśnić.

Płaszczyzna faktu

Twoja córka powiedziała ci, że otrzymała uwagę za rozmowę na zajęciach. Nauczyciel polecił jej wyjaśnienie zadania koleżance.

Płaszczyzna relacji

I tutaj włączamy emocje i nastawienie do rozmówcy. Jeżeli przychodzimy do szkoły ze szczerą intencją wyjaśnienia sprawy, wówczas to co przedstawiamy w postawie naszego ciała, gestykulacji i tonie głosu, to otwartość na rozmowę. Natomiast, jeżeli przychodzimy do szkoły na rozmowę z intencją walki, złości, niechęci, wówczas zamykamy się na rozwiązania i szukamy winnych. Przyjrzyjcie się z jaką intencją idziecie do szkoły: Ja im zaraz pokażę! Co za niesprawiedliwość! Albo: Chcę wesprzeć dziecko, zrozumieć intencję nauczyciela. Stąd, jeżeli twój rozmówca jest bardzo czuły na płaszczyznę relacji, to bardziej skoncentruje się nie na fakcie, a właśnie na waszym podejściu do sytuacji.

Płaszczyzna ujawniania siebie

To co mówimy i w jaki sposób sprawia, że odkrywamy nasze wnętrze na rozmówcę. Dosłownie pokazujemy siebie. I na bazie powyższego zdania można zauważyć, że:

dziecko jest dla mnie ważne
cenię sobie sprawiedliwość
nie akceptuję takiego zachowania
jestem zaangażowany

Bardzo często, gdy do mnie przychodzą rodzice zastanawiam się, jaka niezaspokojona potrzeba kryje się za wypowiedziami rodziców? Dzięki temu staram się czytać między słowami i dopytywać o nią.

Płaszczyzna apelu

Tu już jest łatwiej. Każda nasz wypowiedź niesie w sobie apel, prośbę o coś. W przykładowym zdaniu apelem jest: Wyjaśnij mi to i wycofaj uwagę lub Zrób coś z tym. Może być tak, że po rozmowie z nauczycielem doszliśmy do wyjaśnienia sytuacji, która wskazywać będzie na fakt, że nauczyciel miał podstawy do wpisania uwagi, wówczas nasz apel pozostanie tylko na płaszczyźnie: Wyjaśnij mi to. Natomiast, gdy okaże się, że niesłusznie wpisana została uwaga, wówczas apelem jest: Anuluj uwagę.

Dobrze jest mieć świadomość, że każdy z nas różnie słucha wypowiedzi. Każdy z nas może z zupełnie innej płaszczyzny odbierać to, co mówię. Stąd, gdy coś chcę przekazać, a druga osoba odpowiada szybko: OK, zróbmy tak. To wiem, że słyszy mnie z płaszczyzny apeli. Natomiast, gdy nagle wzburza się i wręcz zapowietrza, mówiąc: No co pani mówi?! Wówczas wiem, że słyszy mnie z płaszczyzny relacji. Uff, komunikacja to wyzwanie dla każdego.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Jej wysokość FUKO

Odkąd poznałam FUKO, porozumiewanie się z ludźmi stało się łatwiejsze. Bardzo często wpadamy w sidła oceny i oskarżenia. FUKO, to informacja zwrotna pozbawiona oceny, przez co druga strona nie reaguje odwetowo i czujemy się lepiej zrozumiali. Pozwólcie, że wam ją przedstawię. FUKO, to akronim od słów Fakt, Uczucie, Konsekwencja, Oczekiwania.

Fakt –to, co widzę okiem kamery, bez interpretacji
Uczucie –towarzyszące mi emocje
Konsekwencje –to, co się ze mną wiąże, z czym przyjdzie mi się zmierzyć
Oczekiwania –potrzeba, moja potrzeba

Przykład:

Jestem mamą dwóch niezwykłych córek. Kiedy wracałam do domu ze szkolenia, otwierając drzwi, w przedpokoju najczęściej porozrzucane były buty. Momentalnie rosła we mnie złość a zmęczenie odbierało mi uważność. Wówczas najczęściej wybuchałam na dziewczyny. Od momentu poznania FUKO, zdecydowałam się przetestować na swoich córkach. Wchodząc do domu, widząc porozrzucane buty mówiłam:

Fakt – buty są porozrzucane w przedpokoju
Uczucie – denerwuję się
Konsekwencja –zamiast miło spędzić z wami czas, walczę ze swoją złością
Oczekiwania – potrzebuję poukładanych butów, gdy wracam do domu.

Na początku brzmi to bardzo oficjalnie, ale musi wybrzmieć całość. Kolejnym razem skracałam komunikat: Denerwuję się, bo buty są porozrzucane w przedpokoju. Potrzebuję porządku. Aż doszłam do krótkiego komunikatu: Dziewczyny, buty. I powiem, że życie nabrało barw. Teraz moje córki rozumieją, dlaczego tak ważne dla mnie są poukładane buty.

Natomiast jak tą metodę wykorzystać w szkole?

Gdy od swojego dziecka otrzymacie informację, wówczas nim spotkasz się z nauczycielem przygotuj sobie FUKO jako rozpoczęcie rozmowy.

Przykład:

Twoje dziecko poskarżyło ci się, że w szkole nauczyciel, np. z historii kolejny raz bierze je do odpowiedzi i komentuje jego wypowiedź w taki sposób, że klasa się z niego naśmiewa.

Fakt: Moja córka powiedziała mi, że trzeci raz z rzędu (to ma być prawda) jest odpytywana przy tablicy, na forum klasy a nauczyciel komentuje jej wypowiedź, cytuję: „No większych banialuk nie słyszałem”.
Uczucie: Czuje się wtedy zawstydzona i jest jej przykro.
Konsekwencja: Poprzez skrępowanie nie jest w stanie przypomnieć sobie faktów.
Oczekiwania: Chciałaby, by nauczyciel nie komentował jej wypowiedzi w ten sposób.

Tak, moi drodzy, potrzebna jest cała wypowiedź. Zwróćcie uwagę, że wypowiadając się w ten sposób nie „uderzamy” w nikogo. Odnosimy się od uczuć, faktu i potrzeby dziecka. Dokładnie tak samo, można tę wypowiedź przesiać przez swój filtr.

Przykład:

Fakt: Moja córka powiedziała mi, że nauczyciel historii bierze ją trzeci raz z rzędu do tablicy i komentuje jej wypowiedź słowami, cytuję: „No większych banialuk nie słyszałem”.
Uczucie: Zdenerwowałam się tym.
Konsekwencja: Taki komentarz wpływa na samoocenę córki.
Oczekiwania: Potrzebuję, by nauczyciel nie używał takiego komentarza wobec mojej córki.

To tyle, chociaż wcale nie wszystko. Zachęcam was do otwartej i opartej na szczerych intencjach komunikacji z nauczycielem. Odpowiedni dobór słów otwiera większość ludzi. Tak, są wśród nas osoby, z którymi nie nawiążemy komunikacji i porozumienia i wtedy… odpuście. Proponuję wówczas wykorzystać autorytet w postaci osoby trzeciej. Jeżeli jest to nauczyciel historii, to może warto porozmawiać z wychowawcą lub pedagogiem. Warto czasem poprosić o wsparcie i lepiej z niego skorzystać, niż skonfliktować się do takiego momentu, aż sprawa nie trafi do kuratorium.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak rozmawiać z nauczycielem?

