Kiedy opada pierwszy kurz po zdradzie przychodzi moment na podjęcie decyzji: odejść czy można wybaczyć zdradę? Właściwie rozstanie jest łatwiejsze na początku, ale trudniejsze w udźwignięciu emocjonalnym. Natomiast odbudowanie związku jest trudne przez pierwszy okres, a później łatwiejsze w utrzymaniu. By tak faktycznie było, trzeba pamiętać o kilku zasadach.

Zasada 1: Czas na rozmowę.

Zapewne zapoznaliście się z pierwszą częścią wpisu dotyczącą rozmowy po zdradzie. Jeżeli nie, to odsyłam do wpisu „Czy zdradę można wybaczyć? Część 1. Rozmowa po zdradzie”, bo to pierwszy krok. Bez szczerej rozmowy nie ruszycie z miejsca. Ważnym jest, by nie odwlekać tego momentu w nieskończoność, ale też nie rozmawiać na tzw.  „gorąco”, ponieważ emocje mogą wam zaciemnić cały obraz sytuacji i nie będziecie potrafili zrozumieć drugiej strony. Warto zadać sobie pytanie, czy uda się znaleźć rozwiązanie, aby w przyszłości takie sytuacje już się nie powtórzyły? Z tym pytaniem pochodźcie przez jakiś czas.

Zasada 2: NIE dla wejścia w stare kapcie.

Od tego właściwie powinnam zacząć. Ludzie często używają sformułowania, że „wrócą i będzie tak jak dawniej”. W powrocie po zdradzie właśnie o to chodzi, by nie było „jak dawniej”, bo to się nie sprawdziło, skoro doszło do zdrady. A o tym ludzie często zapominają i tak jak jednej, tak i drugiej zależy, by było jak wcześniej i odczuwają ogromną frustrację, gdy okazuje się, że to już nie wróci. I dobrze! Trzeba przyjąć odpowiedzialność za związek i zrozumieć, że wasza przeszłość nie funkcjonowała dobrze i potrzebujecie radykalnej zmiany. Związku się nie odbudowuje. Trudną rozmową rozjeżdża się zgliszcze relacji, oczyszcza plac i na nowo buduje się przyszłość. To co cenne, to doświadczenie, które pozwala wam nie iść po omacku. Praktycznie to pierwsze ustalenie jakie dobrze byłoby poruszyć podczas rozmowy: Co zrobimy teraz inaczej, by ta sytuacja się nie powtórzyła? Zacznijcie poszukiwać nowych zasad, ale pozostawcie te przestrzenie, które byłe dla was, powtarzam dla WAS dobre, a nie dla jednej ze stron. Lubię na tym etapie uzgodnić przestrzenie partnera. To ćwiczenie, które znajdziecie pod wpisem. Pozwoli wam ono na nowo poznać siebie. Dowiecie się, co powinniście przestać dla siebie robić, a co powinniście zacząć robić. Mimo, że budować wam przyjdzie nową rzeczywistość, to dobrze jest pamiętać, że mając dzieci, one potrzebują poczucia bezpieczeństwa i nagłe ruchy mogą wiązać się z odczuciem niepokoju. Stąd ważna jest rozmowa z nimi i dokładne wysłuchanie ich potrzeb w tym względzie. Jeżeli nie macie dzieci, to ten temat was nie dotyczy. Jednak, gdy jesteście rodzicami, potrzebujecie wesprzeć dzieci w tej zmianie i uzyskać ich mentalną zgodę na powtórne tworzenie rodziny. Potrzebują wyjaśnień, szczerych i uczciwych. Zapewnia, że będziecie ze sobą współpracować. Zdarzyć się mogą sprzeczki i kłótnie, ale one nie zmienią niczego w miłości do nich. I uwaga, to będzie trudne. Poproście dzieci o informację zwrotną.  Niech powiedzą, co sądzą o waszym powrocie, czego nie akceptują, a czego potrzebują. Waszym zadaniem jest tylko słuchać. Nie tłumaczyć się, nie podważać ich emocji i opinii. Dopiero później przedyskutujcie to, co usłyszeliście, najlepiej z dala od domu, by przypadkiem dzieci was nie podsłuchiwały. Tak, miejcie z tyłu głowy, że podobnie jak i osoba zdradzona, tak i dzieci mają bardzo wyczulony radar i często słyszą wasze rozmowy, filtrując przez swoje umiejętności zrozumienia tematu.

Zasada 3: Bądź szczerym.

W czasie rozmowy, ale też i po, potrzebujecie podjąć wewnętrzną decyzję, że będziecie szczerzy. Jest ona niezbędna, by odbudowanie związku miało sens. To niesamowicie bolesny proces, tym bardziej jeśli wcześniej ukrywaliście wewnątrz swoje rozterki, braki w potrzebach czy trudności w zrozumieniu się. Szczerość i uczciwość są kluczowe, jeśli chodzi o odbudowanie w związku zaufania. Trzeba wyraźnie określić swoje uczucia i przemyślenia, a także posłuchać, co druga osoba ma do powiedzenia. Na początku wasze wypowiedzi mogą wydawać się sztuczne i nieprawdziwe. Dajcie sobie jednak czas na zbudowanie nawyku szczerej rozmowy. To, co istotne, to starajcie się unikać domyślania się. Nikt tego nie potrafi. Jeżeli czegoś nie rozumiecie, to dopytajcie się. Nasz mózg ma tendencje do interpretacji tego, czego nie rozumie, a uwierzcie mi, to jest ślepa uliczka. Ważną zasadą jest komunikowanie się przez JA.

