Przede wszystkim, od chwili narodzin dziecko nie jest jak biała tablica, czeka już w nim bogata historia. W łonie matki splatają się trzy światy: to nienarodzone dziecko, doświadczenia matki i babki, a także, w miarę jak płód się rozwija, doświadczenia ojca. Dziedziczymy stresy i traumy, które nasi rodzice przechodzili w momencie naszego poczęcia, a nawet przez całą ciążę. W łonie matki krzyżują się trzy pokolenia. Ważne jest, aby mieć to na uwadze, gdyż kształtujesz w ten sposób wewnętrzny świat swojego dziecka, by błędy w wychowaniu nie stały się twoim udziałem.

Bodźce są ważne

Ludzki mózg jest niesamowicie pojemny – zawiera aż stu dwadzieścia pięć bilionów pięćset miliardów bitów informacji. Ta świadomość czasem przyprawia mnie o smutek. Zastanawiam się, ile mogłabym nauczyć moje córki, gdybym lepiej wykorzystała ich pierwsze lata życia. Gdybym zamiast po prostu słuchać, skupiła się na nauce czytania i pisania od najwcześniejszych lat, jeszcze przed przedszkolem i szkołą. Czasami żałuję, że nie rozpoczęłam ich edukacji wcześniej. Choć już wtedy czytałam im wieczorami i opowiadałam historie inspirowane ich codziennymi przeżyciami, to mam wrażenie, że straciłam cenne chwile i nieświadomie popełniłam błędy w wychowaniu. Wprowadzenie stymulacji wymaga od rodziców wysiłku i wytrwałości. Brak czasu nie może być usprawiedliwieniem, ponieważ nauka dzieci czytania, matematyki czy innych umiejętności potrzebuje zaledwie trzech minut dziennie na każdą z tych dziedzin.

Jeśli chcesz nauczyć dzieci czytać, to:

 Możesz zacząć od prostych słów, takich jak: „pies”, „dom”, „mama”, „tata”.

Jeżeli chcesz nauczyć dziecka prostych działań matematycznych, to:

Liczcie skarpetki, łączcie je w pary, chowaj jedną z nich i poproś by przeliczyło jeszcze raz, odmierzajcie sok za pomocą miarki, ważcie owoce, warzywa, produkty spożywcze, dzielcie kostkę masła na części- połowa, ćwierć, całość.

Trzy minuty dziennie mogą przynieść ogromne efekty – to tak niewiele czasu, a może dać wiele w zamian. Spójrz na naukę inaczej.

Słowa na wiatr

Ile razy obiecaliście coś i nie dotrzymaliście słowa? Nie mówię tu tylko o obietnicach, ale także o groźbach. Dla dziecka to, co mówicie, jest rzeczywistością, stąd niecelowo popełniamy błędy w wychowaniu, bo nasze dzieci nie rozumieją sarkazmu ani metafor. Dlatego ważne jest, abyśmy dokładnie analizowali, co tak naprawdę mówimy i co chcemy przekazać. To zadanie może być bardzo trudne. Nawet my, dorośli, mamy problemy z właściwą komunikacją, a co dopiero z komunikacją z dziećmi. Jedną z ważnych zasad, które warto sobie zapamiętać, jest ta: nigdy nie dawaj dziecku poleceń ani nie wymagaj od niego czegoś, czego sam nie jesteś gotowy do spełnienia.

Niewypełnione groźby czy obietnice są formą kłamstwa. Znacie to pewnie dobrze: „Jeśli teraz nie przyjdziesz, zostawisz mnie samego”, „Oddam twoją zabawkę bratu, jeśli ją jeszcze raz porzucisz na podłogę”, „Zabiorę ci komputer na miesiąc„, „Bądź grzeczny, a wtedy pozwolę ci obejrzeć bajkę”, „Jutro kupię ci tego słonika”. Jak często dziennie wypowiadamy takie słowa, wiedząc, że i tak nie będziemy ich realizować?