Anna Wojtczak — Sun, 08 May 2022 05:00:00 +0000

Szkoła to miejsce, gdzie oprócz uczenia się nowych rzeczy, zdobywania wiedzy i umiejętności oraz uczenia się współpracy w grupie, zdarzają się też trudne sytuacje. Kiedy jako rodzice powinniśmy zareagować i jak to zrobić, by nie zlekceważyć potrzeb dziecka i jednocześnie zachować przestrzeń na przeanalizowanie reakcji związanej z przedsięwziętą informacją?

Żelazna zasada

Kiedy nasze dziecko przychodzi do domu z informacją, która bardzo je dotknęła, wówczas w pierwszej kolejności należy zadbać o jego emocje. Dobrze byłoby przerwać czynność, którą się robi w danym momencie, wspólnie usiąść i porozmawiać. Ważne jest to dlatego, że dajemy w ten sposób sygnał naszemu dziecku, że to co mówi jest dla nas ważne. Dobrze jest też zamiast użyć stereotypowych komunikatorów typu:

– Oj, przykro mi. Nie przejmuj się, co nie zabije, to cię wzmocni.
– A tam, widocznie miała zły dzień.
– Nie przesadzaj, nic takiego złego się nie stało.
– Nie przejmuj się. Chodź mam dla ciebie coś dobrego.
– Co za głupia baba / głupi facet. Zaraz jej / mu pokażę.

Żadne z tych zdań nie pomagają dziecku. Bardziej bagatelizują, zaprzeczają temu co dziecko czuje, atakują, lekceważą i zachęcają do przejadania smutku. To, co wasze dziecko potrzebuje to wysłuchania, zrozumienia, przytulenia i zapytania:

– Rozumiem, że było to dla ciebie trudne. Nawet nie wyobrażam sobie, jak ci smutno. Czego potrzebujesz w tej chwili? lub Co chcesz z tym zrobić?

To ważne pytania, ponieważ jako rodzicom włącza się nam od razu potrzeba szybkiej reakcji lub zlekceważenie. Jeżeli mamy tendencję do wyręczania swojego dziecka w rozwiązywaniu problemów za niego, to szybko sięgamy za telefon, dzwonimy do rodzica dziecka, które „skrzywdziło” nasze lub dzwonimy do nauczyciela z poleceniem „załatwienia tej sprawy”. W ten sposób zabieramy sprawstwo naszym dzieciom. Uczymy je bezradności na trudne sytuacje, które i tak będą się pojawiać w ich życiu. Stąd zanim chwycicie za telefon usłyszcie czego potrzebuje wasze dziecko i jak widzi sposób rozwiązania tej sytuacji? I uwaga! Jeżeli wcześniej wyręczaliście dziecko w rozwiązywaniu trudnych sytuacji, wówczas może chcieć, byście to wy rozwiązali i obecną. Nadszedł jednak czas na wprowadzenie małych zmian i poproszenie dziecka, jakby ono mogło zrobić to samodzielnie. Może podejdzie jutro do kolegi/koleżanki i z nim porozmawia o tym, jak się poczuło. Gdy ta osoba zbagatelizuje je lub nadal zacznie atakować, wówczas zaproponuj, by porozmawiało z wychowawcą lub innym nauczycielem, którego darzy szacunkiem i zaufaniem. Jeżeli i tu spotka się z oporem, wówczas tak, to jest ten moment, kiedy mamy rodzicielski obowiązek zareagowania.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Umówcie się na spotkanie

To ważny moment. Pamiętajcie o kilku zasadach:

Nie wpadajcie do szkoły w czasie lekcji i dyżuru nauczyciela. Nauczyciela zadaniem jest prowadzić zajęcia, a nie konwersować z wami przy uchylonych drzwiach. Sami jako rodzice chcielibyście, by nauczyciel pracował z waszym dzieckiem, a nie rozmawiał z rodzicem. Przerwa też nie jest dobrym momentem, szczególnie, gdy nauczyciel ma dyżur. Jego uwaga jest rozproszona, bo obserwuje uczniów na korytarzu, podobnie jest z jego uważnością. Na korytarzu jest często hałas i trudno się skupić na naszych słowach.
Pozwólcie sobie wywentylować trudne emocje jakie w nas goszczą. Złość, żal, rozżalenie sprawiają, że trudniej nam konstruktywnie szukać rozwiązań.

Dobrą praktyką byłoby zadzwonienie do szkoły i poproszenie nauczyciela o spotkanie. Nie, nie załatwiajcie sprawy przez telefon! Umówcie się na spotkanie podając dwa terminy i proponowaną godzinę spotkania. Bądźcie elastyczni. Można także napisać wiadomość na e-dzienniku, Pamiętać należy o tym, że słowo nie niesie ze sobą ładunku emocjonalnego i może być zinterpretowane zupełnie inaczej, niż myśmy chcieli. Wiadomość ma być prośbą o spotkanie.

Przykład.

Dzień dobry Pani.
Jestem mamą Oli. Dzisiaj córka przyszła ze szkoły i była bardzo rozgoryczona, ponieważ chłopcy z jej klasy (dokładnie – kto?) zabrali jej tornister i wrzucili do męskiej toalety. Takie zdarzenie miało już miejsce trzeci raz. Pomimo, że Ola ich prosiła, by więcej jej tego nie robili, oni nie reagują na tą prośbę. Niepokoi mnie ta sytuacja i chciałabym z Panią na te temat porozmawiać. Mam do dyspozycji wolną środę i piątek w godzinach popołudniowych. Czekam na informację i pozdrawiam. Anna Wojtczak

Ta wiadomość ułożona jest według klucza informacji zwrotnej, która nie ma w sobie ani oceny, ani ataku. W związku z tym pozbawiona jest negatywnego ładunku emocjonalnego. Nazywa się FUKO. To akronim od pierwszych liter F – jako fakt, U – jako uczucia, K – konsekwencje, O – oczekiwania. Jak to zostało ujęte w emailu?

Fakt – chłopcy z jej klasy wrzucili jej tornister do męskiej toalety i jest rozgoryczona.
Uczucia – niepokoi mnie to.
Konsekwencja – mimo nauczenia córki reakcji, oni nie reagują i nie przestają wrzucać jej tornistra do toalety.
Oczekiwania – chcę się spotkać z nauczycielem.

Tak przygotowani możemy wybrać się na spotkanie z nauczycielem, a jak przeprowadzić z nim rozmowę o tym w drugiej części bloga.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak się uczyć? #3 – Jak wykorzystać różne rodzaje inteligencji w uczeniu się?

Anna Wojtczak — Sun, 27 Mar 2022 05:00:00 +0000

Albert Einstein, gdy był w szkole, uważany był za debila. Jego matka otrzymała nawet list, by go zabrała ze szkoły, ponieważ jego pytania zakłócają dyscyplinę klasową.

Winston Churchill słabo radził sobie w szkole. Jąkał się i seplenił, a Thomas Edison był bity rzemieniem w szkole, gdyż zadawał za wiele pytań. Chłostano go tak często, że z obawy przed skatowaniem, matka wypisała go ze szkoły po niespełna trzech miesiącach nauki.

Każdy z nas ma inny styl uczenia się oraz styl pracy. Niestety szkoły w dalszym ciągu działają tak, jakby wszyscy ludzie byli identyczni. Wiele złego wniosły testy na inteligencję, gdyż przyjmują, że inteligencja jest cechą wrodzoną. Testy na inteligencję w pewnym stopniu sprawdzają poziom pewnych naszych zdolności, lecz z pewnością nie wszystkich. Poznaj więc siedem rodzajów inteligencji Howarda Gardnera.