Zamień komunikat:

– Miałaś zadzwonić, że się spóźnisz.

Na komunikat:

– Czekałem na telefon od Ciebie, że przyjedziesz później. Zależy mi, byś mnie o tym informowała, ponieważ mogę sobie inaczej zaplanować czas.

Kolejny przykład:

– Znowu zostawiłeś naczynia obok zmywarki.

Na komunikat:

– Chciałbym, byś wkładał naczynia do zmywarki. Irytuję się, gdy tak leżą obok.

Mówiąc językiem JA nie wywieramy presji ani nasz język nie obwinia drugiej strony, wbijając ją w poczucie winy. To bardzo ważne na początku przy odbudowie związku, ponieważ jesteśmy w tym czasie bardzo wyczuleni na treść komunikatu i jego intencję. Mam wrażenie, że mamy wtedy uszy podobne do tych, które ma słoń. Potrafią usłyszeć każdą, nawet niewielką fałszywą nutę. To czas ogromnego napięcia i dosłownie łapania się za słówka. Polecam głębokie oddychanie i powstrzymywanie się z odpowiedzi reaktywnej. Zatrzymanie swojego języka szakala i uderzanie w partnera. Mimo, iż to jedna z trudniejszych zasad, to warto włożyć wysiłek w nauczenie się wspólnego, nowego języka, który na nowo pozwoli wam się zrozumieć.

Zasada 4: Praca nad odbudowaniem zaufania.

Jedna z najtrudniejszych rzeczy do odbudowania – zaufanie. Ważnym jest zrozumienie, że osobą, która będzie w większym napięciu, jest partner zdradzony. Można rzec, że jego zmysły będą napięte na maksa, jak cięciwa łuku i wystarczy jedno zawahanie, jedna fałszywa nuta, a na powrót zamknie się w skorupie przed tobą. Możliwe będzie, że pierwsze chwile po wprowadzeniu się do siebie, będą wyglądać sielankowo … jest to jednak iluzja. Mimo szczerych intencji ponownego ofiarowania swojego zaufania często wybaczający wpadają w nawyk kontroli. To niepotrzebne i zabiera energie potrzebną do pracy nad relacją. Trzeba wewnętrznej dyscypliny i… umówienia się ze sobą na wewnętrzny dialog wspierający, podczas którego dasz sobie prawo na odpuszczenie i otworzenie się na partnera. Jak może to wyglądać? Po pierwsze potrzebujesz wewnętrznego przekonania, że nie da się tak żyć w stałym napięciu i to nie tylko niszczy waszą relację, ale również i ciebie samego.  Gdy to poczujesz, możesz przystąpić do kolejnego kroku – wybierz się gdzieś. To może być tylko jeden dzień poza domem, bez telefonu i rozpraszaczy. Ten dzień poświeć na długi spacer, by ze sobą porozmawiać. Możesz usiąść medytując i zanurzyć się w wewnętrzną wolę odpuszczenia, odzyskania równowagi, poradzenia sobie ze złością, frustracją, porzuceniem… wszystkim tym czego doświadcza się w zdradzie. Możesz przeleżeć ten dzień w łóżku, ale bez mediów. Porozmawiaj ze sobą i odpuść. Wiedz, że od twojego wyzwolenia się z ciągłej kontroli zależeć będzie powodzenie powrotu do równowagi i poczucia zaufania. Lubię powtarzać zdania, gdy spotykam się ze zdradą w różnej postaci: Wybaczam tobie, by odzyskać siebie. Twoja zdrada nie jest o mnie, tylko o twojej nieumiejętności dochowania uczciwości. Zostawiam to, by móc żyć wolnym.  Następnie wróć do domu i powiedz to swojemu partnerowi/partnerce. Oddaj mu/jej odpowiedzialność za zbudowanie zaufania u ciebie.

Osoba zdradzająca ma przed sobą lekcję pokory. To po twojej stronie jest być przejrzystym i klarownym. Nie chodzi tu o pokazywanie każdej konwersacji, stosowanie wyjaśnień z każdego spóźnienia. Bardziej o otwartość. Wiesz, że się spóźnisz, zadzwoń wcześniej, nie czekaj na ostatni moment. Dzwoni, ktoś do ciebie, nie wychodź z pokoju. Idziesz do toalety, nie zabieraj tam telefonu. Masz spotkanie służbowe z płcią przeciwną, informuj o tym wcześniej. Dobrą praktyką byłoby, bo może się tak zdarzyć, odebrać telefon od dzwoniącego partnera w czasie spotkania i czule powiedzieć, że nie możesz rozmawiać, bo masz spotkanie i oddzwonisz jak się tylko skończy. Potrzebujesz pokazać partnerowi, że jesteś osobą godną zaufania i zależy ci na powrocie do normalnego funkcjonowania w związku.  Tak, to męczący czas, bo możesz odczuwać, że praktycznie jesteś naga/nagi. Jednak, jeżeli zależy wam na bezpiecznym przejściu i odbudowaniu zaufania, dobrze jest to przyjąć na jakiś czas. Jego długość uzależniona jest od czasu bycia w przeszłości nieszczerym wobec partnera. Jeżeli jednak podjąłeś/podjęłaś decyzję, że zależy ci na odbudowaniu związku, to warto przez to przejść.