Inteligencja językowa

Jeżeli twoje dziecko jest wrażliwe na wzorce, systematyczne i zorganizowane. Lubi słuchać, czytać i pisać. Nie ma kłopotów z ortografią. Lubi gry słowne i łatwo zapamiętuje szczegóły, a do tego lubi prowadzić dyskusje, to zapewne ma wysoko rozwiniętą inteligencję językową.

→ Jak wykorzystać inteligencję językową w uczeniu się?

Opowiadaj materiał, który ma poznać w formie historyjek. Świetnie sprawdzają się tu tematy z historii, biologii, geografii, fizyki, przyrody, języka polskiego. Graj z nim w gry pamięciowe dotyczące nazw i miejsc. Dobrze sprawdzą się fiszki i fiszki autokorekcyjne. Zachęcaj do pisania i czytania opowiadań i anegdot. Prowokuj do prowadzenia dyskusji i debat. Otwieraj przestrzeń na tworzenie własnych gier i zagadek edukacyjnych. Kierunkuj na przeprowadzanie wywiadów lub redagowania gazetki szkolnej, rodzinnej.

Inteligencja logiczno-matematyczna

Jeżeli twoje dziecko lubi myśleć abstrakcyjnie, jest dobrze zorganizowane i liczenie nie sprawia mu problemów. Precyzyjnie się wysławia, bez „ozdobników” językowych – konkretnie. Lubi pracować z komputerem i rozwiązywać problemy. Robi uporządkowane notatki i eksperymentuje w logiczny sposób, to zapewne masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji logiczno-matematycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję logiczno-matematyczną w uczeniu się?

Zachęcaj i kierunkuj do rozwiązywania problemów, bez podawania rozwiązań. Graj z nim w gry wymagające obliczeń matematycznych. Zachęcaj do rozwijania mocnych stron – zapisz na ciekawe zajęcia rozwijające jego zdolności. Ucz rozwiązywania zadań krok po kroku, myślenia dedukcyjnego – przez zabawę „Zagadki detektywistyczne”, chociażby. Pozwól używać komputera do obliczeń i tworzenia arkuszy kalkulacyjnych. Zachęcaj do doświadczeń praktycznych.

Inteligencja wizualno-przestrzenna

Jeżeli twoje dziecko myśli obrazami. Tworzy w umyśle rozmaite wizerunki rzeczywistości, używa przestrzeni w rysunkach. Lubi sztukę: rysunki, malarstwo, rzeźbę. Bez trudu „czyta” mapy, wykresy czy diagramy. Zapamiętuje miejsca za pomocą obrazów i tak je przywołuje z pamięci. Ma dobre wyczucie koloru. Wykorzystuje wszystkie zmysły podczas tworzenia obrazu, to zapewne jest osobą o wysoko rozwiniętej inteligencji wizualno-przestrzennej.

→ Jak wykorzystać inteligencję wizualno-przestrzenną w uczeniu się?

Podczas nauki wykorzystuj różnego typu ilustracje o czystych kolorach. Zachęcaj do swobodnego rysowania, tworzenia map i wykresów. Naucz korzystać z Mapy Myśli, wizualizacji różnych zagadnień. Dobrze sprawdza się tu Pałac Simonidesa. Umieść na ścianach plansze edukacyjne. Pozwól uczyć się w różnych miejscach, by zyskało różną perspektywę. Naucz stosować grafikę komputerową, grupowanie elementów, przedstawiać plany za pomocą diagramów.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Inteligencja muzyczna

Jeżeli twoje dziecko jest wrażliwe na rytm, tonację i barwę dźwięków, reaguje wrażliwością na ładunek emocjonalny muzyki. Czasem jest głęboko uduchowione, nieobecny podczas słuchania muzyki, jakby się zatapiało w niej, to wiedz, że masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji muzycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję muzyczną w uczeniu się?

Naucz je uczyć się treści do zapamiętania w postaci piosenki, którą lubi. Zapisz na zajęcia z gry na jakimś instrumencie. Zachęć do uczenia się w towarzystwie muzyki barokowej. Zachęć do przystąpienia do chóru. Wpływaj na jego nastrój poprzez ulubioną muzykę. Ucz łączenia muzyki z innymi przedmiotami. Zachęcaj do malowania podczas słuchania muzyki. Zachęć do komponowania muzyki za pomocą komputera.

Inteligencja kinestetyczna

Jeżeli twoje dziecko wyjątkowo panuje nad swoim ciałem i przedmiotami. Potrafi rozłożyć czynności w czasie. Reaguje automatycznie. Najlepiej uczy się poprzez ruch. Lubi uczestniczyć w zajęciach sportowych. Lubi uczyć się z wykorzystaniem pomocy dydaktycznych, którymi może manipulować. Pamięta raczej to, co było wykonywane, a nie to co było mówione czy pokazywane. Wrażliwe jest na otoczenie; słuchając, bawi się różnymi przedmiotami. Wierci się, jeśli jest zbyt mało przerw, to masz w domu dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji kinestetycznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję kinestetyczną w uczeniu się?

Naucz dziecko wykonywać ćwiczenia fizyczne w czasie których staje się przedmiotem, o którym się uczy. Zachęcaj do tańczenia w czasie nauki, wykonywania ruchów, które związane będą z tematem, który przerabia. Inscenizuj scenki dramowe z materiału do nauczenia się. Do nauk ścisłych wykorzystujcie pomoce naukowe. Powtarzajcie materiał podczas jazdy na rowerze, wspinaniu się czy pływaniu. Naucz tworzyć modele z klocków. Pstrykajcie palcami, tupcie nogą, skaczcie itp.

Inteligencja społeczna

Jeżeli twoje dziecko jest dobrym rozjemcą i negocjatorem. Łatwo nawiązuje kontakty z innymi dziećmi. Lubi przebywać wśród ludzi. Ma wielu przyjaciół. Lubi prace grupowe, lubi współdziałać. Chętnie bierze udział w dyskusjach i kontroluje jej przebieg jako mediator to zapewne masz dziecko o wysoko rozwiniętej inteligencji społecznej.

→ Jak wykorzystać inteligencję społeczną w uczeniu się?

Stwórz mu przestrzeń do wspólnego uczenia się z innymi. Rób dużo przerw, które pozwolą na rozmowę towarzyską. Naucz dzielić się wiedzą w parze z innym dzieckiem. Zamieńcie naukę w zabawę. Świętujcie zakończoną naukę. Naucz dostrzegać związki przyczynowo skutkowe. Naucz troszczyć się o innych. Wykorzystuj grę „Znajdź kogoś, kto…”

Inteligencja intuicyjna

Jeżeli twoje dziecko dobrze zna siebie, swoje potrzeby, jasno je określa. Jest wyczulone na uznawane przez siebie wartości, ma bliski kontakt ze swoimi uczuciami. Ma intuicję, bywa bardzo skryte. Pragnie wyróżniać się od większości. Potrafi samo się motywować i jest świadome swoich zalet i słabości, to zapewne jesteś rodzicem dziecka o wysoko rozwiniętej inteligencji intuicyjnej.

→ Jak wykorzystać inteligencję intuicyjną w uczeniu się?

Naucz prowadzić osobiste rozmowy „od serca”. Pozwól mu być odmiennym od grupy. Wspólnie poszukajcie osobistych afirmacji i umieśćcie je w pokoju. Ucz dociekliwości. Naucz dyskutować o jego doświadczeniach i związanymi z nimi emocjami. Daj mu czas na refleksję. Znajdźcie czynniki blokujące uczenie się korzystając z różnych działań stymulujących, jak: motywowanie, pobudzanie zainteresowań, szanowanie wyboru dziecka, dawanie czasu, współdziałanie, nagradzanie dobrych pomysłów.

Jak widzisz, każdy z nas ma swoja przestrzeń w rzeczywistości. Spójrz na swoje dziecko i pozwól mu rozwijać się w zgodzie z własną inteligencją. Pamiętaj, by go nie fokusować tylko na jego wybranej. Pokaż mu różne sposoby uczenia się, by miało możliwość łączenia swojej wiodącej inteligencji z inną. Dzięki temu rozwój jego będzie bardziej harmonijny.

Jeżeli jesteście zainteresowani warsztatami efektywnego uczenia się dziecka, zapraszam do kontaktu ze mną.

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak się uczyć? #2 – Jak mózg pomaga nam w nauce

Anna Wojtczak — Sun, 20 Mar 2022 06:00:00 +0000

Tony Buzan twierdzi, że: „Chcąc lepiej wykorzystać swój mózg musisz go lepiej poznać. Najpierw dowiedz się jak jest zbudowany, a następnie, jak pracuje. Jak działa pamięć? W jaki sposób się koncentrujemy? W jaki sposób przebiega proces twórczego myślenia? Musisz więc dosłownie zacząć badać i zgłębiać samego siebie.”

Cztery mózgi w jednym

Nie wiem czy wiesz, ale posiadasz cztery odrębne mózgi w jednym – na trzech różnych poziomach od szczytu do pnia mózgu oraz czwarty, który kryje się za nimi. Drugą, już bardziej znaną rzeczą jest fakt, że twój mózg ma dwie półkule. Każda z nich steruje innymi funkcjami i w inny sposób przetwarza informacje. Lewa półkula odpowiada za mowę, logiczne myślenie, liczenie, zdolności matematyczne, szeregowanie. Prawa półkula odpowiada za rytm, muzykę, rymy, obrazy, wyobraźnię. Obie półkule łączy ciało modzelowate, które przenosi informacje natychmiast jak post wrzucony w social media. Mózg pracuje na co najmniej czterech długościach fal – jakbyś posiadał cztery różne kanały radiowe. Najbardziej rozwinięta część mózgu ma sześć wyraźnych warstw. Poza tym posiadasz aktywną, świadomą część mózgu i część działającą podświadomie. I ku zaskoczeniu, duża część zdobywanej przez nas wiedzy jest przyswajana podświadomie. I by zakończyć ten wywód dotyczący mózgu w uproszczeniu można powiedzieć, że:

Dolna część naszego mózgu, czyli pień, steruje odruchami. Takimi jak: oddychanie, mruganie czy bicie serca.
Centralna część naszego mózgu kontroluje nasze emocje i uczucia. Nosi nazwę układu limbicznego, z łaciny limbus – kołnierz, bo otacza pień mózgu jak kołnierz.
Górna część mózgu jest odpowiedzialna za myślenie, mówienie, rozumowanie i tworzenie. Jej łacińska nazwa to corex – kora.
Z tyłu natomiast znajduje się móżdżek, w którym mieści się „pamięć kinestetyczna”. To dzięki niej zdobywasz wiedzę i umiejętności poprzez działanie. Przykładem może być jazda na nartach, samochodem, pływanie. Mimo, że zaprzestaniesz pływania na kilka lat, to w momencie wejścia do wody bez problemu popłyniesz. Tych czynności się nie zapomina. Zawsze można do nich wrócić. Stąd, jeśli się czegoś uczysz dobrze dodać ruch do nauki.

Pień mózgu nosi czasem nazwę „mózgu gadziego”, ponieważ został przez nas odziedziczony po gadach. Kontroluje on bicie serca i wiele odruchów pierwotnych. Ma on wdrukowany program: walcz, ucieknij albo zamroź się na widok niebezpieczeństwa.

Powyżej pnia mózgu znajduje się układ limbiczny, zwany także „mózgiem ssaków pierwotnych”. To dzięki niemu nowo narodzone dziecko po przystawieniu do piersi matki od razu zaczyna ją ssać. Ta część mózgu jest bardzo ważna do procesu nauki, ponieważ umieszczony w niej ośrodek emocji i odczuć seksualnych jest ściśle powiązany z zapamiętywaniem informacji. Dlaczego? Ponieważ łatwiej zapamiętujemy informacje, gdy jesteśmy w nie zaangażowani emocjonalnie.

Na szczycie układu limbicznego znajdują się dwie półkule mózgowe i kora mózgowa pokrywająca wszystko jak pomarszczony pies rasy Shar-Pei. Kora mózgowa ma sześć warstw i każda z nich pełni inną funkcję. To właśnie dzięki niej człowiek jest gatunkiem wyjątkowym.

Funkcje poszczególnych płatów

Płaty czołowe odpowiedzialne są za myślenie, rozumienie, planowanie, ocenę sytuacji oraz emocji, konsekwencji podejmowanych decyzji, procesy pamięciowe i uwagi.

Strefa ruchowa kory mózgowej odpowiedzialna jest za wykonywanie dowolnych ruchów ciała.

Płat skroniowy umożliwia nam wypowiadanie słów jak i ich zrozumienie. Odpowiada również za modulowanie tonu głosu i dostosowanie odpowiedniej szybkości mówienia.

Płat ciemieniowy odpowiada za odczuwanie wrażeń zmysłowych, uczestniczy w procesach poznawczych i odpowiada za nasze zdolności przestrzenne.

Płat potyliczny to twój ośrodek wzroku. Odbiera i interpretuje zapamiętane bodźce wizualne.

Móżdżek odpowiada za prawidłową postawę ciała, zachowanie równowagi. Kontroluje ruch gałek ocznych. Bierze udział w uczeniu się nowych ruchów i zaplanowanych przez nas ruchów dowolnych (nauka gry na gitarze czy jazda na rowerze).

No i na końcu Odźwierni: ciało migdałowate, hipokamp i jądro ogniste. To oni przekazują ważne informacje do różnych części mózgu.

Sześć głównych szlaków wiodących do mózgu

Pamiętaj o tym, że to czego się uczymy, a nasz mózg pomaga nam w zapamiętaniu tych informacji, wiedzie przez sześć szlaków. Uczymy się przez: patrzenie, słuchanie, smakowanie, dotykanie, wąchanie i poprzez wykonywanie czynności. W ten oto sposób mając w domu małego ucznia zobacz, jakimi zmysłami najchętniej posługuje się on w czasie nauki. Każdy ma wszystkie, jednak posiadamy jeden preferowany.

Najchętniej nasze dzieci, my także, uczą się wybierając jeden z trzech stylów:

Kinestetyczno–dotykowy. Dzieci lubią pracować w grupie, wykonując jakieś projekty, zadania. Eksperymentują, doświadczają, poruszają się. Stąd, gdy twoja pociecha wierci się, potrzebuje wstać, chodzić, głośno powtarzać i gestykulować, to pozwól jej na to. Ono uczy się poprzez ruch.
Wzrokowy. Dziecko potrzebuje obrazów, skojarzeń wizualnych. Jak czegoś nie widzi, to nie zapamiętuje. To dla niego są różnego rodzaje plansz i obrazów. Niekoniecznie chodzi tu o słowo drukowane. Niewielu wzrokowców uczy się poprzez czytanie. Dla nich stworzone są mapy myśli, notatki graficzne, obrazowe skojarzenia, komiksy. Podczas zdalnego nauczania największym dla nich problemem był brak skoncentrowania się na nauczycielu, który nie pokazywał się w kamerce.
Słuchowy. Uczniowie preferujący ten styl nauki wolą naukę poprzez dźwięk, muzykę i mowę. W czasie nauki wodzą oczyma za nauczycielem, potrzebują skupienia na nim. Rozpraszają go inne dźwięki. Taki uczeń w szkole, to marzenie nauczyciela – siedzi, słucha i wie. Natomiast w klasie żywiołowej może mieć problem z zapamiętywaniem. To dla niego idealne jest nagrywanie fragmentów tekstów i słuchanie ich, chociażby w czasie jazdy na rowerze.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Nakarm mózg

Wielokrotnie powtarzane: Jesteś tym, co jesz braci Morgan, oddaje sens naszemu istnieniu. Mózg potrzebuje energii, by móc działać. Oczywiście otrzymuje go z pożywienia, które mu dostarczasz. U osoby dorosłej mózg zużywa około dwudziestu procent energii wytwarzanej przez organizm. Mózg czerpie energię z glukozy, której bogatym źródłem są świeże owoce i warzywa. Potrzebuje on także stałe dostawy innych składników odżywczych, w tym sodu i potasu. W skrócie można powiedzieć, że sód i potas dostarczają pompom, przekazującym sygnały przez mózg, energii. Brak ich w pożywieniu spowodować może anoreksję, senność, zamroczenie i wymioty. Potas podobnie jak i glukoza znajduje się w owocach i warzywach. Największym ich źródłem są banany, pomarańcze, morele, awokado, melon, nektaryny, brzoskwinie, pomidory, ziemniaki, dynia i karczoch. Zadbaj w diecie o oleje roślinne, ponieważ są źródłem kwasu linolowego, którego mózg potrzebuje do naprawy osłonek mielinowych otaczających „szlaki informacji”. Dobrze naoliwione płynnie i sprawnie przekazują sygnały. Stąd przygotuj dziecku sałatkę z warzyw i dodaj łyżeczkę dobrej jakości oliwy. Jedna łyżeczka na dzień wystarczy. Nasze dzieci lubią słodkie napoje, które przynoszą więcej szkody niż pożytku. Pamiętaj, że zawarty w nich cukier na chwilę daje energetycznego „kopa”, by po chwili wywołać znużenie i chęć położenia się. Kawa i herbata natomiast odwadniają organizm. Stąd, by przywrócić równowagę w organizmie podawaj dziecku wodę do picia z cytryną, pomarańczą, listkiem mięty, jeśli nie lubi czystej. Często na warsztaty z rodzicami dotyczących uczenia dzieci, jak maja się uczyć, proszę by przynieśli jakieś przekąski. Nie zaskoczę cię, jeśli powiem, że były to ciasteczka, cukierki i czekolady. Nieliczni przynieśli owoce i orzechy. Nasze dzieci podczas nauki potrzebują przekąsek. Zadbaj od dzisiaj, by były przydatne dla pracy ich mózgu.

Jeżeli jesteście zainteresowani warsztatami efektywnego uczenia się dziecka, zapraszam do kontaktu ze mną.

Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie na stronie https://annawojtczak.pl/warsztaty-jak-sie-uczyc/

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak się uczyć? #1 – Techniki efektywnego uczenia się

Anna Wojtczak — Sun, 13 Mar 2022 06:00:00 +0000

Odwieczne pytanie rodziców. Nasze dzieci żyją w świecie mediów. Praktycznie ich umysł, podobnie jak i nasz, jest stale rozproszony. Różnica polega na tym, że nasze dzieci są na początku drogi i potrzebują zgromadzić wiedzę. Dzisiaj będę chciała wam przedstawić kilka sposobów na efektywną naukę. Zacznę od kilku zasad, które powinniście wprowadzić we własnym domu i konsekwentnie tego pilnować.

Zasady czyli kontrakt

Z każdą z moich córek podpisywałam kontrakt dotyczący spraw domowych i nauki. Kontrakt zawierał podstawowe zasady uczenia się, organizacji miejsca i czasu na naukę. Usiądźcie w przyjaznej atmosferze i porozmawiajcie o tym, jak wasze dziecko się uczy? Które przedmioty sprawiają mu przyjemność, a które najchętniej wyrzuciłoby z programu? Zauważ korelację czy nielubiany przedmiot nie łączy się z nauczycielem, którego dziecko nie lubi? Zawsze powtarzam, że dziecko nie uczy się od nauczyciela, którego nie lubi. Stąd duże prawdopodobieństwo, że słabe wyniki wiążą się z brakiem relacji uczeń–nauczyciel. Co wtedy zrobić? Są dwa, a właściwie trzy sposoby. Pierwszy porozmawiać z dzieckiem, czego potrzebowałoby, by mimo braku sympatii do nauczyciela powtarzać materiał z tego przedmiotu? Może po raz pierwszy zacznie się nad tym zastanawiać. Razem możecie poszukać rozwiązań. Zróbcie burzę mózgów i przykłady, nawet najbardziej głupie zapiszcie na kartce. Im większa zabawa, tym bardziej otwarty umysł. Niczego nie krytykuj ani nie oceniaj. Bądź sprzymierzeńcem, bo w przeciwnym razie dziecko się zamknie i przestanie z tobą współpracować. Drugim sposobem jest znalezienie rówieśnika z klasy, z którym mogłoby się pouczyć. Tutoring czyli wspólne uczenie się jest jedną z metod efektywnego uczenia się. Ostatnim sposobem są korepetycje z osobą, która wytłumaczy dziecku materiał, którego nie rozumie.

Co powinien zawierać kontrakt:

1.Godziny, w których najlepiej mu się uczy

Pamiętaj, że godziny bliskie powrotowi ze szkoły są najlepsze, ponieważ aktywna jest jeszcze pamięć świeża. Po zjedzeniu obiadu i krótkiemu wypoczynku dobrze jest przejść do nauki. Nawet jeśli wasze dziecko stwierdzi, że nie ma zadania domowego, ma przejrzeć notatki z zeszytu z danego dnia i rozdział z podręcznika. Dobrą metodą jest wyciągnięcie podręczników i zeszytów z plecaka zaraz po przyjściu do domu i ułożenie na dwie kupki. Jedna, gdzie są zadania domowe; druga, gdzie ich nie ma. W ten sposób od razu rzuca się w oczy, ile ma dziecko do zrobienia.

2.Miejsce do nauki

Panowała kiedyś opinia, że dziecko powinno mieć swój kąt do nauki. Nie zgadzam się z tym. Ponieważ siedzenie stale w tym samym miejscu powoduje, że nasz mózg się nudzi. By się uczyć potrzebuje zmiany. Także pozwól, by leżało na dywanie, siedziało na kanapie, chodziło po pokoju, pracowało w salonie. Same dziecko niech decyduje, gdzie mu się dzisiaj lepiej uczy. Dodatkową bardzo ważną informacją jest… niestety porządek na biurku. Im większy bałagan wokół, tym trudniej skupić uwagę na nauce. Wszystkie potrzebne przybory powinny być na wyciągnięcie ręki, ponieważ odrywanie się od nauki w poszukiwaniu chociażby linijki powoduje, że potrzebuje średnio 7 minut czasu, by na nowo skupić swoją uwagę na nauce. My, dorośli mamy tak samo. Także zapomnijcie o multitaskingu. To nie działa. Pożera więcej czasu, niż byśmy skupili się na jednym zadaniu, a potem przeszli do drugiego.

3. Multimedia

Nie znam twojego dziecka, stąd trudno mi powiedzieć czy ma problem z mediami. Absolutnie jednak nasze dzieci nie powinny uczyć się z telefonem na biurku. Na czas nauki telefon powinien mieć wyłączone powiadomienia i leżeć w miejscu niewidocznym dla dziecka. Dobrym pomysłem jest, by leżał w drugim pokoju. Jeżeli dziecko potrzebuje dostępu do Internetu, ma zapewne tablet lub komputer. Jeżeli nie ma, wówczas uczy się do momentu przerwy, by w niej przejrzeć wiadomości i sprawdzić informacje w Internecie.

4. Przekąski

W czasie nauki mózg potrzebuje dużo energii, dlatego mądrze jest przygotować zdrowe przekąski. Świeże warzywa i owoce, orzechy, batoniki z ziarnami, czekolada, sok, woda mineralna, napary ziołowe. Słodycze sprawiają, że dziecko czuje się nadpobudliwe, by za chwilę zjechać energią w dół. Dlatego mimo, że smaczne dosłownie rozwalają skupienie na nauce.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Przydatne metody uczenia się

Zakreślacz

Znany od lat, chętnie używany przez dzieci i dorosłych. Najpierw czytamy cały tekst a potem czytając powtórnie zakreślamy te fragmenty, które są najważniejsze ich zdaniem. Mózg lubi kolor jaskrawożółty, gdyż zwraca na siebie uwagę. Niestety nauka z wykorzystaniem zakreślacza jest mało skuteczna. Przeprowadzone badania wskazują, że działa tuż przed sprawdzianem, badani osiągnęli wyniki na poziomie 74%. Natomiast napisanie tego samego testu po trzech dniach, dało już efekt 29%. Stąd polecam zakreślacz jako formę przygotowania do aktywnej nauki.

FAST

Metoda ta kojarzy się z szybkim uczeniem się. Nazwa to akronim od wyrazów

F (forget) –Zapomnij

Gdy nasze dziecko uczy się jakiegoś tematu, potrzebuje czasu, by go zapomnieć. Może to dziwnie brzmi, ale po zakończonym uczeniu się jakiegoś fragmentu wiedzy dobrze jest zrobić przerwę, by wiedza z pamięci krótkotrwałej przeszła w pamięć długotrwałą. Po średnio 2 godzinach, dobrze, żeby wróciło do notatek i je odtworzyło, dzięki temu treść lepiej zakorzeni się w jego pamięci.

A – Aktywność

Nauka bierna polega na kilkukrotnym czytaniu tego samego tekstu, takie wkuwanie go. Natomiast metoda aktywna angażuje całe dziecko. Może szukać gotowych testów do sprawdzenia danego działu, zapisywać pytania, na które samo odpowie, zrobi notatkę w postaci mapy myśli. Im więcej i różnych metod zastosuje, tym lepsze wyniki.

S – Stan

Dokładne z jakim nastawieniem siądzie do nauki. Zmuszanie, ocenianie i deprecjonowanie dziecka sprawią, że z niechęcią zacznie pracować. Zapewne też tak masz, że w sytuacji gdy ktoś cię do czegoś zmusza, tym większy opór generujesz i trudniej jest ci wykonać jakieś zadanie. Z dziećmi jest tak samo. Stąd dobrze jest odwołać się do kontraktu. Wcześniej porozmawiać, dać czas na relaks i stopniowo wprowadzać dziecko w stan aktywności do nauki. Nie włączaj telewizora, by nie czuło, że ono musi pracować, a ty sobie siedzisz i oglądasz telewizję. Dobrze, by widziało, że też jesteś czym zajęty/zajęta. Na stan wpływa wartościowy sen, dieta, ćwiczenia i nastawienie emocjonalne do nauki. Zadbaj, by dziecko chodziło spać o odpowiedniej porze, jego dieta była wartościowa i miało chociaż niewielki wysiłek fizyczny. Najprościej niech wyrzuci śmieci, posprząta, odkurzy dom, umyje łazienkę, wyskoczy po coś do sklepu. Naprawdę jest wiele sposobów na aktywność.

T (teach) – ucz, nauczaj

Pamiętasz może jak uczyłeś się przed sprawdzianem? Najczęściej siedzieliśmy na ławce pod klasą i wzajemnie się pytaliśmy. Jedna osoba tłumaczyła, reszta powtarzała po niej. Teach oparte jest na nauczaniu innych. Lepiej zapamiętasz treść, gdy będziesz innym tłumaczyć. Stąd zapraszam do zabawy w nauczyciela. Niech dziecko ustawi misie na tapczanie i im tłumaczy. Może tłumaczyć tobie lub uczyć się z koleżankami/kolegami. Możesz zamówić mu tablicę suchościeralną albo nakleisz na ścianie arkusz papieru, by mogło zapisywać informacje. Zapytaj dziecka, czego potrzebuje?

Technika Pomodoro

Fantastyczna technika zarządzaniem sobą w czasie. Nazwa wzięła się od minutnika w kształcie pomidora. Można wykorzystać minutnik w telefonie. Praca z tą techniką polega na zdecydowaniu najpierw, czego dziecko będzie się uczyło, następnie ustawia czasomierz na 25 minut i przez ten czas pracuje wyłącznie nad tym zadaniem, nie odchodząc od pracy. Po 25 minutach, gdy zegar zadzwoni, odznacza sobie skończoną I sesję nauki i robi 5 minutową przerwę. W tym czasie może napić się czegoś, skorzystać z toalety, porozmawiać z tobą. Po przerwie wraca do nauki na kolejną II sesję 25 minutową. W ten sposób pracuje jeszcze jedną, III sesję, a po IV sesji robi sobie dłuższą przerwę 15-30 minutową, gdzie można sprawdzić telefon. Przystępując do sesji z techniką Pomodoro, dziecko powinno mieć przygotowany materiał i podzielony na 4 części. Musi mieć określony cel. Może to być najpierw przeczytanie tekstu, potem zrobienie mapy myśli, następnie ułożenie pytań i odpowiadanie na nie lub przygotowanie fiszek.

Kto pyta, nie błądzi

Ta technika polega na tym, by do tekstu nad którym pracuje twoje dziecko układać pytania. Czytając tekst dziecko zaznacza ważne fragmenty i obok na kartce zapisuje pytania do nich. Mogą zaczynać się one od: Dlaczego…? Skąd…? Kto…? Gdzie…? Kiedy…? Po co…? Pytania można zapisywać na samoprzylepnych karteczkach i przyklejać je w wyznaczonych fragmentach podręcznika, ale tak, by wystawały. Po przerwie dziecko wraca do nauki i czyta po kolei pytania i na nie odpowiada. Jeżeli dobrze odpowie, może namalować sobie zieloną kropkę, jak się myli i musi zaglądać do podręcznika, wówczas maluje sobie pomarańczową kropkę, a gdy kompletnie nie zna odpowiedzi, wówczas maluje czerwoną kropkę. Można też odklejać karteczki, na które zna odpowiedzi. Metoda ta jest nieznacznie wydłuża czas nauki, średnio o 4 minuty, ale wiedza zakodowana w ten sposób zostaje w głowie na dłużej.

Metoda fiszek

Metoda stara jak świat, ale nadal fantastyczna. Sprawdza się nie tylko do nauki słówek języków obcych. Może dziecko sobie przygotować własnoręcznie fiszki na przykład do geografii, ucząc się nazwy państw i ich stolic. Z jednej strony państwo, z drugiej stolica. Może być także z jednej strony zapisane pytanie, a z drugiej odpowiedź. Ta metoda daje wiele możliwości zastosowań. Kiedy chcesz nauczyć dziecko pracować tą metodą, to przygotuj pojemnik z 5 przegródkami (polecam pojemnik na przyprawy lub sklejonych 5 kartoników po jakimś leku). Tak, ważne to jest, ponieważ chodzi o ilość powtórzeń. Najpierw dziecko wkłada fiszki do pierwszej przegródki. Następnie po kolei wyciąga fiszkę i jeżeli dobrze odpowie przekłada ją do drugiej przegródki. Jeżeli popełni błąd, wówczas fiszka zostaje w pierwszej przegródce. Tak długo powtarza fiszki z pierwszej przegródki, aż nie trafią do drugiej. Dopiero wówczas na nowo wyciąga po kolei fiszki z drugiej przegródki i odpowiada na nie. Sytuacja taka powtarza się, aż fiszki nie przejdą przez wszystkie przegródki. Wówczas wiedza zostaje dobrze zakotwiczona.

Metoda „Sprawdź się!”

Nim twoje dziecko przejdzie do nauki do sprawdzianu, niech się przetestuje z dostępnych arkuszach testowych w Internecie lub sam/sama taki przygotuj. Może też w postaci mapy myśli wypisać, co wie z danego działu. Od dawna już wiadomo, że uczymy się na błędach. Po zrobionym teście zobaczy, co umie, czego nie umie i gdzie popełnia błędy. Tego, co potrafi nie musi się uczyć. Natomiast całą uwagę na skupić na materiale, którego nie pamięta. Jest to fantastyczna metoda. Nauczyciele robią testy, by ocenić poziom wiedzy, dziecko zrozumie, że test przed uczeniem się, jest znakomitą formą sprawdzenie co wie, a czego nie wie.

Mapa myśli

Jest to moja ulubiona technika. Najpierw trzeba nauczyć dziecko schematycznych ikonek ludzików, przedmiotów, zwierząt. Robiąc mapę myśli nie chodzi o odwzorowywanie idealnych kształtów. Rysunki mają być czytelne dla dziecka. Dobrze, by dziecko miało zestaw swoich ulubionych cienkopisów i zakreślaczy i pracowało w zeszycie formatu A4. Im większa przestrzeń, tym bardziej twórcze podejście do pracy. Na środku umieszcza temat główny. Następnie rysując rozgałęzienia notuje w formie prostych słów kluczy najważniejsze informacje lub rysuje schematyczne rysunki. Mapa myśli jest znakomitą techniką, bo pobudza do pracy obie półkule mózgowe. Powyżej przykład takiej mapy.

Mnemotechniki

Jest ich bardzo wiele. Podam ci jedną z nich. Jak nauczyć się przypadków, kolejności stron świata czy planet? Wymyśleć własne zdanie, w którym poszczególne wyrazy zawierałyby pierwsze litery ciągu nazwy. Przykład: nazwy przypadków: M. D. C. B. N. Ms. W – Mama Dała Celinie Bułkę Na Marsjańską Wyprawę. Lecą Cegły, Dom Murują – pierwsze litery wyrazów w tym zdaniu reprezentują cyfry rzymskie: L – 50, C – 100, D – 500, M – 1000

Haki pamięciowe

Haki pamięciowe pozwalają lepiej zapamiętać ciągi liczbowe. Dziecko ma przypisać każdej liczbie od 0 – 9 jakiś graficzny znak, a następnie zapisać ciąg liczbowy za pomocą rysunku. Następnie wymyśleć historyjkę do niego. Dzięki temu bez problemu zapamięta numer telefonu, daty, kody itp.

Przedstawiłam dosłownie kilka z kilkunastu technik uczenia się. Jeżeli jesteście zainteresowani warsztatami efektywnego uczenia się dziecka, zapraszam do kontaktu ze mną

Wszystkie potrzebne informacje znajdziecie na stronie https://annawojtczak.pl/warsztaty-jak-sie-uczyc/

Zapraszam do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat i zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube.

Przeczytałeś już:

Jak przygotować dziecko do pójścia do szkoły?

Anna Wojtczak — Sun, 29 Aug 2021 05:30:23 +0000

Wielu rodziców czuje dyskomfort w momencie, gdy ich dziecko idzie do szkoły. Z jeden strony się cieszymy, że nareszcie rodzina po wakacjach zacznie funkcjonować w odpowiednim rytmie. Nie trzeba organizować dziecku pobytu w domu, koloniach, obozach. Mogą spokojnie wracać do pracy, bo wiedza, że dziecko jest pod opieką i ma zorganizowany czas. Tutaj rzeczywiście czujemy spokój. Niestety jest także druga strona medalu. Nasze lęki. Martwimy się, czy podoła nauce, czy znajdzie w szkole przyjaciół, czy będzie się w niej czuło bezpiecznie i dobrze. Często przenosimy nasze lęki jakie doświadczyliśmy sami w szkole na nasze dziecko, przez co mamy tendencję do reagowania z większym impetem niż sytuacja od tego wymaga. Czasem wręcz nie pozwalamy, by to nasze dziecko samo nauczyło się rozwiązywać swój problem, gdyż go wyręczamy w tym z powodu naszej nadgorliwości. Szkoła nie jest polem bitwy, wręcz przeciwnie, to miejsce, w którym nasze dziecko uczy się interakcji z innymi dziećmi. Uczy się reagować asertywnie na zaczepki i manipulacje. Buduje swoją pewność siebie i rozwija umiejętność rozwiązywania konfliktów. Tu jest taka mała gwiazdka*. Ale tylko wtedy, gdy otrzyma od nas wsparcie, zrozumienie i mądre przewodnictwo. Dlatego bez względu na wiek i klasę dobrze jest przygotować i siebie, i dziecko do pójścia do szkoły.

Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc każdemu rodzicowi w przygotowaniu siebie i dziecka do pójścia do szkoły.

Dodaj mu skrzydła

Wiedz o jednym, dziecko przychodzi na świat i jest w pełni kompetentne. Jest jednostką kompletną. Jedynie czego potrzebuje, to rozwijać swoje umiejętności pod pełnym wiary spojrzeniem rodziców. Zabraniając mu doświadczać, uczysz go braku wiary we własną sprawczość. Wyręczając je, uczysz, że nie da sobie samo z tym rady. Proszę, dla dobra własnego dziecka „wypuść” go spod skrzydeł i pozwól mu latać. Z początku będzie to robił nieporadnie, ale z biegiem dni zobaczysz, że świetnie sobie da radę. Od najmłodszych lat dawaj otuchy i wsparcia, że sobie poradzi. Pamiętaj: „nie strzelając z łuku, nigdy nie trafisz”. Nie musisz ukrywać przy tym swoich lęków, zadbaj o wspierający komunikat.

– Mamo, już nie chcę, byś mnie zawoziła do szkoły, chcę jechać z Alą, autobusem.
– Rozumiem, że chcesz z Alą jechać autobusem do szkoły. Jestem z ciebie dumna, chociaż się trochę martwię, bo dotychczas jeździłaś ze mną. Skoro o to prosisz, to znaczy, że jesteś gotowa. Mam tylko jedną prośbę.
– Jaką?
– Chciałabym, byś mi dała znać, że dojechałaś do szkoły. To pozwoli mi się przestać niepokoić.
– Dobrze.

Uwaga. Może zdarzyć się, że nasza córka nie da nam znać, że dojechała. Nie denerwujcie się, tylko przypomnijcie się smsem, krótko np. „Kochanie, dojechałaś”? Dziewczyna zapewne była także tym faktem podekscytowana i najnormalniej zapomniała, a wysyłając pełną pretensji wiadomość, tylko odbierzecie jej poczucie sukcesu. Jestem zwolenniczką celebrowania małych sukcesów z moimi córkami. Kupno gorącej czekolady i spacer po parku, albo kwiatek i miła karteczka. Małe celebracje…

Razem, nie osobno

A więc czas na organizację pokoju. Jego pokoju, a co za tym idzie pozwól dziecku na zaplanowanie i rozrysowane, jak go chce urządzić. Małe zmiany robią czasem wielki efekt. Przez przypadek nie przygotowuj mu niespodzianki pod jego nieobecność, malując, kupując nowe meble i sprzęt. Zabierasz dziecku poczucie sprawczości. Jeśli będzie mogło być w procesie tworzenia pokoju, chętniej będzie w nim przebywał. Chyba sam/sama nie bylibyście zadowoleni, gdyby wasz gabinet, ktoś wam urządził. Podobnie jest z plecakiem do szkoły, przyborami i okładkami na podręczniki. Twoje dziecko może mieć odmienny gust. Z doświadczenia wiem, że przybory kupowane przez rodziców, bez konsultacji z dzieckiem giną szybciej i nie znajdują znalazcy, bo ten najnormalniej nie pamięta swoich rzeczy, bo ich samo nie wybierało.

Słuchaj więcej, mniej mów

Każde rozpoczęcie roku i pójście dziecka do szkoły, może nieść pewien niepokój. Przyglądaj się swojemu dziecku i zagaduj o jego emocje związane ze szkołą: „Jakie emocje pojawiają się w tobie na myśl o kolejnej klasie?”; „Gdybyś miała magiczną różdżkę, co byś zmieniła w szkole?”; „Na jakiego nauczyciela się cieszysz?” Szukaj pytań otwartych, daj czas na odpowiedź i naprawdę chciej słuchać. Nie zaczynaj dyskusji, gdy jesteście zajęci. Nie ma nic gorszego niż rozpoczęcie rozmowy i przerwanie jej w połowie. Dziecko potrzebuje czasu na rozkręcenie się w rozmowie. Poza tym słuchaj uważnie, bo nasze dzieci pod płaszczykiem rzuconego stwierdzenia, tak naprawdę skrywają potrzebę głębszego rozwinięcia tematu.

Czy blog Ci się podoba, a treści są dla Ciebie wartościowe? Możesz dobrowolnie wesprzeć moją działalność!

Rady są dla radzącego

I w odniesieniu do powyższego tematu, nigdy nie dawaj rady swojemu dziecku, bo jeżeli z niej skorzysta, a nie przyniesie efektu, to ty jesteś za to odpowiedzialny. Zapytaj się : „Jak myślisz, jak można byłoby to rozwiązać?”; „Jak zareagowałby twój najlepszy przyjaciel?”; „Gdybyś miał super moce, to co byś zrobił”? Każdy ma odpowiedź w sobie. Trzeba się tylko do niej dokopać. Jeżeli jednak twoje dziecko poprosi cię o radę, możesz się odnieść do własnych doświadczeń lub przypuszczeń: „Nie wiem, jak teraz robią to nastolatki, ale gdyby to mnie się przytrafiło, chyba bym do niej napisała prosząc o rozmowę, bo dyskutując z nią na Discordzie może wyjść z tego wiele nieporozumień. Najlepiej rozmawia się na żywo”; „Może lepiej do nie zadzwonić, bo słowo pisane nie niesie emocji, a i Ala może inaczej rozczytać twoją wypowiedź. Tym bardziej, jak jest zła na ciebie”.

Przepracuj własne lęki

Nie znam dorosłego, który na jakimś etapie edukacji, nie miał nieprzyjemnych przeżyć. Jednak, by nie przenieść swoich lęków na dziecko, polecam… przegadać to ze swoją przyjaciółką lub inną osobą bliską. A w sytuacjach, gdy twoje dziecko zgłasza problem. Reaguj! Nie zostawiaj go z tym samego. Weź najpierw głęboki oddech i porozmawiajcie o tym, co się wydarzyło. Następnie, nie rób nic przez 2 godziny. Po tym czasie wróć do rozmowy z dzieckiem, czy ma pomysł na rozwiązanie? Gdy sytuacja cię niepokoi, zawsze możesz napisać email do wychowawcy z prośbą (nie pretensją) o pomoc w sprawdzeniu danej sytuacji, bo cię niepokoi. Poproś także o informację zwrotną. Dlaczego? Po pierwsze, dziecko zapewne zauważyło część zdarzenia, które wywarło na nim wrażenie. Prośba o sprawdzenie, pozwoli zobaczyć sytuację z drugiej, a nawet trzeciej perspektywy. Dopiero wtedy można zareagować, szczególnie gdy odpowiedź wychowawcy faktycznie potwierdziła zdarzenie referowane przez twoje dziecko. Wówczas dobrze jest umówić się z wychowawcą i poszukać wspólnego rozwiązania. Bardzo zachęcam do kontaktu z wychowawcą jako osobą pierwszego kontaktu, bo on będąc na terenie szkoły po prostu może więcej.

Na zakończenie, uwierz, że twoje dziecko naprawdę jest w stanie poradzić sobie z każdą trudną sytuacją w szkole wiedząc, że ma w was oparcie i mądre przewodnictwo.

Warto poświęcić czas i przygotować dziecko do pójścia do szkoły. I nie tylko dotyczy to dzieci klas pierwszych. Każdy etap edukacyjny to nowe zmiany. Poczynając od nowych przedmiotów, nowych uczniów w klasie czy nowych nauczycieli. Niby ta samo szkoła a być może zupełnie inna.

Warto przeczytać

Moi Drodzy. Jeżeli zaciekawiło was, to co mówię, to ogromnie polecam do uzupełnienia swojej wiedzy literaturę, z której sama korzystam. Bardzo przydatna do dzisiejszego wpisu jest książka „Pod presją. Dajmy dzieciom święty spokój!”, Carla Honore. To wybijająca z ram książka wskazująca jak, my dorośli niszczymy naszym dzieciom dzieciństwo. Przeładowujemy je nadmiarem zajęć dodatkowych, by byli jeszcze lepsi od nas, mieli więcej niż my, bo przecież dla nich to wszystko robimy. Autor pokazuje jakie błędy popełniamy w domu i w szkole, odwołując się do badań i własnych doświadczeń. Zachęcam do jej kupna przez mój link afiliacyjny. Dzięki temu zachęcacie mnie do stałego poszerzania mojej biblioteki o ciekawe księgozbiory, z którymi chętnie się z wami dzielę.

Zainteresowany książką? Sprawdź, gdzie kupisz ją w korzystnej cenie. Kupując przez linki poniżej wspierasz rozwój bloga. Dziękuję!

Zachęcam do subskrypcji mojego kanału na Youtube:

Zapraszam również do obejrzenia krótkiego filmu podsumowującego temat:

A dla zabieganych wpis blogowy czytany przez autorkę :

Przeczytałeś już: